ตอนที่6

ตอนที่6

เขาคิดอยู่แล้วเชียวว่าพระมารดาของเขามีหรือจะยอมค้าขายขาดทุน ส่วนที่ไต้ซือเฒ่านั้นบอกแก่เขาว่าความลับนี้จะมีแค่เขากับเฉียวปิงเซียวและตัวไต้ซือเฒ่าเท่านั้นที่ทราบ เขาย่อมไม่เชื่อถือทั้งเพ  

...ไร้สาระ...หลอกลวง! ...เพราะหากมีความจริงสักส่วนที่กระทำล้วนมิใช่พิธีกรรมของนักบวชผู้ทรงศีลแล้ว ทว่ามันคือพิธีกรรมของพวกลัทธินอกรีต พวกจอมมาร หรือเผ่าปีศาจในยุทธภพที่เป็นเรื่องเล่าอ้างหลอกลวงนั่นแล้ว  

"หากไม่เกี่ยวกับเปิ่นหวางก็ทำต่อเถิด ขั้นตอนนี้สำเร็จก็จบแล้วถูกต้องหรือไม่"  

จะเข้าต้นยามจื่ออยู่แล้ว เขาจึงอยากให้จบไปเสียที หันไปมองทางจางหลานเย่ นางก็มองตอบกลับมาด้วยสายตารอคอยจนน่าสงสาร เขาไม่อยากให้นางมาทานทนนั่งลำบากอีกแล้ว บุรุษซึ่งคิดว่าตนเองนั้นมีความรักมั่นคงย่อมจะถนอมนางอันเป็นสตรีที่รักอยู่แล้ว  

"พ่ะย่ะค่ะ...ขอมือด้านขวาของชินหวาง...มือซ้ายของชินหวางเฟย"  

ไต้ซือเฒ่าผู้เป็นหัวหน้านักบวชหงายฝ่ามือของตนเองรอคนทั้งคู่ให้วางมือลงมาพร้อมกัน หานไท่หมิงส่งให้ทันที แต่เฉียวปิงเซียวเด็กน้อยแค่เห็นมีดสั้นคมแวววาวนางก็ถอยหลังหนีอีกครั้ง เห็นเช่นนั้นคนอยากจะเร่งทำให้เสร็จไปจึงไม่รีรอคว้ากำข้อมือเล็กกระชากโดยแรงแล้วเป็นผู้กรีดมีดลงกลางฝ่ามือด้านซ้ายของชินหวางเฟยน้อยเสียเอง  

ความเจ็บปวดจากคมมีดแล่นพล่านเข้าสู่หน้าอกของนางขึ้นทันใด แต่เฉียวปิงเซียวนางไม่กล้ากรีดร้องทำได้เพียงกัดปากตนเองแน่น ปล่อยให้หยวนไต้ซือนั้นนำมือของทั้งสองผูกด้วยเส้นด้ายสีแดงจนแน่น จากนั้นเสียงสวดมนต์ก็เพิ่มความดังขึ้นจนภายในหูของเด็กน้อยอื้ออึงไปหมด ยิ่งเสียงนั้นดังเท่าใด นางยิ่งรู้สึกว่ามีบางสิ่งพุ่งแทรกเข้ามาจากแผลที่ถูกกรีด  

"เจ็บ...เจ็บ...ปิงเซียวเจ็บ!"  

เด็กน้อยสุดจะทานทนต่อความเจ็บ นางจึงเริ่มดิ้นรนรุนแรงขึ้น...และยิ่งรุนแรงขึ้นตามความเจ็บปวด และหากหานไท่หมิงสายตาไม่พร่าเลือนจนเกินไป เขาก็เห็นแล้วว่าตามหลังมือเล็กจิ๋วที่ขาวสะอาดของเฉียวปิงเซียวบัดนี้มีรอยนูนวิ่งไปมาคล้ายกับว่าใต้ผิวหนังของนางบัดนี้มีแมลงร้ายสักอย่างวิ่งไปมา!  

