ตอนที่ 1 จิ้งจอกเจ้าเล่ห์

งานประมูลเครื่องประดับแบรนด์คามิลล่าเพื่อการกุศลถูกจัดขึ้นในช่วงเดือนธันวาคมของทุกปี แขกเหรื่อที่มาร่วมงานโดยส่วนใหญ่เป็นคนในแวดวงธุรกิจที่มีอิทธิพลต่อสังคมวงกว้าง

การเข้าร่วมงานในแต่ละครั้งไม่ได้เป็นเพียงการเสริมภาพลักษณ์ของกลุ่มธุรกิจที่มีความรับผิดชอบต่อสังคมเท่านั้น แต่ยังรวมไปถึงการคบค้าทำความรู้จักกับเหล่าคนที่อาจทำผลประโยชน์ให้ตัวเองในภายภาคหน้าได้ด้วย

ตระกูลเพชรจิราสกุล บริษัทยักษ์ใหญ่วงการรับเหมาก่อสร้างงานโยธาก็เช่นเดียวกัน ไม่อาจหลีกเลี่ยงงานจำพวกนี้ไปได้แม้แต่น้อย

“น่ารำคาญ” เสียงบ่นพึมพำดังขึ้นมาจากมุมหนึ่งของงาน สายตาของเขากวาดมองไปรอบตัวด้วยความเบื่อหน่าย หากไม่ใช่เพราะถูกพ่อบังคับมาก็คงไม่ต้องทนฝืนยิ้ม เสแสร้งพูดคุยกับพวกที่คิดเกาะเขาเป็นปลิงจนหงุดหงิดใจ

ราเชน เพชรจิราสกุล ทายาทผู้มีสิทธิ์ครอบครองทรัพย์สินที่ประเมินค่าไม่ได้เพียงคนเดียวจำใจต้องออกมาปกป้องสิทธิ์ของตัวเองจากลูกพี่ลูกน้องที่อายุเท่ากันอย่าง อชิตพล เพชรจิราสกุลซึ่งเป็นลูกบุญธรรมของลุง

ตั้งแต่เขาได้เจอกับอีกฝ่ายในวัยเยาว์ก็รู้สึกไม่ถูกชะตาทันทีเพราะมักโดนผู้เป็นพ่อเปรียบเทียบกันอยู่เสมอ เรียนเก่ง รับผิดชอบต่อหน้าที่ สุภาพและมีแววว่าจะสามารถยึดสิ่งที่เขาควรได้กลับไปแม้ว่าจะเป็นเพียงลูกบุญธรรมก็ตาม

คำพูดของพ่อยังคงวนเวียนในหัว เขาได้ยินเรื่องพวกนี้ซ้ำแล้วซ้ำเล่ากรอกหูตั้งแต่ยังเด็ก

กว่าฉันจะยืนอยู่ตรงจุดสูงสุดของห่วงโซ่ได้ ฉันต้องดิ้นรนทำหลายสิ่งหลายอย่างด้วยมันสมองและสองมือของตัวเอง ทั้ง ๆ ที่ฉันไม่ใช่ลูกคนโตด้วยซ้ำ แต่การที่แกเป็นลูกฉันก็ไม่ได้หมายความว่าฉันจะยกทุกอย่างให้แกง่าย ๆ ถ้าไม่อยากถูกเขี่ยให้ไปอยู่ปลายแถวก็ทำให้ฉันเห็นว่าแกดีพอและเหมาะสมกับการเป็นผู้สืบทอด 

ดังนั้น ในวันนี้ราเชนจึงไม่สามารถหาเหตุผลหลีกเลี่ยงงานประมูลได้เพราะอชิตพลจะได้รับการเปิดตัวอย่างเป็นทางการในแวดวงธุรกิจกลายเป็นคู่แข่งของเขาในทันที

ชายหนุ่มวัยยี่สิบทำหน้าตาไม่สบอารมณ์หยิบแก้วไวน์มาดื่มพลางคิดถึงช่วงเวลาสนุกสนานในคลับวีไอพีมากกว่า

เสียงพูดคุยจอแจดังขึ้นเมื่อหญิงสาววัยสิบแปดคนหนึ่งเข้าไปพูดคุยกับอชิตพลด้วยความสนิทสนมเรียกความสนใจจากราเชนได้ชั่วขณะ

“พี่เหนือ” เฌอริลิณญ์เรียกคนตรงหน้าน้ำเสียงอ่อนโยน เธอไม่คิดไม่ฝันเลยว่าจะได้กลับมาเจอเขาอีกครั้งในที่แห่งนี้

