All Chapters of ตำให้นัวรัวให้ลึก: Chapter 31 - Chapter 40

“มานั่งตักผมหน่อยได้ไหม ผมอยากกอดคุณ” เขาเอ่ยตรงๆ เสียงทุ้มต่ำคล้ายกับจะหลอมละลายหัวใจ ดวงตาคมหรี่ลงด้วยแววออดอ้อนลึกซึ้ง“ตอนนี้เนี่ยนะ?”“ครับ ถือว่าเป็นรางวัลเล็กๆ ให้ผมได้ไหม ที่ผมฝ่าด่านสุดโหดรอบนี้มาได้”“ไม่เอาค่ะ รอให้แข่งจบก่อนดีกว่านะ” แตงหวานเม้มปากแน่น ขมวดคิ้วน้อยๆ พลางส่ายหน้าอย่างลังเล ทั้งที่ใจหนึ่งอยากปฏิเสธ แต่อีกใจก็อยากยอมจำนน“แต่ผมรอไม่ไหวแล้ว ขอกอดทีนึงน้า...นะๆๆๆ” เขายังตื๊อไม่หยุด เอื้อมแขนไปรั้งตัวเธอให้ข้ามมานั่งคร่อมบนตักของตนแต่จะให้เชื่อจริงๆ เหรอว่าแค่กอด!พอจับเธอมานั่งคร่อมบนตักได้ มือปลาหมึกก็ออกลาย เลื้อยไหลซุกซน ปลดสายเอี๊ยมออกอย่างคล่องแคล่ว ก่อนเลิกชายเสื้อยืดตัวบางให้ถลกขึ้นไปกองเหนือเนินอกนวล จนเห็นบราเซียร์ลูกไม้สีขาวโอบอุ้มแตงโมลูกใหญ่ไว้ในนั้น ช่างล่อตาล่อใจยิ่งนักเขายกยิ้มอย่างพึงพอใจ ก่อนวาดมืออ้อมไปยังแผ่นหลัง ปลดตะขอบราเซียร์ออกด้วยความเคยชิน จากนั้นจึงใช้อุ้งมือโอบกระชับทรวงอกอวบ ลูบไล้แผ่วเบาด้วยความโหยหา ราวกับต้องการเรียกคืนความรู้สึกเดิมที่เฝ้ารอมาหลายวัน“อ๊ะ!” เสียงครางหลุดจากริมฝีปากอย่างห้ามไม่อยู่ เมื่อปลายนิ้วหยาบแตะเข้ากับยอ

“อ้าส์…แตงหวาน โคตรดี ผมโคตรคิดถึงคุณเลย รู้ไหม”“อื้อ…คุณเล้ง ฉันก็คิดถึงคุณเหมือนกันค่ะ”ต่างคนต่างส่งเสียงครางกระเส่าประสานกัน ยิ่งภายในโพรงนุ่มของเธอตอดรัดแน่นรัวไม่หยุด เขายิ่งหลุดเสียงครางต่ำลึกอย่างห้ามไม่อยู่ ก่อนที่เธอจะเกร็งเรียวขาสองข้างแนบข้างลำตัวเขา แล้วค่อยๆ ยกสะโพกขึ้นช้าๆ ปล่อยให้ท่อนเอ็นหลุดออกเพียงนิด ก่อนจะกดลงกลับไปเต็มลำอีกครั้งอย่างจงใจจากจังหวะเนิบช้ากลายเป็นเร่งเร้า ร่อนบั้นท้ายส่ายวนเป็นวง รับกับแรงโอบเอวและการสวนกระแทกจากเขา จนทั้งคู่จมดิ่งไปกับภาพและสัมผัสเร่าร้อนที่ความเย็นจากเครื่องปรับอากาศก็ต้านไม่ไหว“อ้าส์...ทั้งตอด...ทั้งรัด...สะ...เสียวจนขาสั่นเลย...ซี้ดส์...ให้ตายเหอะ...เมียผมเก่งสุดๆ ไปเลย...” เขากระซิบเสียงพร่าแทบขาดใจ พลางส่งสายตาที่เต็มไปด้วยแรงปรารถนาให้เธอ“เรียกฉันว่าเมีย จะให้เป็นแค่เมียชั่วคราว...หรือเมียตลอดไปดีล่ะคะ” เธอยกคิ้วยิ้มเย้า ถามกลับเสียงหอบ ราวกับท้าทายคำตอบจากปากเขา“อื้อ...ตลอดไปเลยได้ไหม” ริมฝีปากเอ่ยถ้อยคำที่ชวนให้ทั้งร่างเธออุ่นวาบ ดวงตาลึกซึ้งสะกดให้หัวใจเธอสั่นไหว “ผมไม่อยากต้องเริ่มต้นรู้จักใครใหม่ อยากให้คุณเป็นคนสุดท

