ตอนที่12

ผ่านไปถึงเจ็ดวันกว่าที่ถานเมิ่งจีจะลุกขึ้นจากเตียงไหว แต่ยังดีว่านับจากค่ำคืนนั้นหลี่ปิงเฉิงก็ไม่โผล่หน้ามาให้นางได้ลำบากใจอีกเลย ช่างดีต่อใจของนางอย่างยิ่ง

จนถึงวันนี้ก็เป็นเวลาถึงสิบเอ็ดวัน นางจึงได้โอกาสกลับจวนสกุลถาน เพราะเหลือเวลาสำหรับเตรียมตัวเป็นเจ้าสาวอีกเพียงแปดวันเท่านั้น ซึ่งตลอดเวลาถานเมิ่งจีก็มีความสุขไม่น้อย เพราะที่ตำหนักซ่างหยางนี้ไม่มีถานม่านอวี้คอยทำให้นางปวดสมองกับความร้ายกาจที่มาในคราบของผู้ถูกกระทำ แล้วผลักภาระบทนางร้ายให้นางแสดงอยู่ทุกวัน ยิ่งท่านอ๋องแปดทำตัวดังกับว่าได้ตายจากไปแล้วนางยิ่งสุขล้น!

“รถม้ามารอที่หน้าตำหนักแล้วพ่ะย่ะค่ะพระชายาถาน” 

คนที่กำลังเตรียมตัวจะลุกขึ้นเดินถึงกับสะดุดแทบล้ม ยังดีมีลู่เจียวช่วยประคอง เพราะอยู่ดี ๆ กลับถูกท่านกงกงอาวุโสเรียกนางว่า ‘พระชายาถาน’ ทั้งที่อีกตั้งแปดวันงานแต่งงานพระราชทานจะมาถึง

“ทะ ท่านหลิ่วกงกง ข้ายังเป็นเพียงคุณหนูสี่เท่านั้น” 

นางเอ่ยแก้ความเข้าใจของท่านกงกงซึ่งดูจากหลายวันที่ผ่านมาแล้ว นางคิดว่ากงกงผู้นี้คงดูแลตำหนักซ่างหยางแห่งนี้ทั้งหมดเป็นแน่ อนาคตนางจะมาอาศัยที่ตำหนักแห่งนี้ก็สมควรพูดจาให้ดีกับกงกงผู้นี้เอาไว้ให้มาก หากไม่อยากลำบากในภายหลัง

“ข้าน้อยเพียงซ้อมปากขอรับ เพราะพบกันวันหน้าคุณหนูสี่ก็คือ ‘พระชายาถาน’ แน่นอน” 

หลิ่วเหวินจิ้งรู้สึกเอ็นดูคุณหนูสี่ผู้นี้จากใจ ทั้งที่เขาเตรียมใจเอาไว้แล้วว่าจะต้องวุ่นวายแน่ เมื่อทราบข่าวว่าคุณหนูสี่สกุลถานจะแต่งเข้าตำหนักซ่างหยางแห่งนี้ จวบจนตลอดเก้าวันที่ผ่านมาเขาจึงได้พบว่าคุณหนูสี่ในอดีตกับคุณหนูสี่ที่ยืนตรงหน้าเขานี้ หากบอกเขาว่าพวกนางเป็นเพียงพี่น้องที่หน้าตาคล้ายกันเท่านั้นเขาย่อมจะเชื่อสนิทใจ

“ท่านกงกงล้อเล่นแล้ว” 

ถึงจะหัวเราะแต่ถานเมิ่งจีกลับหัวเราะแห้ง เพราะไม่ทราบแล้วว่านางจะต้องไปต่อเช่นไรดีกับคำตอบของท่านกงกงโฉมงามตรงหน้า

“หลายวันที่ผ่านมาลำบากกงกงให้ต้องดูแล เมิ่งจีขอบคุณจากใจนะเจ้าคะ” 

ก่อนขึ้นรถม้าคุณหนูสี่ถานกลับทำเอาหลิ่วกงกงตกใจแทบสิ้นสติเมื่อนางหันกลับมาแล้วย่อกายทำความเคารพด้วยกิริยาอ่อนน้อมเต็มพิธีการ หากเป็นอดีตร้อยเขาก็ไม่เชื่อหมื่นยิ่งไม่เชื่อ แต่วันนี้เขาไม่กล้าพูดอันใดออกมาเลยจวบจนรถม้าของจวนสกุลถานจากไปไกลจนลับหายไปจากสายตา

“เจ้าเห็นเช่นที่ข้าเห็นหรือไม่ฉงหลิน?”

