ตอนที่7

ตอนที่ 7

“ชินหวางเพคะ…ฟ้าจวนสว่างแล้ว เช่นไรทรงไปพักผ่อนก่อนดีหรือไม่”  

อดไม่ไหวนางจึงขยับเข้าไป หวังว่าจะชวนอีกฝ่ายกลับเรือนไปด้วยกัน ก็อีกเพียงสองวันเขาจะแยกกายไปทัพแล้ว แต่จนป่านนี้นางและชินหวางนอกจากกอดจูบกลับไม่เคยร่วมห้องหอลึกซึ้งกันสักครั้งเช่นนี้ที่นางวางแผนจะมีบุตรหวังยกฐานะตนเอง เช่นนี้แล้วยังจะมีหวังอยู่อีกหรือไรกัน  

“อ้อ…หลานเอ๋อร์ เจ้าไปพักเถิด ข้าจะอยู่รอท่านหมอตรวจเสี่ยวปิงอีกครั้งก่อน…ลี่เจิน มาพาพระชายารองกลับตำหนักของนางเพื่อพักผ่อนได้แล้ว”  

หานไท่หมิงเรียกนางกำนัลใกล้ชิดของจางหลานเย่มาพานางกลับไปยังตำหนักหลิวหยางของพระชายารองที่อยู่ฟากฝั่งตรงกันข้ามกับตำหนักอิงธาราแห่งนี้ทันที เพราะในใจเขาบัดนี้มันทิ้งเด็กน้อยตรงหน้าไปไม่ได้  

“แต่…”  

พอนางเจอสายตาที่จับจ้องมานิ่ง ๆ อ่านก็ไม่ออกว่าหานไท่หมิงเขาคิดสิ่งใดอยู่กันแน่ จางหลานเย่ที่มิใช่คนโง่เขลานางจึงได้สติ คนเช่นชินหวางที่ไม่ชอบที่สุดก็คือสติซึ่งพูดจาหนึ่งคำแล้วไม่รู้ความ เช่นนั้นวันนี้นางจึงรู้ว่าตนเองจำต้องถอยไปก่อน แต่ก็เพียงจะถอยเพื่อรุกฆาตเท่านั้น  

...ได้...ในเมื่อนางยั่วยวนด้วยดีสามียังยากจะหลงใหล เช่นนั้นก็คงต้องมีตัวช่วยเสียแล้ว...  

“เช่นนั้นชินหวางก็ทรงพักผ่อนด้วยนะเพคะ...หลานเย่ขอตัวเพคะ”  

นางย่อเข่าแล้วจึงถอยจากไป หานไท่หมิงมองตามแล้วเม้มริมฝีปากอยู่ครู่หนึ่ง หากแต่สุดท้ายเขาก็ไม่เอ่ยสิ่งใดหันไปดูหมอหลวงที่วางมือจากการตรวจร่างกายของเฉียวปิงเซียวอีกครั้ง  

“ทูลชินหวาง กระหม่อมตรวจอย่างละเอียดเป็นรอบที่ห้าแล้ว…ร่างกายของชินหวางเฟยปกติดีทุกสิ่งพ่ะย่ะค่ะ นอกจากบาดแผลที่ฝ่ามือแล้ว ส่วนอื่นไม่มีส่วนใดบาดเจ็บอีกพ่ะย่ะค่ะ”  

ถึงไม่อยากจะเชื่อ แต่นี่ก็ตรวจมารอบที่ห้าแล้วจริง ทว่าภาพที่เขาเห็นนั่นเล่ามันหมายความว่าอย่างไรกัน พลันนั้นเขาก็นึกได้ ตอนนั้นเป็นเฉินเซินที่เตือนไม่ให้เขาหยุดขัดขวางพิธี และดูเหมือนหมอนั่นมันจะรู้ดีถึงหนอนอะไรนั่นไม่น้อย  

