แตงหวานนั่งสงบอยู่ที่เบาะผู้โดยสารข้างคนขับในรถ BMW Series 7 ของเล้ง ดวงตายังจับจ้องไปยังท้ายกระบะออนิวที่เพิ่งแล่นออกไปจนลับสายตา สีหน้าเธอเจือความตึงเครียดปนโล่งอก ก่อนจะขยับตัวเหมือนจะลงจากรถ ทว่าเล้งเอื้อมมือไปสัมผัสเบาๆ ที่หลังมือของเธอไว้“ให้ผมไปส่งดีกว่านะครับคุณแตงหวาน เผื่อหมอนั่นย้อนกลับมาอีก”“แต่ฉันเกรงใจคุณ”“เรื่องหน้าสิ่วหน้าขวานแบบนี้ ไม่ต้องเกรงใจหรอกครับ”“ถ้างั้น...ฉันขอบคุณคุณมากนะคะ ที่ช่วยเล่นละครตบตาไอ้แฟนเก่าเฮงซวยนั่น แล้วก็ขอโทษที่พาคุณซวยไปด้วย” แตงหวานว่าพลางยกมือไหว้เขา ทั้งขอบคุณและขอโทษในเวลาเดียวกัน“ไม่เป็นไรหรอกครับ ผมดีใจที่ได้ช่วยนะ ถ้ามันทำให้เขาไม่ต้องมายุ่งกับคุณอีก”“ฉันเองก็หวังว่าทุกอย่างจะจบลงในเร็ววันะค่ะ” แตงหวานพูดพลางทอดสายตามองออกไปนอกกระจกหน้ารถ ดวงตาเปี่ยมด้วยความเหนื่อยล้า “เมื่อก่อนฉันกับเขากู้หนี้นอกระบบมาด้วยกัน เงินที่ได้มา ฉันใช้ลงทุนเปิดร้านนี้ ส่วนเขาเอาไปแต่งรถ พอถึงเวลาต้องใช้หนี้คืน ฉันก็ฝากเงินให้เขาเอาไปจ่ายคืนเจ้าหนี้ แต่เขากลับไม่เอาไปจ่าย ปล่อยให้ทั้งต้นทั้งดอกบานเบิกจนกลายเป็นปัญหายืดเยื้อมาจนถึงทุกวันนี้น่ะค่ะ”เล้งน
อ่านเพิ่มเติม