ตอนที่11

ตอนที่ 11

กึก! กึก!

เสียงฝีเท้าหนักดังปลุกให้ลู่เจียวที่หลับอยู่หน้าเตียงของคุณหนูสี่สะดุ้งก่อนจะลุกขึ้นนั่งด้วยใบหน้าเลิ่กลั่ก ก่อนจะซีดจนขาวเมื่อเห็นจนกระจ่างว่าผู้มาเยือนในยามดึกดื่นนั้นคือ ‘ท่านอ๋องแปด’ หาใช่คนร้ายที่ใด แต่สำหรับนางแล้วให้เป็นคนร้ายยังน่ากลัวน้อยกว่าท่านอ๋องแปดหลายส่วนนัก!

“ท่านอ๋องแปด!” 

“หุบปาก แล้วตามคนของเปิ่นหวางไปพักข้างนอก” 

ลู่เจียวนั้นยังคงนิ่ง เพราะไม่คิดทิ้งคุณหนูสี่ไว้กับบุรุษร้ายกาจนาม ‘หลี่ปิงเฉิง’ ต่อให้อีกฝ่ายมีใจคออำมหิตเพียงใดสาวใช้ผู้จงรักภักดีต่อนายสาวก็ไม่กลัวตาย

“อยากตายสินะ!” 

กระบี่ในมือตวัดไปพาดบนลำคอเล็กของสาวใช้ไม่กลัวตายตรงหน้าเตียง แต่ถึงลู่เจียวจะหวาดกลัวจนตัวสั่นหน้าซีดเผือด แต่นางกลับไม่ยอมขยับเปิดทางให้แก่ท่านอ๋องแปดแม้เพียงเสี้ยวธุลี หลี่ปิงเฉิงจับจ้องสาวใช้ของคุณหนูสี่ราวกับจะฉีกเนื้อเลาะกระดูก นางเองก็กัดฟันจ้องตอบเช่นกัน กลัวตายนั้นนางก็มีไม่ต่างจากคนอื่น ๆ แต่นางมีหน้าที่ ‘ปกป้อง’ คุณหนูสี่ ต่อให้ต้องตายลงเดี๋ยวนี้นางก็ไม่เสียใจ

“!!!” 

ลู่เจียวเร่งหลับตาลงทันทีที่เห็นว่าท่านอ๋องแปดเงื้อมือที่กำด้ามกระบี่ขึ้นสูงสุดปลายแขน ทำใจเอาไว้แล้วว่าชีวิตตนคงจบสิ้นลงในวันนี้ แต่ไม่เสียใจเลย ด้วยนางถือว่าตนตายเพราะปกป้องผู้มีพระคุณแล้วลงไปพบหน้าบิดามารดาในปรโลก นางก็ไม่รู้สึกผิดอีกต่อไปแล้ว

ตุ๊บ! โครม!

“นับว่าคนของเจ้าก็ไม่เลวทีเดียว” 

หลังจากฟาดสันมือลงบนต้นคอของ ‘ลู่เจียว’ สาวใช้คนสนิทของคุณหนูสี่ ท่านอ๋องแปดจึงพึมพำออกมา ทำให้ถานเมิ่งจีทราบทันทีว่าอีกฝ่ายนั้นรับรู้นานแล้วว่าตลอดเวลานางนั้นตื่นมาโดยตลอด แต่ก็หาเกินความคาดหมายไม่ เพราะคนที่เป็นถึงแม่ทัพใหญ่ปกครองทหารเรือนแสน และเผชิญศึกมาตั้งแต่อายุเพิ่งสิบหกสิบเจ็ดหนาวจะจับความเคลื่อนไหวของนางไม่ได้คงยากจะเป็นจริง

“ท่านอ๋องแปด ถึงเราเป็นคู่หมั้นคู่หมายและอีกไม่กี่วันก็แต่งงานร่วมผูกผม แต่วันนี้ยังไม่ใช่ แถมยังดึกดื่นเที่ยงคืนท่านปีนหน้าต่างเข้ามามันออกจะไม่สมควรไปหรือไม่เพคะ” 

ถานเมิ่งจีไม่ได้ขยับกายลุกขึ้นนั่ง เพราะอาการเคล็ดขัดยอกนั้นรุนแรงไม่น้อย ไหนจะปวดตึงบริเวณแผลทั้งสองอีกด้วย จึงนอนนิ่งพูดคุยกับอีกฝ่าย

“เจ้าคิดว่าคนเช่นข้านั้นเป็นบุรุษที่ดีถึงเพียงนั้นเชียวหรือ?” 