“เช่นนั้นท่านหมอซูก็กลับไปก่อนก็แล้วกัน หากมีสิ่งใดเพิ่ม เปิ่นหวางจะให้เฟิ่งเหลยไปเชิญท่านหมออีกครั้ง”  

รีดเค้นเอาคำตอบจากตาเฒ่าพวกนี้คงมีแต่เรื่องไร้สาระมาป้อนเข้าหูเท่านั้น  

“เช่นนั้นกระหม่อมทูลลา”  

พอหมอหลวงจากไป หานไท่หมิงจึงเรียกหลิวฮั่นให้ไปตามหาเฉินเซินมาพบเขาโดยเร็ว เพราะอีกสองวันเขาจะต้องออกเดินทางไปทัพแล้ว ส่วนเฉียวปิงเซียวนั้นนางก็จะต้องออกเดินทางไปสำนักศึกษาวิชาการแพทย์ที่ซั่วหยางในวันเดียวกับที่เขาจะต้องเร่งจัดทัพเช่นกัน เขาจึงจะต้องรู้ให้ได้ว่าหนอนผูกสัญญานี้แท้จริงมันจะให้โทษได้ถึงเพียงใด  

พอได้มองเด็กน้อยในยามที่นางหลับเช่นนี้ คำพูดของเฉินเซินก็ย้อนมาให้เขาขบคิดอีกครั้ง ก็อาจจะจริงของหมอนั่น บางทีเขาก็มัวแต่คิดถึงตนเองมากไป นางก็เพียงเด็กโชคร้ายผู้หนึ่งเท่านั้น ก่อนที่สายตาจะไปสะดุดกับดอกรุ่ยเซียงที่ช่วงท้องแขนของเด็กน้อย  

…ข้ามิอาจอยู่ได้หากขาดท่าน…ข้าจะซื่อสัตย์ต่อท่าน…ความอ่อนหวานในรักมั่นคง…  

นั่นคือความหมายของดอกรุ่ยเซียงที่หานไท่หมิงพอจะจำได้เมื่อครั้งที่เขาเคยถามพระมารดาว่าเหตุใดพระนางจึงชมชอบดอกไม้ชนิดนี้นัก  

“เป็นผู้ใดกันเล่าที่คิดค้นมนตร์ร้ายกาจเช่นนี้ขึ้นมา…หากมันสัมฤทธิ์ผลจริง…ก็ช่างโหดร้ายกับสตรีเกินไปแล้ว”  

เขาจับข้อมือเล็กพลิกไปมาซึ่งก็มีรอยปานสีกลีบดอกท้อไม่ต่างกับข้อมือของตนเอง จะมีข้อแตกต่างก็คือของเขานั้นคล้ายจะเป็นเถาบางอย่างถักร้อยรัดรอบข้อมือด้านขวา ส่วนของเฉียวปิงเซียวนั้นเป็นรูปดอกย่อยของรุ่ยเซียงเรียงร้อยรัดจนรอบข้อมือด้านซ้าย  

“วันมะรืนนี้ต้องออกเดินทางในยามใด”  

เขาเอ่ยถามไม่เจาะจงว่าถามเสี่ยวเตี๋ยหรือแม่นมซาง แต่ย่อมรู้ผู้สมควรตอบย่อมเป็นซางเหนียงจือ แม่นมสาววัยยี่สิบห้านั่นเอง  

“ปลายยามเฉินเพคะชินหวาง ทุกสิ่งเตรียมพร้อมแล้ว”  

“ดี”  

กล่าวเพียงเท่านั้นชินหวางก็ลุกขึ้นจากข้างเตียงแล้วก้าวจากไปไม่มีคำสั่งใดเพิ่มอีก คาดว่าชินหวางเองที่จะต้องเคลื่อนทัพหลวงไปชายแดนในวันมะรืนเช่นกันก็คงต้องไปเตรียมตัวกระมัง แม่นมซางเหนียงจือและเสี่ยวเตี๋ยล้วนคิดเห็นตรงกันราวกับนัดแนะ  