ตลอดระยะเวลาสองวันที่ต้องแข่งขันอย่างดุเดือด เล้งก็สามารถฝ่าฟันจนเข้าสู่รอบสุดท้ายได้สำเร็จ ความสำเร็จของเขาไม่ได้เกิดจากโชคช่วย หากแต่เป็นผลลัพธ์ของฝีมือที่สั่งสมมานาน ความคิดสร้างสรรค์ที่กล้าลองกล้าเสี่ยง ความรู้ที่ลึกซึ้งเกี่ยวกับวัตถุดิบ และประสบการณ์ที่หล่อหลอมเขาให้กลายเป็นเชฟผู้มีเอกลักษณ์เฉพาะตัวแม้ในรอบที่เจ็ดจะเป็นเหมือนด่านหินที่เกือบทำให้เขาต้องพ่ายแพ้ เนื่องจากเขาตีโจทย์อาหารญี่ปุ่นฟิวชั่นผิดทางไปบ้าง แต่โชคยังเข้าข้างเมื่อเขาได้รับเข็มกลัดตะหลิวทองคำในรอบที่สาม ซึ่งเปรียบเสมือนบัตรผ่านกลับเข้าสู่เกมการแข่งขันอีกครั้งสำหรับผู้ที่ตกรอบ โดยไม่ต้องเสียสิทธิ์ทว่ามากไปกว่านั้น สิ่งที่ผลักดันให้เขาก้าวมาถึงตรงนี้ได้จริงๆ กลับไม่ใช่แค่ทักษะหรือประสบการณ์ใดๆ แต่เป็นพลังใจจากแตงหวาน หญิงสาวที่กลายเป็นแรงบันดาลใจและแรงผลักดันให้เข้าสู่รอบสุดท้ายของการแข่งขันจากที่เธอเคยพูดไว้ว่าไม่ว่างไปเชียร์ กลับกลายเป็นว่าตลอดสองวัน แตงหวานหยุดร้านมาให้กำลังใจเล้งไม่ห่าง นั่งอยู่ในกองถ่ายตั้งแต่เช้าจนมืดค่ำ การที่เขาเห็นเธออยู่ตรงนั้น เหมือนเป็นความอุ่นใจเล็กๆ ทำให้เล้งนิ่งสงบ มีสมาธิ และแน่ว