หลี่ปิงเฉิงเก็บกระบี่วางเอาไว้ตรงหัวเตียง ก่อนที่เขาจะย้ายตนเองขึ้นไปนั่งบนเตียงเคียงข้างกับคนป่วย จนถานเมิ่งจีถึงกับอ้าปากค้างมองความหน้าด้านหน้าทนที่ท่านอ๋องแปดมีขณะนี้ราวกับถูกคำสาปไปเสียแล้ว

“ย่อมแน่แท้ว่าไม่เพคะ แต่ท่านอ๋องแปดจะมาปีนเตียงของหม่อมฉันเช่นนี้มิได้!” 

พอตั้งสติได้ถานเมิ่งจีก็แทบจะลุกขึ้นมาตบตีอีกฝ่ายให้ตายที่บังอาจมาปีนเตียงนอนตนเองเช่นนี้ เพราะถึงอย่างไรนางกับเขาก็ต่างยังไม่ได้แต่งงานกันอย่างถูกต้อง หากแต่ก็จนใจที่นางนั้นบาดเจ็บสาหัสเกินกว่าจะทำเช่นนั้นได้

“เผื่อเจ้าไม่แจ้งใจ นี่คือห้องของข้า เตียงนี้ก็เป็นของข้าอย่างถูกต้อง ภายในห้องนี้นอกจากเจ้ากับคนของเจ้าล้วนเป็นของข้าอย่างถูกต้องแล้วทั้งสิ้น คราวนี้ก็หุบปากแล้วนอนหลับไปเสีย ข้าเองก็เหนื่อยมาทั้งวันอยากพักเช่นกัน” 

“……” 

ถานเมิ่งจีหาเสียงของตนเองไม่เจอ หรือจะกล่าวให้ถูกต้อง แม้แต่หาวิธีขยับลิ้นเกรงว่านางก็ดูจะลืมไปแล้วจนสิ้นเพราะคืนก่อนเขาก็อยู่กับนางตลอด แต่ก็เพียงคิดว่าเขามีน้ำใจ ทว่านางไม่น่าจะลืมไปเลยว่าคนเช่นหลี่ปิงเฉิงนั้นหาใช่คนดีถึงเพียงนั้น!

“นอนได้แล้ว” 

“……” 

เสียงแหบห้าวที่เริ่มจะคุ้นหูดังขึ้นอีกครั้ง นางก็ยังพูดอันใดไม่ออกอยู่ดี และต่อให้ผ่านไปอีกครู่ใหญ่นางคิดจะถีบเขาแต่แค่ขยับปลายนิ้วยังเจ็บ แล้วจะเอาปัญญาและกำลังใดไป ‘ถีบ’ คนตัวเท่ายักษ์เช่นท่านอ๋องแปดกันเล่า?

นอนคิดไปคิดมาอาการหนาวสั่นกลับเข้าจู่โจมอีกครั้ง คิดจะเรียกสาวใช้ก็มีร่างใหญ่กั้นขวาง ถานเมิ่งจีเลยจำใจต้องอดทน แต่ผ่านไปจนใกล้สว่างอาการกลับหนักหนา สุดท้ายนางก็จำต้องสะกิดแขนแกร่งของคนที่หลับลึกได้เงียบกว่าสาวใช้ของนางเสียอีก

“มีอันใด ปวดแผลหรือ?” 