ซึ่งพอพ้นกายสูงใหญ่ของชินหวาง เสี่ยวเตี๋ยนางก็ตรงไปนั่งแทนที่คนที่เพิ่งลุกจากไป นางลูบไปตามกายน้อยน้ำตาหยดแล้วหยดเล่าหลั่งริน  

“อย่าคิดมากไปเลยเสี่ยวเตี๋ย วันมะรืนนี้พวกเราก็จะจากความวุ่นวายในเมืองหลวงเสียที เพราะที่อันหนิงซานนั้นสุขสงบอย่างน้อยชินหวางเฟยก็จะได้รั้งอยู่ที่นั่นจนกว่านางจะเรียนสำเร็จวิชาการแพทย์ตามที่ไทเฮามีพระประสงค์ ซึ่งอย่างน้อยก็ราวอีกเจ็ดหนาวขึ้นไป”  

ได้ฟังเสี่ยวเตี๋ยก็ยิ่งเศร้า เพราะเลี้ยงดูกันมาย่อมรู้เฉียวปิงเซียวนั้นชมชอบการทำอาหารมากกว่าจะไปศึกษาวิชาการแพทย์รักษาคนเช่นที่ถูกไทเฮาบีบบังคับ  

“แต่...เฮ้อ!...ข้าก็หวังให้เป็นเช่นนั้น…นางเพียงหกหนาวเท่านั้น…แต่ทุกผู้ล้วนไม่เคยคิดถึงจิตใจของนางเลย ข้าซึ่งเป็นเพียงสาวใช้บางครั้งยังรู้สึกว่าตนเองมีความสุขกว่าเสี่ยวปิงมากนัก”  

ซางเหนียงจือเองก็คิดเช่นนั้น ก็ทำได้เพียงหวังว่าไปซั่วหยางคราวนี้จะดีที่สุดต่อเด็กน้อยผู้น่าเวทนาผู้นี้ที่สุดแล้ว…หวังเท่านี้จริง ๆ …  

และแล้วโอกาสของจางหลานเย่ก็มาถึงจนได้ เมื่อคืนต่อมานางได้ทราบว่าชินหวางนั้นกลับมาจากวังหลวงตั้งแต่ปลายยามเว่ยแล้วก็หมกตัวอยู่เพียงภายในห้องหนังสือ จนนี่ก็ใกล้จะเข้าปลายยามห้ายแล้ว ซึ่งแน่นอนว่านางลงมือวางกำยานปลุกกำหนัดเอาไว้ราวหนึ่งชั่วยามก่อน ในยามนี้ก็เพียงนางยกน้ำแกงหวานที่เป็นส่วนผสมอีกครึ่งไปให้เขาดื่ม ราตรีนี้นางก็จะรวบรัดเขาสำเร็จสมดังใจปรารถนาเสียที  

"ชินหวางเพคะ"  

กายงดงามประคองถาดที่วางถ้วยน้ำแกงหวานจนควันร้อนลอยกรุ่น พร้อมกับน้ำเสียงอันหวานหยดย้อยเรียกให้คนที่กำลังคร่ำเคร่งกับงานตรงหน้าหันเหสายตาขึ้นไปมอง ที่หานไท่หมิงไม่ชอบที่สุดก็คือการไม่รู้การใดเหมาะสม และการใดไม่เหมาะสม จริงอยู่ว่าจางหลานเย่เป็นสตรีซึ่งเขานับว่าพึงใจมากที่สุดในบรรดาหญิงสาวที่เขาพบพาน ทว่าพึงใจย่อมอีกส่วน ในเวลาเขาทำงานล้วนเป็นอีกส่วน  

...ให้ตายเถิด บิดามารดาของนางสั่งสอนมาเช่นไรกันจึงไม่รู้ว่าการใดสมควรการใดไม่สมควรเช่นนี้!...  