"นี่มันคืออันใดกัน?!”  

หานไท่หมิงตะโกนถามแข่งกับเสียงสวดมนต์อื้ออึงหวังจะเอาคำตอบให้ได้ เพราะแน่ใจเหลือเกินว่าที่เขาแลเห็นมันวิ่งวนเวียนไปตามแขนเล็กจิ๋วนั้นคือหนอนร้าย หาใช่พิธีกรรมผูกชะตาบ้าบออันใดทั้งสิ้น!  

หานไท่หมิงตะโกนออกไปสุดเสียง เพราะความเจ็บปวดกำลังแล่นพุ่งขึ้นมาจากปากแผลที่โดนกรีดกลางฝ่ามือตรงมาที่บริเวณข้อมือ แล้วจึงไหลพุ่งวาบขึ้นสู่ท่อนแขนกำยำขึ้นม ก่อนที่สุดท้ายจะหยุดลงที่ตรงหน้าอกด้านซ้ายของเขา แล้วจึงแล่นวนเวียนหวนคืนกลับไปที่กลางฝ่ามืออีกครั้ง มันเกิดวนเวียนไปมาเช่นนี้ ขนาดเขาซึ่งเป็นนักรบเจอมาทุกความเจ็บปวดไม่น้อยยังทรมานแทบขาดใจจนเหงื่อกาฬไหลริน แล้วเด็กเพียงหกหนาวนางจะทานทนไปได้เช่นไรกัน!  

...บัดซบ!...นี่มันคือพิธีกรรมชั่วช้าอันใดกัน?!...  

ชินหวางหนุ่มวัยสิบเก้าหนาวที่พบเจอมาหลายเหตุการณ์เลวร้าย จึงไม่คิดดีกับเหตุการณ์ตรงหน้าที่กำลังเผชิญ ก่นด่าตนเองหนักหนาที่ไม่คิดระแวงเจ้าพวกนักบวชนอกรีตพวกนี้เลย แต่ก็เพราะคนที่บัญชาคือพระมารดาโดยแท้ของตนเอง เขาจึงวางใจ ก็ผู้ใดจะคาดคิดว่ามารดาจะคิดร้ายต่อบุตรกัน หากพิธีนี้มิใช่ไทเฮาเสิ่นลี่เหยาออกปาก เขาหรือจะยินยอมมาทำสิ่งไร้สาระเสียสติเช่นนี้ไปได้  

ทว่าเสียงของเขากลับมิอาจต้านทานให้ดังไปกว่าเสียงสวดมนต์ที่ดังสะท้อนก้องไปทั้งห้องโถงกว้างที่ด้านหนึ่งนั้นมีระเบียงเปิดโล่งยื่นออกไปยังด้านนอกรับแสงจันทร์เพ็ญเต็มดวงซึ่งกำลังส่องแสงกระจ่างราตรีมิได้เลย เขาจึงพยายามจะสะบัดฝ่ามือของตนเอง หวังจะให้แยกออกจากมือเล็กของเฉียวปิงเซียว คิดหยุดพิธีการนี้ลงเสีย เพราะต่อให้เขาเป็นพวกใจเหี้ยมเพียงใดก็ไม่ถึงกับคิดให้เด็กผู้นี้ตายลงต่อหน้าเช่นนี้ แต่ขนาดเขากำลังมีมากกลับสลัดเอาด้ายแดงที่มัดตรึงแน่นไม่ขยับเลย  

“หยุดพิธีเดี๋ยวนี้! ...เปิ่นหวางบอกให้หยุด!”  

แต่นอกจากพิธีจะไม่หยุดลงแล้ว ไทเฮาที่เห็นอาการขัดขืนของชินหวาง พระนางยังเร่งพยักหน้าให้ทหารองครักษ์ที่ร่างกายใหญ่โตถึงห้าคนตรงเข้ามาช่วยกันกดกายของหานไท่หมิงที่เขาพยายามจะดิ้นจนหนีอีกไม่ได้  

"เสด็จแม่!"  