“เฌอ” เขาพึมพำเรียกอีกฝ่าย แววตาเป็นประกายเพราะหญิงสาวอยู่ในชุดราตรีสีขาวเปิดไหล่ ความรู้สึกคิดถึงเอ่อล้นจนอยากกอดแนบแน่น

พวกเขาเคยเจอกันที่บ้านเด็กกำพร้าฟ้าครามที่ครอบครัวหญิงสาวให้การสนับสนุน อชิตพลเป็นเพียงเด็กกำพร้าวัยสิบสองที่ถูกคนอายุมากกว่ารังแกเพราะอิจฉาที่เขาได้รับความเอ็นดูจากคุณครูมากกว่าใคร

เฌอริลิณญ์เจอเหตุการณ์นั้นโดยบังเอิญตอนที่พ่อแม่ของเธอพามาเลี้ยงอาหารและมอบทุนการศึกษาให้เด็กในบ้านฟ้าคราม วันนั้นเธอตะโกนก้องแถมขู่เด็กดื้อทั้งหลายว่าจะฟ้องพ่อให้จัดการถ้ารังแกเขาอีก

อชิตพลเหมือนได้เห็นเจ้าหญิงขี่ม้าขาวมาช่วย เด็กหญิงผู้มีดวงตาสีน้ำตาลเข้มอมเขียว ผมม้าเต่อดำขลับความยาวประบ่า พวงแก้มสีชมพูระเรื่อจ้ำม่ำดูน่ารักในสายตาของเขา

เวลานี้หญิงสาวที่เหมือนดอกไม้กำลังผลิบานยังคงทำให้ใจของเขาเต้นรัวไม่เปลี่ยน

“พี่เหนือ ทำไมไม่ติดต่อมาบ้างเลยคะ” เฌอริลิณญ์เอ่ยถามด้วยความสงสัย เธอมักจะตามพ่อแม่ไปบ้านฟ้าครามเสมอเพราะอยากเจอเขา จู่ ๆ วันหนึ่งกลับได้ข่าวว่าเขาถูกครอบครัวเศรษฐีรับไปเลี้ยงแล้ว แต่ไม่ยอมทิ้งเบอร์ติดต่อไว้ให้เธอเลยราวกับเธอไม่ใช่คนสำคัญของเขา

อชิตพลยิ้มให้หญิงสาวอย่างอ่อนโยน “ขอโทษนะ”

แม้ว่าเขาจะไม่ทิ้งร่องรอยอะไรไว้ให้เธอแต่ชายหนุ่มคนนี้ก็รู้ทุกความเคลื่อนไหวของหญิงสาวมาโดยตลอด เพียงแค่รู้สึกว่าเขายังไม่เหมาะสมกับเจ้าหญิงผู้สูงส่งจึงเฝ้ามองอยู่ห่าง ๆ และรอคอยวันที่เขาจะสามารถยืนเคียงข้างเธอโดยไม่มีใครติฉินนินทาหญิงสาวที่คบหากับเด็กกำพร้าอย่างเขา

“พี่ขอโทษ แต่ว่าต่อไปนี้จะไม่หายไปไหนอีกแล้วล่ะ” เขารับปากกับเธอพลางยิ้มให้เหมือนอย่างเคย

“ไม่ต้องยิ้มแบบนี้เลย คิดว่าเฌอจะหายโกรธเหรอ” เธอส่ายหน้าทำทีไม่ยอมรับคำขอโทษแต่ใบหน้าไม่อาจปกปิดความรู้สึกของเธอได้ เฌอริลิณญ์ดีใจมากกว่าใครที่ได้พบเขาผู้เป็นรักแรกอีกครั้งจนเผลออมยิ้มน่าเอ็นดู

“พี่ยังจำสัญญาในตอนนั้นได้อยู่นะว่าจะเลี้ยงไอศกรีม แต่ว่าตอนนี้เราทั้งคู่ก็โตแล้ว เฌอไปทานอาหารมื้อกลางวันกับพี่ได้ไหม” เขาเอ่ยชวนด้วยความจริงใจ “เราสองคนมีเรื่องต้องคุยกันอีกเยอะเลยนี่ครับ”

เฌอริลิณญ์พยักหน้า “ได้สิคะ” รอยยิ้มบางปรากฏบนใบหน้างาม 

ช่วงจังหวะที่ทั้งคู่กำลังพูดคุยกันสนุกสนาน ราเชนยิ้มมุมปากเหมือนได้เจอเรื่องน่าสนุก เขาไม่เคยเห็นอชิตพลมองหญิงสาวคนไหนแบบนี้มาก่อนจึงคิดว่าทั้งสองคนคงมีความสัมพันธ์ที่ไม่ธรรมดา