ในอดีตเขาคิดว่าสตรีเช่นจางหลานเย่จะเข้าใจเขามากกว่าสตรีใดเสียอีก แต่ดูได้จากวันนี้ งานเขากองสุมอยู่มากมายแม้แต่เวลาจะสละไปเยี่ยมดูเฉียวปิงเซียวเขายังไม่มี แทนที่นางเป็นพระชายารองจะเห็นใจผู้เป็นสามี ออกตัวไปดูแลพระชายาเอกทดแทน ทว่ากลับไม่เป็นไม่ตามนั้น เพราะนอกจากนางจะไม่สนใจหน้าที่หลัก นางยังถึงขนาดบังอาจมาวางกำยานปลุกกำหนัดให้เขาอีกด้วย  

...ต่ำทรามเกินไปแล้ว...  

จากความพึงใจที่มีมาหลายหนาวเรียกว่านับจากเขานั้นเริ่มเข้าวัยหนุ่มที่มีให้นางเป็นสตรีเดียวมาตลอด วันนี้ดวงตาที่มองดูจางหลานเย่ผิดไปจากเดิมถึงเจ็ดส่วน  

"พวกเจ้าออกไปก่อน หากข้ายังไม่เรียก ใครก็ห้ามเข้ามา"  

ทั้งหลิวฮั่นและจงเฟยเจี้ยนพอได้ฟังคำสั่งผู้เป็นนายพวกเขาจึงต่างเร่งรีบออกไป ไม่คิดขัดคอชินหวางและพระชายารองจางทันที ส่วนทางด้านจางหลานเย่นางถึงกับคลี่รอยยิ้มเบิกบานยากจะปกปิดทันที  

"ตามมาด้านนี้"  

กลับเป็นหานไท่หมิงที่ลุกขึ้นเสียจากเก้าอี้ทรงงานตัวประจำ แล้วย้ายตนเองไปนั่งยังเก้าอี้อีกตัวซึ่งเป็นของหลิวฮั่นในยามที่เขาต้องเข้ามาช่วยงานชินหวางหนุ่ม พอเห็นเช่นนั้นคิ้วโก่งของจางหลานเย่นั้นก็พลันยกขึ้นสูงอย่างไม่เข้าใจทั้งสิ้น  

"มานี่สิ"  

น้ำเสียงที่เคยอ่อนโยนวันนี้ฟังแล้วไยจึงผิดไปอย่างยิ่ง แต่จางหลานเย่นางไม่มีเวลาคิดมากความไปกันใหญ่ เพราะนางมีแผนการให้ต้องเร่งรีบดำเนินการ โดยที่นางนั้นมิอาจทราบได้เลยว่าบัดนี้ตนเองเดินหมากผิดไปจนมันล่มทั้งกระดานยากจะกู้คืนเสียแล้ว  

"น้ำแกงหวานเพคะ"  

พอนางนั่งลงบนตักแกร่งก็วางถาดบรรจุถ้วยน้ำแกงหวานลง จากนั้นนางก็เอื้อมไปหยิบถ้วยขึ้นมาบรรจงตักป้อนมารอที่ริมฝีปาก พลันนั้นดวงตาของชินหวางหนุ่มก็สว่างวาบไปด้วยเพลิงโทสะที่สตรีตรงหน้าบังอาจเล่นตลกมาใช้วิธีโสมมนี้กับเขาไปด้วย  

...ขนาดข้าเอ็นดูเจ้าจนคิดตบแต่งเข้าตำหนัก เจ้ายังคิดชั่วหวังวางยาปลุกกำหนัด คิดจะมีลูกมายกฐานะตนเองเชียวหรือ?...เสียแรงที่ข้าเอ็นดูเจ้าเกินใคร...จางหลานเย่!...  

...หมับ!...  

"อ๊ะ!...อื้อ!!!"  