หานไท่หมิงตะโกนไปทางพระมารดา ทว่ากลับได้รับเพียงการเมินหน้าหนี เขาจึงสบถออกมายาวเหยียดยิ่งหันไปมองทางฝ่ายเฉียวปิงเซียวนั้น เขากลับพบเข้ากับภาพของเหล่าขันทีร่างกายกำยำถึงสามคนกดตรึงแน่นหนา ทั้งที่ร่างกายและกำลังแค่เพียงหนึ่งเด็กน้อยเช่นนี้นางก็หมดหนทางต่อสู้ดิ้นรนหนีอีกต่อไปแล้ว ถึงหลิวฮั่นและอี้เฟิ่งเหลยคิดจะช่วยผู้เป็นนายกลับถูกคนฝ่ายไทเฮากุมตัวเอาไว้อีกด้วย  

“ปล่อยเปิ่นหวางนะ! ปล่อยนางด้วย หยุด! พิธีบ้าบอนี้ลงเสียที! มิเห็นหรือไรนางเจ็บปวดแทบตายแล้ว ปล่อย!”  

ดวงตาสีทองผ่องอำไพที่เคยงดงามบัดนี้กลับเบิกโพลงแข็งค้างคาดว่านางคงเจ็บปวดอย่างยิ่งมิแตกต่างจากเขาเสียเป็นแน่ เพียงกรีดเลือดเขาเห็นว่ามันเป็นเรื่องปกติธรรมดา  แต่การที่มีบางสิ่งกำลังวิ่งพล่านขึ้นลงไปทั่วจากหลังมือขึ้นไปยังแขนเรียวเล็กจนเกิดเป็นรอยนูนใต้ผิวหนัง ต่อให้เป็นเขาบุรุษโตเต็มวัย ชินหวางหนุ่มยังแทบขาดใจที่มีบางสิ่งวิ่งพล่านไปมาเช่นนี้ แล้วเด็กหญิงตัวน้อยวัยเพียงหกหนาวเช่นเฉียวปิงเซียวนางย่อมจะต้องเจ็บปวดจนแทบทนไม่ไหวเช่นกัน!  

...เสด็จแม่ทรงเสียสติไปแล้วหรือไร?!...  

“อาตมาถามชินหวางแล้วมิใช่หรือว่าจะทำพิธีนี้จริงแท้หรือ แล้วก็เป็นชินหวางมิใช่หรือที่กล่าวด้วยตนเองว่าจะทำให้ได้ บัดนี้จะยกเลิกกลางพิธีกรรมนี้ ชีวิตของชินหวางเฟยก็จบลงในวันนี้แล้ว”  

ดวงตาคมดุตวัดมองเจ้าไต้ซือเฒ่าสมควรตายด้วยความแค้นเคืองไม่ปิดบัง หากในยามนี้เขามีมีดหรือดาบอยู่ในมือย่อมสังหารนักบวชเฒ่าชั่วช้าผู้นี้โดยไม่เกรงต่อบาปหรือกรรมอันใดทั้งสิ้น สาเหตุก็คือตาเฒ่าทำคล้ายหลอกลวงให้เขาหลงกลจนยินยอมทำสิ่งชั่วช้าเช่นนี้ ผูกชะตาวาสนาคู่ครองอันใดกัน นี่มันถูกพิษโดยแท้ พระมารดากำลังงมงายอยู่กับมนตร์ดำอันใดกันเล่า?  

“อาตมาหาได้หลอกลวงชินหวาง ทว่าเป็นชินหวางเองที่ทระนงเกินไป ไม่คิดศึกษาสิ่งที่จะทำให้รอบคอบ สุดท้ายเกิดผิดพลาดจึงมาโทษว่าตนเองถูกหลอก ลองทบทวนดูเถิดเป็นอาตมาหลอกลวงชินหวาง หรือเป็นชินหวางเองที่เต็มใจจะถูกหลอกด้วยตนเองกันแน่”  

