บทที่ 11

ภายในห้องลับใต้ดินที่เงียบงัน รุ่ยหลินยังกลับไปนั่งคุกเข่าอยู่หน้าแท่นหิน แสงเลือนรางจากช่องดินด้านบนส่องลงมากระทบฝุ่นละอองในอากาศให้ลอยระยิบคล้ายหมอกบาง ในมือของนางคือคัมภีร์เก่าอีกเล่มหนึ่งที่ซ่อนอยู่ใต้แท่น เมื่อครู่ขณะค้นสำรวจ นางเผลอกดแผ่นหินบางจุดจนเกิดเสียงกลไกเบา ๆ และช่องลับเล็ก ๆ ก็เปิดออก ภายในนั้นมีม้วนตำราห่อผ้าไหมสีซีด พร้อมตัวอักษรสี่คำบนปกว่า “คัมภีร์ปลุกลมปราณ”

หัวใจของรุ่ยหลินเต้นแรง ลมปราณคือพลังภายในที่ผู้ฝึกยุทธ์ทุกคนใฝ่หา แต่ก็ไม่ใช่ทุกคนจะปลุกมันได้ นางเคยได้ยินศิษย์ในสำนักพูดกันว่า คนบางคนเกิดมามีเส้นลมปราณอุดตัน ต่อให้ฝึกหนักเพียงใดก็ไม่อาจก้าวสู่ขั้นสูงได้ ลึก ๆ แล้ว นางเคยสงสัยว่าตนเองอาจเป็นเช่นนั้น

รุ่ยหลินคลี่ผ้าไหมออกอย่างระมัดระวัง กลิ่นกระดาษเก่าโชยขึ้นแตะปลายจมูก ตัวอักษรในเล่มเขียนด้วยหมึกสีดำเข้ม แม้ผ่านกาลเวลามานานแต่ยังคมชัด

บทแรกกล่าวถึงการ “รับรู้ลมหายใจ” มิใช่เพียงหายใจเข้าออกธรรมดา แต่คือการฟังเสียงชีพจรของตนเอง การสัมผัสการไหลเวียนของเลือดและพลังในกาย

นางสูดลมหายใจลึกทำตามคำสั่งในคัมภีร์ หายใจเข้านับหนึ่งถึงเก้า กลั้นไว้นับหนึ่งถึงห้า ผ่อนออกช้า ๆ ครั้งแรกไม่มีสิ่งใดเกิดขึ้น มีเพียงเสียงหัวใจเต้นดังในหู แต่รุ่ยหลินมิได้ท้อนางหลับตาลงอีกครั้ง ปล่อยความคิดฟุ้งซ่านให้สงบ เหลือเพียงความรู้สึกภายใน ไม่นานนัก นางเริ่มรู้สึกถึงความอุ่นจาง ๆ บริเวณท้องน้อย จุดที่คัมภีร์เรียกว่า “ตันเถียน” ความอุ่นนั้นเบาเหมือนเปลวเทียนแรกเริ่ม รุ่ยหลินลืมตาขึ้นเล็กน้อย หัวใจเต้นแรงด้วยความตื่นเต้น หรือว่านี่จะเป็นลมปราณ

นางรีบหลับตาอีกครั้งคราวนี้ตั้งจิตแน่วแน่กว่าเดิม ทำตามบทถัดไปในคัมภีร์ ให้จินตนาการว่าความอุ่นนั้นค่อย ๆ ไหลเวียนไปตามเส้นสายทั่วร่าง ความรู้สึกอุ่นขยายตัวช้า ๆ จากท้องน้อยไปสู่หน้าอก แล้วไหลไปตามแขนทั้งสองข้าง ปลายนิ้วเริ่มชาราวถูกเข็มเล็ก ๆ สัมผัส

“เป็นไปได้อย่างไร…” 