ว่องไวเกินกว่าที่นางจะตั้งตัวและสติทัน เมื่อหานไท่หมิงใช้เพียงมือด้านขวาจับบีบตรงคางเรียว จากนั้นก็ออกแรงบีบเต็มที่ พอริมฝีปากของจางหลานเย่นางอ้าออก ถ้วยน้ำแกงหวานที่มีตัวยากระตุ้นเร้ากับควันกำยานก็ถูกเทกรอกลงไปทันที ต่อให้นางดิ้น ต่อให้นางสำลัก บัดนี้หานไท่หมิงกลับไม่ปรานี พอหมดถ้วยเขาก็บีบปากนางปิดบังคับให้นางนั้นกลืนมันลงไปจนหยดสุดท้าย  

"เป็นเช่นไร?...อร่อยหรือไม่น้ำแกงหวานที่เจ้าตั้งใจปรุงมาเพื่อข้า!"  

เสียงกระซิบนั้นมีผลให้ดวงตาเรียวรีงดงามของพระชายารองจางเปิดกว้างถึงห้าส่วน!...ก็มิคาดตนเองจะถูกจับได้ตั้งแต่ยังไม่ทันได้เริ่มเช่นนี้  

"ชอบหรือไม่ หากเจ้าไม่ชอบสักนิดก็จงรู้เอาไว้ ข้าเองก็ไม่ชอบจนเข้าขั้นเกลียดที่ถูกคนซึ่งมองว่าแต่แรกนางงดงามดีเด่นจนวางใจคิดตบแต่งมาเป็นภรรยา แต่สุดท้ายนางก็เปิดเผยลวดลายว่าที่แท้...เจ้าก็เป็นเช่นสตรีอื่น...มักใหญ่ใฝ่สูงเกินจะรออย่างสงบได้"  

หานไท่หมิงนึกไปถึงคำเตือนของพระมารดาทันทีว่าจางหลานเย่นั้นหาได้มีใจรักใคร่เขาจริง ทว่าที่นางทำดีด้วยก็เพียงหวังส่งเสริมตนเองและคนสกุลจางเท่านั้น บัดนี้ผ่านพิธีวิวาห์ยังไปทันพ้นหนึ่งเดือน นางกลับเผยตัวตนแท้จริง ชินหวางหนุ่มโมโหให้แก่ดวงตาอันโง่งมของตนเองยิ่งนัก  

"อยากร่วมหอมิใช่หรือ คุกเข่าปรนนิบัติข้าเดี๋ยวนี้!"  

จางหลายเย่ที่เพิ่งรู้ว่าตนเองนั้นได้คว่ำหมากกระดานงามจนยับเยินด้วยสองมือและหนึ่งดวงใจที่ร้อนเกินไปก็เสียใจอย่างยิ่ง ทว่านางนั้นเป็นสาวงาม แล้วชั่วชีวิตนางก็ยังไม่เคยพบพานบุรุษฉกรรจ์ใดนั้นต้านทานหญิงงามได้เพียงหนึ่ง เช่นนั้นเมื่อชินหวางสั่งให้นางปรนนิบัติเขา นางล้วนยินดี เพราะคิดว่าอีกฝ่ายให้โอกาสที่สองโดยมิทราบเลยว่า หานไท่หมิงกำลังทดสอบนางเป็นด่านสุดท้ายก่อนจะตัดใจ!  

ปลายนิ้วเรียวงามกรีดวนเวียนลูบไล้ยั่วยวน ส่วนสะโพกอวบอัดก็บดขยี้ลงบนท่อนลำที่เริ่มผงาดไปตามอารมณ์ผู้เป็นเจ้าของ ที่มิใช่เกิดจากถูกฤทธิ์ของกำยานราคะ ซึ่งแน่นอนว่าเขาไม่ได้ดื่มตัวยาผสมในถ้วยน้ำแกงหวาน แต่ที่มันผงาดก็เป็นไปตามธรรมชาติของบุรุษหนุ่มวัยฉกรรจ์ที่มีสาวงามมายั่วยวนกวนราคะก็เท่านั้น ส่วนจางหลานเย่พอนางพบว่าร่างกายของอีกฝ่ายต้อนรับสัมผัสของตนเองเช่นนี้ นางจึงลงมือร่ายลีลาที่ตนเองฝึกฝนและเรียนรู้จนแจ้งแก่ใจในทุกจังหวะและจุดอ่อนไหวของบุรุษลงไปเต็มที่ หวังจะผูกมัดชินหวางให้เขาคลั่งในรสสวาทที่นางกำลังจะปรนเปรอให้เขา  