คล้ายกับหานไท่หมิงถูกตบหน้าด้วยคำว่าโง่งมและไร้สติไม่รอบคอบจากเจ้าเฒ่านักบวชนอกรีตอย่างไรอย่างนั้น แต่ต่อให้อยากเอาความตาเฒ่าสมควรตายตรงหน้าเพียงใด หานไท่หมิงก็ต้องวางเอาไว้ก่อน เพราะในยามนี้ภาพที่เฉียวปิงเซียวนางดิ้นทุรนทุรายคล้ายใกล้สิ้นใจเต็มทนแล้ว เขาจึงใช้กำลังที่มีทั้งหมดสะบัดทหารองครักษ์ที่กดกายของเขาจนทรุดกายลงไปอยู่ในท่านั่งคุกเข่ากระเด็นออกไปคนละทิศละทางจนสำเร็จ หวังจะปลดพันธนาการออกแล้วหยุดพิธี หาไม่เด็กน้อยต้องสิ้นใจลงเป็นแน่  

“หยุด! ชินหวางคิดอยากให้นางตายหรือไร พิธีนี้เริ่มแล้ว หากหยุดหนอนผูกสัญญาเหล่านี้มันจะกลายเป็นหนอนพิษกัดกินหัวใจของชินหวางเฟยจนตายในทันที นี่พระองค์มิทราบจริงหรือ?!"  

เป็นเฉินเซินที่อาศัยตำแหน่งองครักษ์ฝ่ายของไทเฮาพุ่งตรงคล้ายเข้ามาช่วยเหล่าองครักษ์ที่ถูกหานไท่หมิงสะบัดจนหลุดกระเด็นออกไป ส่วนในใจจริงแท้คือทนดูเฉียวปิงเซียวนางทรมานต่อไปอีกไม่ไหว เขาในยามนี้ต่อให้เกรงกลัวผลที่จะตามมาหากเขาเข้ามาแทรกกลางระหว่างเหตุการณ์อีกก็ตาม ทว่าภาพที่นางกำลังเจ็บปวดทุกข์ทรมานดิ้นทุรนทุราย เฉินเซินเองก็ยิ่งเจ็บปวดจนแทบกระอักเลือดแล้วเช่นกัน แต่ให้เขาปล่อยชินหวางแก้ปมเส้นด้ายแดงออกจนอาจทำให้เด็กน้อยตายเพราะพิษหนอนผูกสัญญาลง เช่นไรเขาที่เคยผ่านมนตร์นี้มาก่อนจนซาบซึ้งย่อมไม่ยินดีจะเสี่ยงอีกเป็นแน่ เมื่อครู่มองหาบุรุษผู้นั้นอยู่นานกลับไร้วี่แวว สุดท้ายจึงต้องตัดสินใจพุ่งเข้ามาขัดขวางเสียเอง  

...ไยเขาจึงยังไม่ปรากฏตัวกันเล่า? ...บุรุษลืมวัยไยจึงไม่ปรากฏกายเช่นในอดีตเมื่อสิบหนาวก่อนกันเล่า?...  

เฉินเซินยังจดจำได้ดีว่าในวันนั้นคนที่พุ่งเข้ามาร่วมเหตุการณ์คือผู้เป็นท่านอาจารย์ที่ยากนักจะลงจากเขามาวุ่นวายในเมืองใหญ่ วันนี้เขาจึงรอคอย ทว่าจนบัดนี้ชายอาภรณ์ขาวสะอาดตาราวเทพเซียนกลับเงียบหาย สุดท้ายเขาจึงรอคอยท่านอาจารย์เสวี่ยมิไหวอีกต่อไป  

“ชินหวางเฟย...ชินหวางเฟยได้ยินกระหม่อมหรือไม่”  