หลังจากนั้นจึงหันไปถามฉงหลิน ผู้รอบรู้ทุกสิ่งภายในตำหนักซ่างหยางแห่งนี้และทุกที่ซึ่งขันทีหนุ่มน้อยผู้นี้ผ่านไป ฉงหลินจึงเป็นตัวแทนของคนทั้งตำหนักเลยก็ว่าได้

“เห็นเช่นกันขอรับเหล่าหลิ่ว” 

‘เหล่าหลิ่ว’ นี้คนแรกที่ริเริ่มเรียกผู้ใดจะเชื่อว่าเป็นท่านอ๋องแปด บุรุษซึ่งปกติมักดุดันยากจะยิ้มหรือหัวเราะ นับตั้งแต่พระสนมหลิ่วจากไป ในขณะที่ ‘องค์ชายแปด’ นั้นเพิ่งมีวัยได้เพียงแปดหนาวเท่านั้น และคนที่ช่วยไม่ให้องค์ชายแปดหรือบัดนี้คือ ‘เปี้ยนเฉิงหวาง’ ผู้ปกครองแคว้นหนานโจวไม่ให้ตายไปในกองเพลิงยังตำหนักหงส์เงินพร้อมสนมหลิ่ว ดังนั้นแล้วถึงท่านอ๋องแปดไม่สนผู้ใดแม้แต่ฮ่องเต้ แต่คนที่มีความหมายภายในใจหนึ่งเดียวกลับเป็น ‘เหล่าหลิ่ว’ ผู้นี้นี่เอง

“หรือ ‘ข่าว’ ที่บอกว่าหนาวนั้นที่คุณหนูสี่เวรกรรมตามสนองจนรถม้าตกลงไปในแม่น้ำศีรษะของนางกระแทกเสียจนสติกลับจากร้ายกลายเป็นดีจริง ๆ” 

หลิ่วเหวินจิ้งยังค้างคาใจไม่จาง แต่สุดท้ายเขากลับไม่อาจกระจ่างต่อสิ่งที่ตนเองสงสัยไปได้ เลยคิดว่าคนเรามันต้องพิจารณากันให้ยาวไปข้างหน้า จะใช้เวลาเพียงเก้าวันมาตัดสินว่าผู้ใดดีหรือเลวไปได้ มีเพียงรอให้คุณหนูสี่แต่งเข้ามาเป็นพระชายาถานอย่างถาวรนั่นแหละ เขาจึงจะทราบว่าอีกฝ่ายนั้นจริงใจ หรือเพียงเสแสร้งสวมหนังแกะมาล่อลวงสุนัขจิ้งจอกเช่นเขากันแน่

รถม้าสกุลถานจากไปนานแล้ว รถม้าของท่านอ๋องแปดจึงมาจอดเทียบแทนที่รถม้าจากจวนถานไท่เว่ย จากนั้นร่างสูงใหญ่ของท่านอ๋องแปดก็ก้าวลงมายืนมั่นคงบนพื้นด้านหน้าตำหนักนิ่งเป็นขรึม คล้ายกำลังรอคอยบางสิ่ง หรือรอคนบางคนอยู่กระนั้น

“เอ่อ…มิทราบว่าท่านอ๋องแปดรออันใดหรือพ่ะย่ะค่ะ?” เป็นซ่งจินที่ไม่กลัวตายเสนอหน้าไปยืนสอบถามบุรุษที่อารมณ์ดีก็เพียงปิดปากนิ่ง แต่หากโมโหแล้วนั้นไม่มือก็เท้ามักลอยไปกระแทกกายขององครักษ์เช่นซ่งจินบ่อยครั้งก็ตาม แต่ความ ‘อยากรู้อยากเห็น’ ของคนเรามันก็มีมาก จนองครักษ์หนุ่มยากที่จะสงบปากสงบคำไม่ถามไถ่ออกไปได้จริง ๆ 

“ไปตามฉงหลินมาพบข้าที่ศาลาอิงจันทรา”

กล่าวจบเท้าแกร่งก็ก้าวจากไปทันที ทำเอาซ่งจินแทบลงไปนอนแดดิ้น เพราะค้างคาใจเหลือแสนที่ท่านอ๋องแปดมาทำให้ซ่งจินนั้นอยากรู้อยากเห็น สุดท้ายกลับมาทอดทิ้งไปต่อหน้าต่อตาเช่นนี้

“ช่างอำมหิตเกินไปแล้วนะท่านอ๋องแปด!” 