"หลานเย่ผิดไปแล้ว ชินหวางได้โปรดอภัยให้หลานเย่เถิดเพคะ"  

ปากอวบอิ่มกล่าววาจา ส่วนปลายนิ้วกลับเร่งกรีดกรายลีลาด้วยมือเรียวสวยข้างซ้าย ส่วนข้างขวานั้นนางหันไปเร่งปลดสายรัดเอวของชินหวางออก ก่อนจะขยับล้วงลงไปจนเจอกับความแข็งขึงที่มีขนาดยิ่งใหญ่กว่า 'ท่านอาจารย์' ผู้เคยสั่งสอนวิชาเสพสมให้กับนางในอดีต  

"หลานเย่จะปรนนิบัติชินหวางเป็นการไถ่โทษนะเพคะ  

มิพูดเปล่า ทว่าจางหลานเย่นางยังขยับกายลุกขึ้นไปสลัดเสื้อคลุมที่นางสวมปกปิดร่างกายเอาไว้แค่ชิ้นเดียวตั้งแต่แรกที่เข้ามาในห้องนี้ออกไป จากนั้นนางก็ค่อยทรุดกายอวบอัดลงไปนั่งคุกเข่า แทรกเข้าไปยังระหว่างขาที่ยังนั่งอยู่บนเก้าอี้ของผู้เป็นพระสวามี มือนุ่มนิ่มลูบไล้จากโคนขาแกร่ง จนกายสูงใหญ่หอบสะท้านเกร็งตัวรับความเสียวซ่านสุขที่ผู้เป็นชายากำลังจะปรนเปรอให้ทันที สองมือของหานไท่หมิงกำแน่น ซึ่งหากจางหลานเย่นางจะมีสติรู้คิดสะดุดใจสักนิดกับอาการไม่ยอมแตะต้องร่างกายของนางเลย มีแต่ปล่อยให้นางเป็นฝ่ายแตะต้องเขาแค่ฝ่ายเดียวอยู่บ้าง นางอาจจะพอกลับตัวได้ทัน ทว่าบัดนี้ฤทธิ์ของยาปลุกกำหนัดผสานไปกับกลิ่นกำยานราคะจนนางหน้ามืดตามัวไปหมด จึงไม่รับรู้อันใดอีกนอกจากคิดจะร่วมเสพกามาสนองอารมณ์ใคร่ของตนเองเท่านั้น!  

ซึ่งนางก็มิทำให้คนที่อยากเพียงปลดปล่อยไปตามธรรมชาติของบุรุษได้รอนานนัก หลังจากนางปลดกางเกงเขาพ้นลงต่ำ ก็เร่งส่งริมฝีปากอิ่มแย้มออกเมื่อท่อนลำของบุรุษถูกนางดึงออกมาให้พ้นกางเกง ปลายลิ้นนุ่มกรีดแซะไปตามรอยหยักด้วยความชำนาญการและคุ้นเคย  

"โอ๊ะ!"  

หานไท่หมิงปล่อยอารมณ์ให้นางลงมือไปอย่างสะดวก บัดนี้ใบหน้าหล่อเหลานั้นเชิดขึ้น ทว่ากลับกัดริมฝีปากตนเองเอาไว้แน่น ไม่ยอมปล่อยเสียงใดออกมาทั้งสิ้น ต่อให้เขาถูกลิ้นร้ายล่อลวงด้วยความเสียวซ่านรุนแรงพุ่งเข้าถาโถมทันทีที่นางสัมผัสส่วนอ่อนไหวที่สุดของบุรุษก็ตาม  

...ก็เพียงปลดปล่อยกำหนัดเท่านั้น หาใช่การร่วมรัก!...  