เฉินเซินที่รอคอยให้บุรุษผู้เป็นท่านอาจารย์ซึ่งในอดีตเข้ามาขัดขวางไม่ให้ชินหวางแกะด้ายแดง และด่าทอชินหวางว่าช่างโง่งมไม่สมกับเป็นแม่ทัพใหญ่ที่ก่อนทำสิ่งใดไม่ศึกษาจนแตกฉานโผล่มาสักครา สุดท้ายจึงจำใจต้องลงมือเองแทนคนผู้นั้นเพราะรอไม่ไหว ตรงเข้าไปโอบกอดกายเล็กของนางเอาไว้ แล้วพยายามเรียกสติของเฉียวปิงเซียวไม่ให้นางกรีดร้องออกมา ซึ่งชินหวางเฟยน้อยในยามนี้นางเห็นเฉินเซินก็คล้ายนางพบญาติผู้ใหญ่ พบพี่ชายที่นางสามารถวางใจได้ เด็กน้อยจึงใช้แขนข้างขวารัดลำคอของเฉินเซินแน่น แล้วสะอื้นจนกายสั่นสะท้านข่มกลั้นไม่ส่งเสียงกรีดร้องออกมาทำร้ายผู้คนโดยรอบ...ต่อให้ต้องตาย เด็กน้อยนางก็ตั้งใจแน่วแน่จะไม่ส่งเสียงสังหารผู้ใดอีก!  

ต่อให้ในยามนี้เฉียวปิงเซียวนางเจ็บปวดทรมานจนภายในหูเริ่มอื้ออึง สุดท้ายนางต้านทานความเจ็บปวดไม่ไหวจึงกัดลงไปที่หัวไหล่ขององครักษ์หนุ่มเต็มแรง ยิ่งนางเจ็บ ยิ่งนางปวดร้าวดังกับมีเข็มนับร้อยวิ่งไปมาที่แขนและมือ เฉียวปิงเซียวก็ยิ่งฝังฟันคมลงไปแรงขึ้น…และแรงขึ้น…  

แต่ต่อให้เฉินเซินเจ็บเท่าใดเขาก็ไม่ปริปากบ่น เพราะรู้แจ้งที่นางเจ็บปวดมีมากกว่าเขาหลายหมื่นเท่านัก กว่าพิธีจะจบ สิ่งที่วิ่งวนเวียนในฝ่ามือและแขนซ้ายจะสงบลง เฉียวปิงเซียวนางก็เป็นลมหมดสติคอพับคออ่อนไปเสียแล้ว เป็นครั้งแรกที่หานไท่หมิงรู้สึกผิดจนแทบบ้า หากเขารู้สักนิดว่าจะมาทำพิธีมนตร์ดำเช่นนี้ ให้เอากระบี่มาแทงลำคอหรือปักกลางหัวใจสังหารกันเสียยังดีกว่า  

"เป็นเช่นไรบ้างหยวนไต้ซือ?"  

ไทเฮาเสิ่นลี่เหยาเดินตรงมาจับพลิกข้อมือของหานไท่หมิงเป็นคนแรก พอเห็นรอยสีแดงระเรื่อดังสีของกลีบดอกท้อร้อยรัดอยู่ตรงข้อมือเป็นรูปของเถาเครือรักถักทอจนรอบก็ยิ้มยินดี จากนั้นจึงหันไปเปิดที่หน้าอกเสื้อด้านซ้ายของเฉียวปิงเซียวอีกคน พอพระนางเห็นปานแดงรูปดอกรุ่ยเซียงปรากฏเด่นชัดจึงระบายลมหายใจอย่างโล่งอก เพราะกลัวว่าพิธีนี้จะไม่สำเร็จเสียแล้ว ส่วนหานไท่หมิงนั้นเป็นครั้งแรกที่มองมารดาของตนเองด้วยสายตาสงสัย  

“ขอคนของเปิ่นหวางคืน”  