ผู้ใดจะคาด นางแตะเพียงแผ่วเบาท่านอ๋องแปดกลับดีดกายลุกขึ้นมานั่งว่องไว และเพียงครู่เดียวทั้งห้องก็สว่างไสวไปด้วยแสงของเทียนไข จนนางยังอึ้งกับกิริยาคล่องแคล่วของบุรุษเรือนกายสูงใหญ่เช่นนี้

“เจ้ามีไข้สูงอีกแล้ว” 

หลี่ปิงเฉิงสัมผัสไปตามตามใบหน้าและซอกคอจึงพบว่าผิวนุ่มของคุณหนูสี่ผู้นี้กำลังร้อนจัดใกล้เคียงกับน้ำอุ่น ๆ ก็สีหน้าตึงเครียด จากนั้นจึงเรียกเหลิ่งกงกงให้ตามหมอหลวงจางทันที

“ประเดี๋ยวกระหม่อมจะเพิ่มเทียบยาอีกสองขนานพ่ะย่ะค่ะท่านอ๋องแปด” 

หลี่ปิงเฉิงที่ถอยไปยืนอยู่กลางห้องพยักหน้าว่าเขาไม่มีปัญหาอันใด จากนั้นลู่เจียวที่ถูกปลุกจนฟื้นคืนสติก็ได้รับมอบหมายหน้าที่ให้ไปต้มยากับฉงหลิน ส่วนตัวของท่านอ๋องแปดเองก็รับหน้าที่เช็ดตัวให้เช่นเคย

“เหตุใดจึงไม่เร่งปลุกข้าเสียตั้งแต่ไข้ยังไม่สูง เจ้าอยากตายหรือเมิ่งเมิ่ง” 

เช็ดตัวไปปากของท่านอ๋องแปดก็ไม่ว่างเว้น บ่นให้กับคนที่เขาคาดว่านางน่าจะมีไข้มาพักใหญ่ แต่ไม่เรียกผู้ใดรอจนตนเองแย่แล้วจึงปลุกเขา

“หม่อมฉันเกรงใจเพคะ” 

ถานเมิ่งจีพึมพำเสียงแผ่วตอบกลับมา ดวงตาคู่งามบัดนี้แดงก่ำไม่ต้องกล่าวถึงผิวกายของนางที่แดงไม่ยิ่งหย่อนไปกว่ากัน แต่ที่ผิวของคุณหนูสี่ที่แดงซ่านนี้เขาเองก็ไม่ทราบเช่นกันว่ามันแดงเพราะอีกฝ่ายมีไข้สูง เนื้อตัวของนางก็แดงก่ำ หรือเพราะเขินอายกันแน่

ดังนั้นตั้งแต่คืนวานนี้ เขาจึงทำทีเป็นชวนนางพูดคุยหวังเบี่ยงประเด็นออกไปจากสถานการณ์ชวนวาบหวามนี้ ไม่ใช่ว่าเขาเป็นพระอิฐพระปูนที่เห็นเรือนร่างของสตรีแล้วไม่รู้สึกอันใด ตรงกันข้ามเขารู้สึกมากล้น แต่เพียงเห็นนางบาดเจ็บก็พอจะข่มอารมณ์เสน่หาอันไม่สมควรลงไปได้

“ชีวิตของตนเองรักให้มากหน่อย อย่าคิดถึงแต่คนอื่น เป็นพระชายาของ ‘เปี้ยนเฉิงหวาง’ เจ้าต้องเห็นแก่ตัวให้มากอย่าคิดถึงคนอื่นจนลืมคิดถึงชีวิตตนเอง” 

เสียงแหบห้าวยังบ่นให้กับนางอีกหลายคำ แต่ขณะนี้ถานเมิ่งจีไม่ได้อยู่ในสภาวะที่พร้อมจะโต้เถียง เนื่องจากหนาวสั่นและปวดไปหมดทั้งร่าง มีหลายครั้งที่นางกำหมัดพร้อมกัดฟันข่มกลั้น และพากเพียรกลืนความเจ็บลงท้องเพราะไม่อยากถูกอีกฝ่ายตำหนิเอาไว้ว่านางอ่อนแอ

“อดทนหน่อย” 

คงเพราะนางนั้นมีไข้ขึ้นสูงกระมังจึงฟังเสียงดุดันแหบห้าวของท่านอ๋องแปดว่าเป็นเสียงที่ทอดอ่อน คล้ายกับที่ถานไท่เว่ยผู้เป็นบิดามักชอบเอ่ยกับนางในยามที่เขาห่วงใย

“ยาได้แล้วเพคะท่านอ๋องแปด” 

เช็ดตัวซ้ำอยู่ราวสองรอบ ลู่เจียวและฉงหลินก็กลับมาพร้อมถาดบรรจุถ้วยถึงหกใบ ถานเมิ่งจีมองแล้วทดท้อกับชีวิตอย่างยิ่ง แต่ทำอันใดไม่ได้ ต่อให้เหม็นกลิ่นและชิงชังความขมติดปากติดลิ้นเพียงใด นางก็ต้องกินมันเพื่อจะได้มีชีวิตต่อไป

“ผลสาลี่เล่า?” 