พอสุดจะอดทนเขาจึงกระชากต้นแขนเรียวของจางหลานเย่ให้ลุกขึ้นมาใช้ช่องทางคับแคบรีดเค้นตัวตนของเขาแทนริมฝีปากนั่นเสีย เพราะหากช้าอีกเพียงนิดเขาได้ระเบิดสายธารแห่งชีวิตใส่ปากอิ่มยั่วยวนนั้นแน่แท้ ซึ่งจางหลานเย่นางนั้นมีหรือจะขัดใจผู้เป็นชินหวางไปได้ เพราะตัวของนางเองก็กำลังต้องการความแข็งขึงนี้เข้ามาเติมเต็มแล้วเช่นกัน  

"อาห์...”  

“อ๊า..."  

สองเสียงผสานในยามที่กายงดงามล่มเมืองเข้าครอบครองกลืนกินท่อนลำของบุรุษ นางก็เอาแต่ใจตนเองทันทีเร่งขยับโยกรุนแรงลืมรักษากิริยาไร้เดียงสาอ่อนหวาน เพราะถูกฤทธิ์ราคะดำมืดกลืนกินสติไปหมดไม่มีเหลือ และยิ่งนางเร่งจังหวะอารมณ์ของนางก็ยิ่งคุกกรุ่น น้ำหวานหยาดเยิ้มนับตั้งแต่นางได้เริ่มวางแผนกำราบบุรุษนั่นแล้ว  

ยิ่งนางขยับควบขี่ ในหัวของนางกลับมีแต่ภาพของนางกับ 'ท่านอาจารย์เนี่ย' ผู้ช่ำชองกำลังร่วมรักดุดันสนองราคะต่อกัน มิใช่นางที่กำลังขยับโยกอยู่บนท่อนลำของผู้เป็นพระสวามีที่นั่งแข็งทื่อให้นางร่ายรำขยับโยกลงแรงแต่เพียงผู้เดียวเลยสักน้อย นั่นจึงยากเย็นที่นางจะไม่กรีดร้องเรียกชื่อผิดคนออกมา  

"...อ๊า...อาจารย์..อ๋า...ท่านอาจารย์เนี่ย...อ๋า...ซี้ด..."  

ชื่อของบุรุษอื่นนั้นกลับยิ่งตอกย้ำกับหานไท่หมิงว่า สตรีผู้ที่เขาคิดฝากหัวใจแต่แรกนั้นความจริงนางเป็นคนเช่นไรยิ่งเพิ่มพูนน้ำหนัก อีกทั้งลีลาช่ำชองที่บอกชัดเจนว่านางหาใช่สาวบริสุทธิ์ ต่อให้เขามิใช่คนดี และไม่เคยถือเรื่องเหล่านี้ ทว่ากับสิ่งที่จางหลานเย่เปิดเผยอีกตัวตนในมุมลับอันดำมืดออกมา ทำให้เขาต้องถอยห่างแล้วมองนางใหม่อีกคราว  

...โกรธย่อมไม่น้อย...แค้นที่นางหลอกลวงคงยิ่งมากกว่า ทว่า...เขากับพี่ชายของนางยังต้องร่วมออกรบ...เช่นนั้นนางยังตายในเวลานี้ย่อมไม่ได้...  

"เงียบเถอะ!"  