คนอยากรู้แล้วไม่ได้รู้มันบาปหนาจะตาย ท่านอ๋องแปดกลับไม่กลัวบาปกรรมรังแกองครักษ์ตัวเล็กตัวน้อยเช่นเขาได้จำเอาไว้เลย วันหน้าหากเป็นคราวของซ่งจินบ้างท่านอ๋องแปดจะต้องหลั่งน้ำตา!

ฉงหลินมองดูผู้เป็นนายของตนที่หายเงียบไปหลายวันด้วยสายตากึ่งระแวงอยู่สามส่วน อีกเจ็ดส่วนมีแต่ความเคารพและสำนึกบุญคุณ เพราะในอดีตหากไม่ได้ท่านอ๋องแปดออกหน้ารับเขามาอยู่กับหลิ่วกงกง เขากับน้องสาวเช่น ‘ฉงหลันฮวา’ ก็คงตายไปด้วยน้ำมือคนของกู้ฮองเฮาตั้งแต่เก้าหนาวก่อนไปแล้ว

“ฉงหลินมาแล้วพ่ะย่ะค่ะท่านอ๋องแปด” 

ไป๋ลู่ผู้ไม่ชอบพูดมาก อีกทั้งนอกจากรับคำสั่งของท่านอ๋องแปดแล้ว องครักษ์หนุ่มวัยยี่สิบหกหนาวผู้นี้เขาก็ไม่เคยสนใจสิ่งใดอีกเลย รายงานให้กับคนซึ่งกำลังยืนมองบานหน้าต่างห้องนอนของตนเองราวกับจิตวิญญาณหลุดลอยไปไกลทันที เพราะเห็นว่าฉงหลินขันทีหนุ่มน้อยหน้าแฉล้มรกหูรกตาเขามากว่าสองเค่อแล้วนั่นเอง

“คุณหนูสี่นางกลับไปแล้วหรือ?”

คราแรกเขาคิดว่าตนเองคงกลับมาทัน จึงคิดจะยืนรอจนรถม้าของจวนสกุลถานมารับ แต่พอตัดใจเดินมายืนมองจากตรงนี้จึงเห็นว่าหอนอนของตนเองหน้าต่างปิดสนิทไปแล้ว ต่างจากทุกวันที่นางจะต้องเปิดหน้าต่างบานนี้มิได้ขาดนับจากอาการป่วยดีขึ้น ทำให้ทราบว่าบัดนี้นางคงกลับจวนไปแล้วเป็นแน่

“พ่ะย่ะค่ะ คุณหนูสี่กลับไปได้ราวครึ่งชั่วยามแล้ว” 

ฉงหลินตอบไปตามความจริง ถึงภายในใจจะสงสัย แต่เขามีหน้าที่เพียงตอบคำถาม หากยังรักชีวิตตนเองก็จงอย่าไปล้ำเส้นเขตแดนของท่านอ๋องแปดเด็ดขาด

“พวกเจ้าไปพักเถอะ ข้าจะอยู่ตรงนี้เพียงลำพัง” 

ฉงหลินและไป๋ลู่ต่างรับคำแล้วเร่งแยกย้ายจากไปทันที เพราะทราบดีว่าหากท่านอ๋องแปดกล่าวว่าต้องการอยู่ลำพังก็ย่อมต้องเป็นไปเช่นนั้น อย่าได้ไปขัดขืน ฝ่ายของคนซึ่งเอ่ยปากว่าตนอยากอยู่ผู้เดียวนั้นต้องพยายามหักห้ามใจตนเองไม่ให้ตรงไปที่คอกม้าจากนั้นก็ควบขี่อาชาฝีเท้าดีมุ่งตรงติดตามไปส่งคุณหนูสี่จนถึงจวน

หลี่ปิงเฉิงไม่อาจทราบว่าตนเองเป็นบ้าเป็นหลังอันใดไปกันแน่ จึงทุรนทุรายเพราะสตรีร้ายกาจที่ทำให้คนที่เขารักใคร่เอ็นดู พร้อมทั้งสัญญาจะปกป้องนางไม่ต่างจากพี่ชายปกป้องน้องสาวถึงแก่ความตาย ท่านอ๋องแปดอธิบายความทรมานนี้ไม่ถูก รู้เพียงอึดอัดอยากพบหน้าของถานเมิ่งจีจนเสียการเสียงาน เขาคงถึงขึ้นวิปลาสไปแล้วจริง ๆ 