ท่านอ๋องแปดหันไปจับจ้องฉงหลินนิ่ง จนอีกฝ่ายแทบจะพุ่งออกไปเสียจากประตูห้องไม่ทัน เพราะสายตาของท่านอ๋องแปดนั้นช่างน่ากลัวว่ามีดกว่าหอกมากล้น

“กินยาไปก่อนก็แล้วกัน ยิ่งนานมันจะเย็น และยิ่งเย็นจะยิ่งขม กลืนยากนัก” 

ถานเมิ่งจีไม่ปริปากโต้แย้ง พอถูกประคองลุกขึ้นจนดีก็รับเอาถ้วยมาจากมือของลู่เจียว จากนั้นก็หลับหูหลับตากลืนลงคอไปโดยเร็ว ส่วนภายในใจของนางนั้นก็มีความคิดว่าหากหายดี ต่อไปนางจะศึกษาด้านสมุนไพรให้แตกฉานพร้อมกับนำเอาความรู้ในสมัยยังเป็นนักศึกษาคณะเภสัชศาสตร์มาปรับใช้ ผลิตยาที่เป็นเม็ดเพื่อจะได้กินง่าย ไม่ใช่เป็นยาน้ำกินยากเช่นนี้

“สาลี่กับแอปเปิลมาแล้วพ่ะย่ะค่ะท่านอ๋องแปด” 

ฉงหลินกลับมาก็พอดีกับที่ถานเมิ่งจีกินยาจนหมดทั้งหกถ้วย นางคิดว่าหากหายดีคราวนี้ตนเองคงกลายเป็นสตรีสายถึกบึกบึนกว่าเดิมไปอีกหลายส่วนเป็นแน่ เพราะสู้กับนักฆ่าก็ทำมาแล้ว ตกม้าก็ผ่านมาแล้วไม่ตายเสียด้วย หายดีไม่ถึกกว่ากระบือยังจะเปรียบเป็นอันใดไปได้อีก

“เจ้าตามฉงหลินไปพักเถอะ ส่วนคุณหนูสี่ของเจ้า ข้าจะดูแลให้เอง” 

ลู่เจียวหันซ้ายแลขวา แต่จากที่ดูมาพักใหญ่หลังจากนางฟื้น ท่านอ๋องแปดก็นับว่าเป็นบุรุษที่พึ่งพาอาศัยได้ หาได้ใจจืดใจดำและอำมหิตดังที่นางได้ยินได้ฟังข่าวลือมาตลอดชีวิต

“เพคะ” 

คิดตกเช่นนั้นลู่เจียวจึงตามคนของท่านอ๋องแปดไปพัก ไม่อยากเป็นก้างขวางคอว่าที่คู่บ่าวสาวอีก พอประตูปิดลงก็พอดีกับที่ร่างในอ้อมแขนของหลี่ปิงเฉิงอ่อนยวบลงไป พอเขาก้มลงมองจึงพบว่าคราวนี้ยาคงฤทธิ์แรงไม่น้อย เพราะไม่ทันถึงหนึ่งเค่อนางก็หลับไปเสียแล้ว

“ตัวยังร้อยอยู่เลย” 

ท่านอ๋องแปดพึมพำกับตนเองแล้วจึงลงมือเช็ดตัวให้คนตัวเล็กอีกครั้ง จนเวลาผ่านไปราวครึ่งชั่วยามอาการตัวร้อนจัดของคุณหนูสี่จึงบรรเทาเบาบาง เขาจึงนำเสื้อคลุมเนื้อหนาตัวโตที่เป็นของตนเองมาสวมให้นางเปลี่ยนจากตัวเดิม