เมื่อยังมิอาจประหารนางสนองเพลิงโทสะไปได้จึงตวาดให้นางเลิกกรีดร้องส่งเสียงน่ารำคาญนั่นเสีย หาไม่เขาบันดาลโทสะหักคอนางตายลงแผนที่วางจะผิดไปหมด  

คนซึ่งกำลังบ้าคลั่งในกามราคะ นางจึงปิดปากลง แต่หันไปเร่งส่งเอวลงทุ่มสะโพกลงไปกระแทกจังหวะรุนแรงเอาแต่ใจทุกครั้ง หวังจะไปแตะปลายทางแต่โดยไว พอมองใบหน้าเยือกเย็นของผู้เป็นเจ้าของท่อนลำที่นางอาศัยระบายอารมณ์ จางหลานเย่ก็แทบสิ้นแรงใคร่ เลยจำต้องหลับตาแล้วนึกไปภาพของบุรุษคนแรกที่สั่งสอนนางให้ได้รู้แจ้งในกามราคะสุขสมเสียแทน  

นางนึกเอาแค่เพียงว่าที่ตนเองกำลังขยับโยกส่ายไหวอยู่ในยามนี้นั่นคือเขา จึงส่งให้นางพุ่งไปแตะขอบสวรรค์รวดเร็วกว่าทุกครั้งที่นางเคยร่วมรักกับบุรุษอื่นที่มิใช่ 'ท่านอาจารย์เนี่ย' หรือบางทีครั้งนี้อาจจะเป็นเพราะนางถูกฤทธิ์ยาปลุกกำหนัดเข้าครอบครองสติก็เป็นไปได้ จึงปลดปล่อยอารมณ์ใคร่ระเบิดตัวตนไปพร้อมกันกับหานไท่หมิงดังแผนที่นางวางเอาไว้ตั้งแต่แรก  

"อ๊า...อ๊า...ซี้ด..."  

นางกรีดเสียงแหลมกรอกหูของหานไท่หมิงจนเขาถึงกับบิดริมฝีปากชิงชังผสานสมเพช ทว่าก็ยากจะคาดเดาว่าเขาสมเพชตนเองหรือสมเพชนางกันแน่ แล้วเมื่อนางสุขสมก็ยิ่งบดเบียดบีบรัดสายธารแห่งชีวิตออกมาสุดลำรัก หวังแค่เพียงว่านางจะได้ลูกมาสักหนึ่งคนในระหว่างที่เขาจะต้องไปทัพ  

...โครม!...  

"กรี๊ด!..."  

เกินจะคาด เพียงลมหายใจของหานไท่หมิงกลับมาสงบ เขาก็ผลักนางจนกระเด็นลงไปนั่งกองกับพื้น แล้วก็จับเหวี่ยงอาภรณ์มาคลุมกายของนางก่อนที่เขาจะก้าวปึงปังจากไป  

จางหลานเย่นางมึนไปหมด มิอาจทราบถึงกิริยาที่เปลี่ยนแปลงไปของบุรุษที่ครั้งหนึ่งเขาดูจะรักนาง ถนอมนาง เอาใจนาง ซึ่งคิดได้อีกไม่ถึงครึ่งเค่อต่อมา อาการของยาปลุกกำหนัดก็เข้ากัดกินสติของนางอีก ดังนั้นตลอดราตรีที่จางหลานเย่วาดความฝันว่าจะร่วมหอสุขสมกับพระสวามีหล่อเหลาจึงพังทลายลงแต่เพียงเท่านั้น  

ด้วยหลังจากนั้นนางก็ถูกเหล่านางกำนัลกว่าสิบนางพาไปนอนแช่ในถังน้ำสมุนไพร ซึ่งกว่าจางหลานเย่จะรู้แจ้งว่าน้ำถังนั้นเป็นหานไท่หมิงที่กำชับให้มีแต่สมุนไพร 'พิเศษ' สำหรับเอาไว้ใช้กับนางสนมที่องค์จักรพรรดิร่วมหลับนอน แต่ไม่ทรงอยากมีสายเลือดติดท้องพวกนางได้ทั้งแช่และดื่มก็ผ่านไปยาวนานอีกถึงเก้าหนาว!  

...ท่านมันช่างอำมหิตยิ่งนักชินหวางหานไท่หมิง!...