“ผู้หญิงคนนั้นเป็นใคร” เขาเอ่ยถามเพื่อนที่อยู่ข้าง ๆ ในใจคิดว่าไม่ได้อยากรู้สักเท่าไหร่แต่ถ้ารู้ก็คงดีเพราะบางทีผู้หญิงคนนี้อาจจะเป็นจุดอ่อนของอชิตพลก็ได้

“เฌอริลิณญ์ไง ลูกสาวเจ้าของห้างกับโรงแรม Skye ที่มีสาขาทั้งในและต่างประเทศ” เอิร์ธเพื่อนสนิทของราเชนเล่าประวัติส่วนตัวให้ชายหนุ่มฟังคร่าว ๆ “ถามทำไม สนใจหรือไง”

“เป็นไปไม่ได้หรอก ถ้าหมอนี่สนใจจริง ๆ คงเข้าหาตั้งนานแล้ว นี่อะไรเจอกันตั้งแต่เด็ก ๆ แต่ไม่เคยจำชื่อเธอได้เลย” กัปตัน เพื่อนอีกคนของราเชนเอ่ยขึ้นมาเพราะรู้นิสัยของคนใกล้ตัวเป็นอย่างดี “แต่ถ้านายถามแบบนี้ คิดเล่นสนุกอะไรไว้ใช่ไหมล่ะ”

“เปล่านี่” เขาส่ายหน้าเพราะคนที่ราเชนสนใจจริง ๆ คือคู่แข่งของเขาต่างหากก่อนจะเดินเข้าไปหาพวกเขาด้วยใบหน้ายิ้มแย้มประหนึ่งจิ้งจอกเจ้าเล่ห์

ดวงตาของเขาจับจ้องไปที่หญิงสาวพลันหันไปหาอชิตพลแล้วเอ่ยอย่างมีเลศนัยว่า “ดูท่าทางนายคงจะสนิทกับเธอสินะ แต่ทำไมไม่เห็นแนะนำให้ฉันรู้จักบ้างล่ะ”

“…” อชิตพลทำหน้านิ่ง ประเมินว่าราเชนคิดทำอะไรจนความกังวลพลุ่งพล่านในใจ “เฌอริลิณญ์ ฉันเคยเจอเธอตอนที่อยู่บ้านเด็กกำพร้าน่ะ”

“อย่างนั้นเหรอ” เขายิ้มมุมปากแล้วหันไปหาหญิงสาวที่กำลังยืนนิ่งเหมือนกันเพราะจำได้เป็นอย่างดีว่าเขาคือใครและเคยเจอกันหลายครั้งแต่อีกฝ่ายไม่เคยนึกอยากรู้จักเธอด้วยซ้ำ

“ยินดีที่ได้รู้จักนะครับ จะเรียกผมว่าพี่ราเชนก็ได้ คนกันเองทั้งนั้น” ท่าทีสนิททำให้เธอหนักใจเล็กน้อย รู้สถานะของชายหนุ่มกับพี่เหนือของเธอว่าเป็นลูกพี่ลูกน้องกันในนาม คิดในใจว่าต่อไปนี้คงต้องสนิทสนมกับอีกฝ่ายอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้

“ยินดีที่ได้รู้จักค่ะ คุณราเชน” เธอตอบเขาไปอย่างสุภาพเพราะอายุน้อยกว่าและยังไม่สนิทใจที่จะเรียกเขาอย่างอื่น 

“ห่างเหินจังเลยนะครับ ทั้ง ๆ ที่เรียกเขาว่าพี่เหนือด้วยซ้ำ” ราเชนกล่าวราวกับน้อยใจ สายตาเปลี่ยนเพียงพริบตาเดียวจนเพื่อนสนิทของเขาสองคนส่ายหน้าเพราะรู้เล่ห์กลนั้นก่อนจะทายกันว่าราเชนจะใกล้ชิดเฌอริลิณญ์ได้มากกว่านี้หรือไม่ 

“แต่ว่า…” เธอกำลังจะพูดบางอย่างแต่ถูกขัดเสียก่อน

“ผมคงต้องพยายามสินะ ถ้าได้เจอกันบ่อย ๆ ผมหวังว่าจะช่วยให้เราสนิทกันมากขึ้นนะครับ” ท่าทีของเขาเหมือนต้องการเป็นมิตรจนเธอรู้สึกว่าคนตรงหน้าก็ไม่ได้เลวร้ายอะไร