เขาขยับมายืนตรงหน้าของเจ้าองครักษ์หน้าตายเช่นเฉินเซินแล้วเอ่ยปากขอคนที่ไร้สติคืนเพื่อจะพานางกลับตำหนัก หวังให้หมอหลวงตามไปรักษานาง ในยามนี้เขาโกรธมากจนไม่อาจทนรั้งอยู่ที่อารามแห่งนี้ได้เพียงเสี้ยวลมหายใจ หาไม่เขาต้องลงมือสังหารนักบวชเหล่านี้จนสิ้นแล้วเผาจนไม่เหลือซากเสียเป็นแน่ ไม่อยากถามอีกด้วยว่าเด็กน้อยนางจะปลอดภัยหรือไม่เพราะต่อให้คนพวกนี้อ้างตนว่าเป็นผู้ทรงศีล หากแต่มนตร์ร้ายกาจทำร้ายแม้แต่เด็กน้อยเช่นนี้ จากไม่เชื่อถือเขากลับยิ่งชิงชังรังเกียจไปเกินสิบส่วนแล้ว ถามไปพวกมันคงยากจะกล่าวความจริงออกมาเป็นแน่  

“ชินหวาง…นางก็คือมนุษย์ผู้หนึ่ง หากพระองค์รับนางไปวันนี้ ท่านจะดูแลนางอย่างดีได้หรือไม่ อย่าได้ชิงชังนางอีกเลย นางก็เพียงเด็กตัวน้อยวัยแค่หกหนาวผู้หนึ่งเท่านั้น ทรงเมตตานางด้วยเถิด อย่าคิดแต่ว่านางคือสิ่งของที่ชินหวางพึงใจก็มาอุ้มโอ๋เล่นสนุก ไม่ถูกใจก็ทรงขับไล่ทำร้ายนาง หาไม่ต่อไปภายหน้า…จะเป็นพระองค์ที่เสียใจอย่างสุดซึ้งเสียเอง”  

เฉินเซินกล่าวเตือนสติออกไป หวังเพียงว่าในวันนี้คนตรงหน้าจะเห็นค่าของความเป็นคนเพิ่มขึ้นมาบ้าง จากนั้นเขาจึงอุ้มกายน้อยส่งให้ชินหวางแล้วเขาจึงเดินหลีกไปเสียอีกทาง ถึงจะมืดและเสื้อของเฉินเซินจะเป็นสีเข้ม แต่รอยเลือดที่คาดว่าเกิดจากการกัดของเฉียวปิงเซียวนั้นก็พลันให้เกิดความละอายแก่ใจวูบใหญ่พุ่งเข้าสู่หัวใจของหานไท่หมิงเช่นกัน  

“เฉินเซิน…เปิ่นหวาง...ขอบใจเจ้านัก...”  

เท้าที่กำลังจะก้าวห่างออกไปเพียงชะงักเล็กน้อย จากนั้นเขาก็เดินต่อไปไม่แม้แต่จะหันกลับมามองด้านหลังอีกเลย เห็นเช่นนั้นชินหวางหานไท่หมิงจึงไม่สนใจอันใดอีก เขาหันไปสั่งความอี้เฟิ่งเหลยให้ไปตามหมอหลวงส่งไปรอยังตำหนักอิงธาราของพระชายาเอก จากนั้นเขาจึงอุ้มร่างเล็กไปโค้งกายอำลาไทเฮา ถึงจะโกรธอยู่มาก แต่นั่นคือพระมารดา เขาย่อมไม่กล้าอกตัญญูเด็ดขาด ต่อให้อยากตำหนิในเหตุการณ์วันนี้อย่างยิ่งเพียงใดก็ตาม แต่หานไท่หมิงเขาก็อดทนไม่ปริปากตำหนิอีกฝ่ายแม้เพียงครึ่งคำ  

แต่ก็คิดเอาไว้แล้วว่าตนเองคงจะต้องเจรจาจริงจังกับพี่ชายเรื่องที่พระมารดางมงายมุ่งมั่นแต่จะหันหน้าเข้าไปหาเหล่านักพรตนอกรีตจนคล้ายจะถลำลึกเกินไปแล้ว ขึ้นชื่อว่าหนอนมีหรือจะเป็นสิ่งดีไร้พิษภัยไปได้ ไม่เข้าใจทั้งสิ้นว่าองค์ไทเฮาผู้เป็นถึงพระมารดาแห่งแผ่นดิน และเป็นพระมารดาโดยแท้ของตนเอง พระนางทรงกำลังคิดอันใดอยู่กันแน่ จนเผลอให้ความระแวงเข้ากัดกินหัวใจอยู่ชั่ววูบเลยทีเดียว แต่ภายในใจอีกส่วนก็คัดค้านว่าพระมารดาทรงรักเขากับพี่ชายมาก จะคิดร้ายต่อเขาไปได้เช่นไร หากจะผิดพลาดไปพระนางก็คงเพียงถูกนักพรตเฒ่าล่อลวงเท่านั้น  