เรือนกายสูงใหญ่ทอดสายตาจับจ้องอยู่เพียงหน้าต่างบานนั้น บานที่ทุกเช้าค่ำตนเองมายืนตรงจุดนี้ก็จะเห็นนางได้เสมอ หากแต่ในวันนี้กลับไม่ใช่ ความคับข้องใจนี้ทรมานคล้ายคนใกล้จมน้ำเต็มทน ท่านอ๋องแปดสลัดศีรษะไล่ภาพต่าง ๆ ออกไปจากความทรงจำ แล้วจึงหลับตาลงนึกย้อนไปในวันที่เขาไปพบศพของเหลิ่งหลิวหรานที่ตายด้วยสภาพอนาถใจพร้อมกับเด็กบริสุทธิ์ในครรภ์อีกด้วย

นึกย้อนวนเวียนซ้ำซากจนขึ้นใจ จึงคอยย้ำเตือนตนเองว่านอกจากคิดใช้ถานเมิ่งจีเป็นหมากไม่แตกต่างกับเมื่อสามหนาวก่อนที่หลี่ไท่หยางกระทำกับเหลิ่งหลิวหรานเช่นกันนั่นคือจุดประสงค์ ต้องไม่ใจอ่อน ต้องไม่เห็นใจหมาก และต้องไม่รู้สึกอันใดกับนาง ยิ่งความผูกพันต่อกันเขายิ่งมีให้นางมิได้เด็ดขาด!

พอดึงสติกลับมามั่นคงดวงใจแกร่งก็คล้ายจะสงบลง ท้ายที่สุดหลี่ปิงเฉิงก็สลัด ‘คุณหนูสี่’ สตรีสมควรตายออกไปได้สำเร็จ เท้าแกร่งหันหน้ามุ่งไปยังหอตำราที่เขาเก็บหลายสิ่งเอาไว้ภายในทันที จึงไม่ค่อยอนุญาตให้คนนอกที่เขาไม่วางใจมาใกล้

“ท่านอ๋องแปด” 

ฉงหลันฮวา ผู้เป็นนางกำนัลน้องสาวฝาแฝดของฉงหลินที่วนเวียนรอคอยท่านอ๋องแปดมายังหอตำราแห่งนี้ เพราะเมื่อหนึ่งหนาวก่อนที่ติดตามท่านอ๋องแปดไปอยู่ไกลถึงสนามรบ โดยอาศัยข้ออ้างที่ว่าตนเองไม่ต้องแยกจากผู้เป็นพี่ชาย จนมีโอกาสรับคมดาบแทนจนแทบเอาชีวิตไม่รอด เลยได้รับความไว้วางใจให้สามารถมาดูแลทำความสะอาดหอตำราได้ นางเร่งตรงมาคารวะบุรุษที่นางเพียรพยายามยั่วยวนเขามานาน แต่อีกฝ่ายกลับเมินเฉยทันที จนหัวคิ้วเข้มของหลี่ปิงเฉิงกระตุก

“มีอันใด?!”

ถึงจะให้ความไว้วางใจจนสามารถเข้ามาทำความสะอาดหอตำราที่เขาหวงแหนก็ใช่ว่าหลันฮวาว่าจะมาเกะกะสายตาในยามที่เขาอารมณ์ไม่ดีได้ เสียงแหบห้าวจึงเข้มข้นค่อนไปทางขมปี๋ แต่เพราะหลันฮวาถือคติหน้าด้านมันได้มากยางอายมีแต่ผิดหวัง จึงไม่สนใจกิริยาดุเดือดของท่านอ๋องแปด ตรงกันข้ามยิ่งเขาดุดันมากเท่าใด นางก็มีแต่นึกภาพในยามที่ตนเองตกอยู่ภายในเรือนกายแกร่งแจ่มชัดขึ้นทุกที

“ท่านอ๋องแปดเพิ่งกลับมาคงเหนื่อยมาก ให้เสี่ยวหลันปรนนิบัติดีหรือไม่เพ…” 

“ไสหัวไป!” 