ตั้งแต่เด็กนางไม่เคยได้รับการสอนวิชาลมปราณอย่างจริงจัง เพราะครอบครัวเน้นให้พี่ชายฝึกก่อน ส่วนสตรีมักถูกกันออกจากการฝึกขั้นลึก แต่บัดนี้ร่างกายของนางตอบสนองต่อคัมภีร์อย่างชัดเจน รุ่ยหลินยกมือขึ้นช้า ๆ แล้วผลักฝ่ามือออกไปเบื้องหน้า ลมบางอย่างพัดผ่านปลายนิ้ว ใบไม้แห้งบนพื้นห้องลับสั่นไหวเบา ๆ แม้มิได้รุนแรง แต่ก็ชัดเจนว่าไม่ใช่เพียงลมธรรมดา

ดวงตาของนางเบิกกว้าง นางมีลมปราณเหมือนคนอื่น ความรู้สึกบางอย่างแล่นผ่านหัวใจ ทั้งโล่งใจ ทั้งตื้นตัน ทั้งโกรธเคืองในอดีตที่เคยดูแคลนตนเอง ภาพวันที่ถูกเยาะเย้ยว่าไร้พรสวรรค์ผุดขึ้นในความทรงจำ เสียงหัวเราะของศิษย์บางคนในสำนักสราญรมย์ยังดังก้อง แต่ตอนนี้นางรู้แล้วว่าตนมิได้ด้อยกว่าใคร

รุ่ยหลินกลับเข้าสู่ท่านั่งสมาธิอีกครั้ง คราวนี้นางตั้งใจควบคุมการไหลเวียนของลมปราณให้เป็นจังหวะ ไม่เร่งร้อนเกินไป ตามที่คัมภีร์เตือนไว้ว่า หากฝืนบังคับ พลังอาจตีกลับทำร้ายตนเอง ลมหายใจของนางช้าลง สม่ำเสมอขึ้น ความอุ่นในตันเถียนค่อย ๆ กลายเป็นกระแสพลังที่นิ่งมั่น เวลาผ่านไปนานเพียงใดไม่อาจรู้ได้ เมื่อรุ่ยหลินลืมตาขึ้นอีกครั้ง นางรู้สึกได้ถึงความเปลี่ยนแปลง ร่างกายเบาสบาย กล้ามเนื้อที่เคยล้าเหมือนได้รับการชำระล้าง การมองเห็นคมชัดขึ้นเล็กน้อย แม้ในความมืดก็ยังพอแยกเงาได้

นางยืนขึ้นทดลองก้าวเท้าหนึ่งก้าว พื้นดินใต้เท้าเหมือนรับรู้ถึงจังหวะการเคลื่อนไหวของนาง การทรงตัวมั่นคงกว่าทุกครั้งที่ผ่านมา รุ่ยหลินกำหมัดแน่น ความมุ่งมั่นฉายชัดในแววตา นี่คือความลับที่ซ่อนอยู่ใต้ดงกล้วยและอาจเป็นจุดเปลี่ยนของชีวิตนาง

แต่ในขณะเดียวกัน นางก็รู้ดีว่าเรื่องนี้ต้องเป็นความลับ หากมีผู้ใดรู้ว่านางพบห้องลับและคัมภีร์ล้ำค่า อาจนำภัยมาสู่ตระกูล นางเก็บคัมภีร์กลับเข้าที่อย่างระมัดระวัง ปิดกลไกหินดังเดิมก่อนจะค่อย ๆ เดินกลับตามทางเดิม มุ่งหน้าสู่หลุมด้านบน

เมื่อปีนออกมาได้ ท้องฟ้ายามค่ำยังมืดสนิทราวกับไม่มีสิ่งใดเกิดขึ้น แต่รุ่ยหลินรู้ดีว่าตั้งแต่วินาทีที่นางสัมผัสลมปราณครั้งแรก ชีวิตของนางจะไม่เหมือนเดิมอีกต่อไป และบางที เวทีประลองที่กำลังจะมาถึง อาจไม่ใช่เพียงเวทีของพี่ชายเท่านั้น เพราะตอนนี้นางเองก็มีพลังที่พร้อมจะตื่นขึ้นแล้ว