“เชฟเล้งทำผลงานได้อย่างยอดเยี่ยมในทุกโจทย์ที่ได้รับ อาหารของเขาเต็มไปด้วยรสชาติกลมกล่อม นำเสนอด้วยความคิดสร้างสรรค์ และยังรักษามาตรฐานระดับสูงไว้ได้อย่างเสมอต้นเสมอปลาย” กรรมการอีกคนพูดเสริม ก่อนที่กรรมการหญิงที่ยืนข้างๆ จะเอ่ยถึงเชฟฮานะ ที่ตอนนี้ยังยิ้มสู้ ตบบ่าแสดงความยินดีกับเล้งด้วยสปิริต“เชฟฮานะเองก็ฝีมือเยี่ยมค่ะ หวังว่าเราจะได้เห็นพัฒนาการของเชฟฮานะในซีซั่นต่อๆ ไปนะคะ”หากจะพูดกันตามความเป็นจริง คู่แข่งคนสำคัญของเล้งก็รักษามาตรฐานได้ดีมาโดยตลอดในทุกโจทย์ก่อนหน้านี้ ทว่ารอบตัดสินกลับกลายเป็นจุดเปลี่ยนสำคัญ เมื่อหัวข้อที่ต้องเชื่อมโยงกับรสมือแม่กลับไม่สอดคล้องกับจริตการปรุงอาหารของเธอ ซึ่งถนัดอาหารญี่ปุ่นกับอาหารยุโรปเป็นหลัก ทำให้เธอไม่สามารถถ่ายทอดความรู้สึกผูกพันและอบอุ่นในแบบบ้านๆ ได้อย่างลึกซึ้งเพียงพอนอกจากนี้ จังหวะในการชิมก็มีผลไม่น้อย เมื่อกรรมการได้ลิ้มรสอาหารของเล้งก่อน ซึ่งสามารถปลุกอารมณ์และความทรงจำเกี่ยวกับบ้านและแม่ได้อย่างชัดเจนจนตราตรึงใจ แต่เมื่อต้องชิมอาหารของเธอในลำดับถัดมา จึงกลายเป็นว่ารสชาติที่แม้จะละเมียดละไม ทว่ากลับดูจืดจางลงไปอย่างมีนัยยะกระทั่งโปรด

“สมัยนี้หาคนสวยที่ทั้งขยัน ทั้งสู้ชีวิต ไม่อายทำกินแบบหนูยากมากเลยนะ สาวๆ ส่วนใหญ่พากันรวยทางลัดกันทั้งนั้น แม่ชอบคนแบบหนูมากเลย ลูกแม่ตาถึงจริงๆ”ดูเหมือนว่าที่แม่สามีจะถูกชะตา หลงว่าที่ลูกสะใภ้คนนี้ไม่เบา แม้แต่ในช่วงมื้อค่ำที่ทั้งสามคนได้นั่งล้อมวงกินข้าวกันอย่างอบอุ่น แม่ของเล้งเอ่ยชมฝีมือการทำอาหารของเธอไม่หยุดปาก เล่าว่าหลายครั้งที่ลูกชายของตนแวะเวียนเอาอาหารจากร้านเธอมาฝาก เธอก็อดทึ่งไม่ได้กับรสชาติที่กลมกล่อม แซ่บนัวถึงใจความรู้สึกเกร็งประหม่าในใจแตงหวานค่อยๆ เลือนหายไป เมื่อเธอได้รับการต้อนรับอย่างอบอุ่น ทุกถ้อยคำชื่นชมและแววตาเอ็นดูจากคุณนายละไมหลอมละลายความกังวลจนหมดสิ้น เหลือเพียงความรู้สึกซาบซึ้งใจที่เอ่อล้นในอก ขณะเดียวกัน เล้งก็ยิ้มกว้างอย่างคนที่โล่งใจ เขานั่งมองแม่กับคนรักของตนสนทนากันอย่างออกรสด้วยแววตาเปี่ยมสุข ยิ่งเห็นภาพนั้น เขายิ่งมั่นใจว่าบ้านหลังนี้จะไม่มีปัญหาโลกแตกอย่างแม่ผัวกับลูกสะใภ้อย่างแน่นอนกระทั่งเกือบสามทุ่ม ถึงเวลาเข้านอนของคุณนายละไม ทั้งสองกล่าวคำร่ำลาตามมารยาทเสร็จเรียบร้อย เล้งจึงอาสาขับรถไปส่งแตงหวานที่บ้าน ทว่าระหว่างทางกลับ เขากลับเปลี่ยนเส้