ยังเอ่ยไม่จบประด้วยซ้ำหลี่ปิงเฉิงก็ตะคอกเสียงกราดเกรี้ยวสวนออกมา จนคนหน้าทนเช่นฉงหลันฮวายังถึงกับสะดุ้ง แต่ก็แค่เพียงสะดุ้ง เพราะหลังจากนั้นนางก็ตรงเข้าไปเกาะขาอีกฝ่ายแน่นเสียยิ่งกว่าลูกลิง จนท่านอ๋องแปดถึงกับกำหมัดกัดฟัน แต่เพราะในหนึ่งหนาวก่อนสตรีผู้นี้ยอมรับดาบแทนเขาอย่างไม่กลัวตาย จะสังหารนางจึงไม่อยากกระทำ

พลั่ก!

แต่การถีบนี้คงไม่นับ เพราะเขานั้นหาใช่คนดี หากไม่พึงใจ ต่อให้มีบุญคุณเขาเว้นชีวิตได้ แต่ละเว้นโทษอื่นไม่ได้จริง ๆ ยิ่งกำลังอารมณ์ไม่ดีเช่นนี้ เท้าของเขามันมันก็ลั่นไปก่อนสมองสั่งการดีนักแล…

“ทะ…ท่านอ๋อง…แปด” 

“ซ่งจิน มาเก็บนางไปให้พ้นหน้าพ้นสายตาของข้าเดี๋ยวนี้!” 

นอกจากไม่สนใจสตรีที่ถูกถีบกระเด็นไปนอนจุกแน่นจนหน้าเขียวบนพื้นดินหน้าหอตำราแล้ว หลี่ปิงเฉิงยังตะโกนเรียกหาคนสนิทมานำสิ่งไม่จรรโลงตาจรรโลงใจออกไปโดยเร็วอีกด้วย ฉงหลันฮวามองตามเรือนกายสูงใหญ่ที่นางรักมั่นคงมานานถึงสามหนาวหายลับไปจากสายตาด้วยความรู้สึกอ่อนล้า แต่แค่เพียงวูบเดียวคนที่มีความสามารถด้านความอดทนสูงที่จะตามติดบุรุษก็ปลุกใจตนเองว่าวันนี้ท่านอ๋องแปดอารมณ์คงไม่ดีจึงบอก ‘รัก’ ตนเองด้วยเท้า เอาไว้วันหน้าเขาอารมณ์ดีก็คงมอบค่ำคืนวสันต์ให้นางเป็นแน่

“ยามใดเจ้าจะจำฝังสมองสักครานะเสี่ยวหลันว่าท่านอ๋องแปดนั้นสูงส่งไม่คู่ควรให้เจ้าคิดการใหญ่” 

ฉงหลินช่วยทายาให้น้องสาวไปก็ด่าก็บ่นอีกฝ่ายไป แต่มีหรือฉงหลันฮวานั้นจะสนใจ เพราะอีกฝ่ายด่านางมาสามหนาวยังไม่เข้าสมอง วันนี้จะบังเกิดผลเห็นทีจะผิดไปแล้ว

“สูงส่งเพียงใด พอนอนอยู่บนเตียงก็เสมอกันอยู่ดีมิใช่หรือไรเล่าฉงหลิน” 

ฉงหลินถึงกับจุกจนพูดอันใดไม่ออกไปครู่หนึ่งเลยทีเดียวเมื่อได้ฟังคำกล่าวของน้องสาวฝาแฝด

“เช่นนั้นแผลที่หลังเจ้าก็ทายาเองก็แล้วกัน ชิ! กล่าวมาได้ว่าเพียง ‘นอนอยู่บนเตียงก็เสมอกันอยู่’ เจ้าคิดหาวิธีเข้าใกล้ท่านอ๋องมากกว่าสามฉือโดยมิให้ตนเองถูกถีบก่อนดีหรือไม่?!”

กล่าวจบฉงหลินก็กระแทกตลับยาแทบจนแทบโดนใบหน้าที่คล้ายตนอยู่แปดส่วนแล้วลุกยืนจากไปทันที ทำเอาฉงหลันฮวามองตามไปด้วยสีหน้าไม่พึงใจอยู่เก้าส่วน แต่ด่าตามไปอีกฝ่ายก็ไม่ได้ยิน นางเลยต้องกัดฟันกลืนคำด่าลงท้องไปด้วยกิริยาแค้นเคืองไม่น้อย…