"อึ๊ก...อ้วก! ..."  

เฉินเซินที่ย่อมรู้ว่าตนเองไปละเมิดกฎอีกครั้ง เขาจึงเร่งหลบออกมาให้ไกลสายตาคนโดยเร็ว พอเขาก้าวห่างออกมาได้พอสมควรก็เป็นจริงเช่นที่คาด ความเจ็บปวดดังกระดูกในร่างกายถูกป่นเป็นเช่นไรอาการในยามนี้ของเขาก็มิแตกต่างกันสักนิด!  

กายสูงใหญ่ทรุดลงแล้วสำลักอาเจียนเอาโลหิตสีคล้ำส่งกลิ่นคาวคลุ้งออกมาไม่หยุด จากเพียงคุกเข่าบัดนี้เฉินเซินทิ้งกายลงนอนคุดคู้สลับบิดกายไปมา ตามร่างกายเต็มไปด้วยร่องรอยนูนเด่นสีดำวิ่งพล่านไปทั่วทั้งกายและที่ใบหน้า มือแกร่งกำเข้าหากันแน่น  

"หึ...เห็นทีชินหวางคงเป็นผู้พึงใจเสพติดต่อความเจ็บปวดสินะจึงชอบสอดมือสอดเท้าเข้าไปแตะต้องกับสิ่งที่ไม่สมควรอยู่เสมอ" ร่างหนึ่งขยับก้าวเดินมาทรุดนั่งทับส้นเท้ามองคนที่นอนสิ้นสภาพอยู่ที่พื้นนิ่ง  

"เอ๊า...นี่ยา...ดื่มเสีย"  

มือเรียวสวยของสตรีนางนั้นยื่นขวดสีขาวขุ่นสองขวดมาตรงหน้าของเฉินเซิน มือใหญ่ที่สั่นระริกเอื้อมออกไปรับมาแล้วเปิดฝากรอกมันเข้าปากด้วยกิริยาเร่งร้อน เห็นแล้วผู้นำส่งยาจึงเหยียดยิ้มสมเพช หึ...ยิ่งใหญ่เพียงใดก็ช่างเถอะ...นางเองก็ใช่จะห่างไกลจากบุรุษผู้นี้นัก เพราะปล่อยวางมิได้ แม้แต่ขายวิญญาณนางเองก็ทำมาแล้วเช่นกัน  

"ขอบ...ใจ...สืออี"  

ริมฝีปากบางโค้งสูงเป็นรอยยิ้มที่แสนจะเสแสร้งอย่างน่ารังเกียจ  

"อย่าเกรงใจเลย อมนุษย์เช่นกันย่อมเห็นใจกัน อย่าคิดมากเลย คราวหน้าก็ตัดใจบ้างเถิด ยิ่งท่านไปแทรกกลางเรื่องราวมันจะยิ่งยุ่งยาก"  

ผู้มาทีหลังเอ่ยเตือนจากใจจริง เพราะหนึ่งหนาวที่นางและชินหวางกลับมา หลายสิ่งที่พวกตนเข้าไปแตะต้องมักจะบิดเบี้ยวจากเดิมไปมาก ต่อให้ยาก แต่ต้องฝืนตัดใจไม่แตะต้องและเฉียดใกล้คนที่ตนอยากปกป้อง  

"เจ้าบอกข้าแล้วตนเองเคยตัดใจได้จริงหรือสืออี...เจ้าตัดใจละทิ้งคนผู้นั้นได้สนิทใจหรือไร"  

