All Chapters of Uncle Nazzer's Maid (SPG): Chapter 11 - Chapter 20

​"Hera," malambing niyang bulong sa aking tenga at marahang hinalikan ang aking buhok.​"Bakit, Nazzer?" mahina kong tugon, halos pabulong na rin habang ninanamnam ang init ng kanyang balat.Dinantay niya ang hita ko sa kanya at naramdamam ang pagpasók ng pagkalalakî niya sa loob ko."Hmm, Nazzer..." mahinang ungól ko.​"Alam mo ba kung gaano kahirap panoorin kang ikasal sa iba?" anas niya habang patuloy ang paglalaro sa aking dibdib. "Noon pa, Hera... noong hindi ka pa nagdadalaga, alam ko na sa sarili ko na ikaw lang ang gusto ko. Hindi kita tiningnan bilang pamangkin dahil alam ko ang totoo. Mahal kita, Hera. Higit pa sa iniisip mo."​Natigilan ako, pero napangiti rin sa pagtatapat niya. Kung hindi ko siguro natriggered noon si Nazzer ay baka hindi kami humantong sa pilitan. Mabait naman siya.​"Kaya ko ginawa ang lahat ng ito... ang mga dokumento, ang pananakot sa mga magulang mo... dahil iyon lang ang tanging paraan para mabawi kita," pagpapatuloy niya, kasabay ng isang banayad n

Third Person POV Pagbalik sa Pilipinas, hindi alam ni Hera kung tama pa ba ang desisyon niyang itago muna ang relasyon nila ni Nazzer bilang mag-asawa dahil ayaw niyang magkaroon ng issue. Although Nazzer refused at first, he couldn't resist his wife's sweetness, which made him agree. Wala siyang nagawa kundi um-oo kahit labag sa loob niya. ​And Hera, thinking this would avoid issues, mas pinili niyang magpanggap pa rin na kasambahay ni Nazzer dahil 'yon ang sa tingin niya ay tama para magkaroon sila ng peace of mind. ​Hindi lang din 'yon ang concern niya. Baka kapag nalaman ng mga magulang niya ang tungkol sa kanila ni Nazzer ay paghiwalayin sila nito. She couldn't afford to lose her husband. Napamahal na siya sa lalaki dahil sa lambing at pag-aasikaso nito sa kanya, at sa pagpapaligaya sa kanya araw-araw. ​Nazzer became her home. He got addicted to her, worshipped her, everything related to her became his addiction. ​Habang masayang-masaya siyang naglalakad papunta sa talyer

"Na suplada ka raw," nakangising sagot niya habang nakapamulsa. "But they also said you make the best turon in this area. Sikat ka pala rito, Hera."​Hindi ko siya sinagot. Pinagtuunan ko na lang ng pansin ang pag-aagwat sa mga turon sa kumukulong mantika para hindi magdikit-dikit. Mainit na nga ang singaw ng kalan, dinagdagan pa ng presensya nitong lalaking 'to na mukhang hindi sanay sa ganitong kapaligiran. Nakakailang.Tuloy hindi ko maiwasan na pag-isipan siya ng kung ano.​"Sikat talaga 'yan! Pinipilahan 'yan tuwing hapon," hirit na naman ni Sisa habang nagtatakal ng asukal para sa buko juice. "Pero huwag kang masyadong lumapit, baka matilamsikan ka ng mantika, sayang ang kutis mo."​"I don't mind," Daniel shrugged, his eyes still fixed on me—or maybe on what I was doing. "So, matagal ka na rito? I mean, doing this?"​"Bakit? Mag-iinterview ka ba o bibili?" pabalang kong tanong. "Marami pang gagawin si Sisa, baka gusto mong doon ka na lang sa kanya makipag-usap."​Narinig ko ang

Akala ko tuloy-tuloy na ang masayang buhay ko bilang asawa ni Nazzer. Pinili niyang ipa-intindi sa akin ang ugnayan nila Daniel, at naintindihan ko naman, ganun din sa babae na pumunta sa kanya sa talyer. May tiwala ako sa asawa ko kaya hind ko na inisip pa ang pwedeng makasira sa amin.Ngunit sa likod lahat ng 'yon, nag-aabang lang pala ng pagkakataon ang mga magulang ko. Sinamantala nila ang business trip ni Nazzer sa ibang bansa. Isang gabi, habang mahimbing ang tulog ko, sapilitan nila akong kinuha at itinakas sa isang malayong lugar, isang tagong probinsya na hindi makikita sa mapa, malayo sa lahat, maging sa mga koneksyon ng asawa ko.​Ilang linggo akong nanatili doon, parang isang preso sa loob ng sarili naming lumang bahay. Araw-araw akong umiiyak, nangungulila sa asawa ko. Ni minsan hindi ko ito naramdaman kay Elias. Dito ko na napagtanto na mahal na mahal ko talaga si Nazzer kahit ilang buwan pa lang kaming nagsasama.Ngunit sa gitna ng aking pagdurusá, napansin ko ang pagb

HERA’S POV​I was holding a glass of champagne while looking at the city lights from my penthouse balcony. Hindi mawala sa isip ko ang mukha ni Nazzer at ang mukha ng anak ko. Magkamukhang-magkamukha sila. The sharp jawline, the deep-set eyes, it was like looking at a smaller version of that arrogant man I met tonight.​Sumimsim ako ng alak bago tiningnan ang phone ko kung saan nandoon pa rin ang text ni Nazzer.​All of this is puzzling me. Who exactly is he to me? As I was about to swipe the message to delete it, a phone call from Harith appeared, my best friend who helped me achieve everything I have now.​Sinagot ko 'yon. "Hey," I smiled when I heard his laugh. Gago talaga. "Bakit na naman?"​"Wala. Uuwi ako bukas sa Pinas. I can't miss your media con. Sunduin mo ako sa airport?"​I chuckled, feeling a bit of the tension leave my body. "Baka mabalita tayo."​Mas lumakas ang tawa niya. "Who cares? Kailan ka pa nagkaroon ng pakialam sa media? Oh come on, Hera, hindi nila matitibag an