จากนั้นก็ตรวจเช็กดูอีกครู่ใหญ่ พอแน่ใจว่าอาการของถานเมิ่งจีดีขึ้นแล้วจริง ๆ เขาจึงล้มตัวลงนอนเคียงข้างกับเรือนกายอรชรอีกครั้ง แต่คงเพราะใกล้สว่างแล้วเขาจึงนอนไม่หลับ ยิ่งมีหลายสิ่งให้คิดและตัดสินใจ เขายิ่งข่มตาให้หลับไม่ลงเพิ่มขึ้นไปอีกหลายส่วน สุดท้ายจึงหันกายนอนตะแคงด้านข้างไปทางคนป่วย

นิ้วเรียวยาวยื่นออกไปลูบไล้สัมผัสแก้มนุ่มที่ยังมีสีชมพูระเรื่อ คาดว่าคงเพราะพิษไข้ของอีกฝ่ายเพิ่งบรรเทาความรู้สึกติดค้างในอดีต ทำให้เขารีบดึงมือกลับ ดวงตาคู่คมพลันมีวี่แววขึ้งโกรธส่งไปยังถานเมิ่งจีเมื่อนึกไปถึงคุณหนูเหลิ่งกับเด็กในครรภ์ที่ต้องถึงแก่ความตายก็เพราะสตรีตรงหน้า

“บัดซบ!” 

สุดท้ายก็สบถหยาบคายออกไปหลายคำ จากนั้นก็ผลุนผลันลุกจากเตียงแล้วหยิบกระบี่ตรงไปยังลานฝึกซ้อมด้านหลังตำหนักด้วยกิริยาราวกับถูกปีศาจไล่กวดก็มิปาน จากนั้นพอถึงลานฝึกท่านอ๋องแปดก็ทรมาทรกรรมคู่ซ้อมคนแล้วคนเล่า

“ท่านอ๋องแปดไปกินดีหมีมาหรือไรจึงมีโทสะดุเดือดถึงเพียงนี้” 

คำถามนี้ถูกถามออกไป แต่กลับไร้คำตอบ เพราะแม้แต่ตัวของหลี่ปิงเฉิงเองขณะนี้ก็ตอบตนเองไม่ได้ว่าตนนั้นกำลังขึ้งโกรธผู้ใดกันแน่ กำลังโกรธแค้นถานเมิ่งจี หรือที่แท้เขาโกรธตนเองที่ดูแลนางอย่างดีทั้งที่นางไม่สมควรได้รับมันจากเขาแม้แต่น้อย

“ฉงหลิน เตรียมผสมน้ำให้ข้าอาบเดี๋ยวนี้!” 

กรรมหนักไปตกใส่ศีรษะของขันทีหนุ่มแล้วทำเอาทหารในลานฝึกซ้อมต่างยกมือท่วมหัว ขอบคุณพระโพธิสัตว์ยังพระอารามหลวงทันทีเมื่อท่านอ๋องแปดเลิกฝึกซ้อมกระบี่สักครา พวกเขาจึงนับว่าพ้นทุกข์พ้นภัยรอดชีวิตไปอีกหนึ่งวันแล้ว

กายแกร่งสลัดอาภรณ์ออกจากตัวแล้วก้าวเท้ายาว ๆ ลงไปนั่งสงบจิตสงบใจอยู่ในถังอาบน้ำขนาดใหญ่ หลับตาลงแต่หัวใจกลับยังตื่น ไร้วี่แววง่วงงุน สุดท้ายมีเพียงเตือนตนเองว่าอย่าได้หวั่นไหวไปกับรูปโฉมงดงามของคุณหนูสี่เด็ดขาดเพราะจุดประสงค์แต่เดิมที่เขายอมแต่งกับนางก็เพื่อแผนการใหญ่ทั้งสิ้น

“นางก็เป็นได้เพียงหมากหนึ่งตัวเท่านั้น” 

พอคิดตกเช่นนี้หลี่ปิงเฉิงจึงค่อยกลับมาสงบนิ่งได้เช่นเดิม กระทั่งแช่น้ำอยู่อีกครู่ใหญ่จนเขารู้สึกสมองปลอดโปร่งแล้วเขาจึงลุกขึ้นไปแต่งกาย เตรียมตัวไปยังสถานที่หนึ่งที่เขาคิดว่าเช่นไรก็ต้องไปสอบสวนสาวใช้ผู้นั้นให้รู้แจ้งกับตัวสักหนึ่งครั้ง เพราะคนเช่นถานม่านอวี้หากไร้หลักฐานยากนักที่จะเอาผิดกับนางได้…