เพราะรู้แจ้งดังไก่ที่เห็นเท้าของงู และงูก็เห็นราวนมของไก่ เฉินเซินจึงกล้าจะพูดเช่นนั้นออกไป  

"เฮอะ! ...ปากดีเช่นนี้ข้าสมควรปล่อยให้ท่านทรมานเล่นอีกสักสองสามชั่วยามจึงค่อยมอบยาให้ก็ดีหรอก"  

สตรีซึ่งมีร่างกายและกิริยาคล้ายบุรุษมากกว่าลุกขึ้นยืนแล้วเหยียดริมฝีปากอย่างน่าชิงชังอย่างยิ่ง  

"ข้ามิได้กล่าวเกินจริง คนที่ยอมขายแม้แต่วิญญาณเช่นพวกเรา หากตัดใจได้จริงก็คงเลือกจะตายไปอย่างสงบตั้งแต่แรกแล้ว ไม่ต้องทนอยู่อย่างซากศพเช่นทุกวันนี้หรอกสืออี"  

ที่บุรุษตรงหน้ากล่าวนางล้วนไม่อาจจะเถียงขาดใจไปได้ ก็นะ...มันคือเรื่องจริง!...  

"หึ! ...ชินหวาง ท่านคิดว่าในใต้หล้านี้มีเพียงแต่ตนเองที่มีความรักต่อแผ่นดิน ต่อชาวหนานสุ่ย ต่อสตรี จนยากจะปล่อยวางเพียงผู้เดียวหรือไร ท่านมีแค้นเพียงหนึ่งเดียวเช่นนั้นหรือ...หึ!…เรามันก็คนประเภทเดียวกัน…ต่อให้ต้องขายวิญญาณต่อจอมมาร หากแต่ได้โอกาสคืนกลับมาชำระแค้น คืนกลับมาแก้ไขสิ่งที่ตนเองวางไม่ลง ข้าว่า…ยังมีคนเช่นพวกเราไม่น้อยหรอกจริงหรือไม่?"  

กล่าวจบสตรีร่างกายสูงเพรียว มองจากแผ่นหลังนั้นอาจยากจะแยกออกว่าตกลงนั่นคือสตรีโตเต็มวัย หรือเป็นเพียงหนุ่มน้อยวัยเพิ่งใกล้สวมกวานครั้งแรกกันแน่  

…นางก็กล่าวถูกแล้ว มนุษย์เราล้วนมีกิเลสที่ยากจะวาง และยิ่งเป็นเรื่องของคนที่ตนเองรักใคร่ยิ่งปล่อยวางไม่ลงกันถ้วนหน้า…จึงตกเป็นเหยื่อของความทุกข์ตรมไม่สิ้นสุด และสุดท้ายต่อให้รู้ว่าการขายวิญญาณมันเลวร้าย ทว่าก็มิอาจหลีกหนีพ้นดังเช่นเขาและนางที่เช่นไรก็ยอมแลก ขอเพียงได้โอกาสเพียงกลับมาปกป้องคนที่รักเช่นนี้  

ที่ตำหนักชินหวางแห่งหนานสุ่ยราตรีนี้ดูวุ่นวายใช่น้อยทั้งที่ก็ใกล้จะสว่างเต็มทน จางหลานเย่นั้นอารมณ์เดือดแล้วเดือดอีกเต็มทนที่พระสวามีของตนตั้งแต่อยู่บนรถม้าก็เอาแต่อุ้มโอ๋นางเด็กขี้โรคไม่ยอมวาง พอกลับมาถึงตำหนักนางคาดว่าเขาจะปล่อยให้หมอหลวงทำหน้าที่ไปแล้วเขาจะหันมาเอาใจนางเช่นเคย แต่ที่ไหนกัน!  

…กลับดูแลมันไม่ห่าง! ...แล้วเมื่อใดนางกับเขาจึงได้ร่วมห้องเคียงหมอนด้วยกันสักคราวเล่า?...