ทว่า สีหน้าของอชิตพลกลับไม่ใช่อย่างนั้น เขากำลังระแวงว่าลูกพี่ลูกน้องมีแผนการในใจและคิดว่าคงต้องเตือนให้หญิงสาวระวังตัวเอาไว้ ไม่ใกล้ชิดกับคนตรงหน้ามากเกินไป

ราเชนหันไปหาอชิตพล ยิ้มมุมปากราวกับได้ทำอย่างที่ต้องการเรียบร้อยแล้ว กระซิบกับอีกฝ่ายราวบอกเป็นนัยให้ระวังว่าเจ้าหญิงกำลังจะถูกจิ้งจอกคาบไป “เธอสวยดีนะ” 

จิ้งจอกเจ้าเล่ห์เอาแต่จ้องมองเจ้าหญิงตลอดทั้งงาน อีกทั้งยังประมูลสร้อยคอประดับเพชรเม็ดงามด้วยราคาสูงลิ่วราวกับหลังบ้านมีบ่อน้ำมันเป็นของตัวเอง

เท่านั้นไม่พอ เขายังส่งสิ่งที่ประมูลได้เป็นของขวัญมอบให้เฌอริลิณญ์อีกด้วย “สร้อยสวย ๆ เหมาะกับคนสวยอย่างคุณ” แล้วทิ้งข่าวลือแพร่สะพัดว่าเขากำลังสนใจลูกสาวสุดที่รักของตระกูลธนินไพศาล

ครั้นได้ฤกษ์ออกจากงาน ราเชนกับเพื่อนสนิททั้งสองก็ตรงดิ่งไปที่คลับวีไอพีทันที ความตื่นเต้นเข้ามาแทนที่ความเบื่อหน่ายในงานการกุศลเมื่อครู่ 

เมื่อเห็นใบหน้าสวยได้รูปของดาวมหาลัยอย่างลัลนาก็ยิ้มกว้างมีเลศนัย สายตามองหญิงสาวในชุดเกาะอกกระโปรงสั้นสีน้ำเงินพลางกัดปากตัวเองเล็กน้อยคิดในใจว่า ลูกกวางน้อยกำลังติดกับแล้วสินะ

ลัลนาเป็นดาวมหาลัยที่เขากำลังเรียนอยู่ หญิงสาวรู้ดีว่าตัวเองเป็นที่โด่งดัง ใคร ๆ ต่างอยากทำความรู้จักกับเธอและท้ายที่สุดคงอยากคบและป่าวประกาศว่าเธอเป็นของเขา เพราะรู้อย่างนั้นจึงทำให้ลัลนาเมินเฉยต่อผู้ชายที่เข้าหาเธออย่างเย็นชา ไม่แม้แต่ชายตามอง 

กลุ่มเพื่อนของราเชนจึงคิดเกมหนึ่งขึ้นมา อยากเล่นสนุกกับหญิงสาวหยิ่งยโสคนนั้น ใครที่ทำให้เธอยอมอยู่ใต้ร่างได้จะกลายเป็นผู้ชนะในเกมนี้พร้อมเงินเดิมพันหนึ่งล้านบาท

หลังรับคำท้า เขาก็เพียรเข้าใกล้ ทำทีหลงใหลหญิงสาวไม่เว้นแต่ละวันราวกับสนใจเธออย่างออกนอกหน้า ดูแลและประเคนให้ในสิ่งที่เธอต้องการจนใครต่อใครคิดว่าเขากำลังมีใจให้

ราเชนกำลังเบื่อกับชีวิตที่ต้องอยู่ใต้คำสั่งของพ่อจึงมักเล่นตามเกมของเพื่อนสนิทอยู่เสมอพลางคิดในใจว่าลัลลาก็เหมือนผู้หญิงคนอื่น ๆ ที่ง่ายและเห็นแก่เงิน

ไม่นานนัก ลัลนาค่อย ๆ ตกหลุมพรางของเขาทีละนิดจนชายหนุ่มแน่ใจว่าคนที่ชนะเดิมพันครั้งนี้ต้องเป็นเขา

“ไปกินอะไรมาถึงได้มั่นใจขนาดนั้น” กัปตันถามราเชนด้วยความสงสัย “ไม่ว่าจะรวย หล่อ นิสัยดี ผู้หญิงคนนี้ก็ไม่สนใจสักคน นายคิดว่าเขาจะมองนายหรือไง”

ราเชนแสยะยิ้ม “ฉันไม่ใช่คนทั่วไปสักหน่อย ไม่ว่าจะเรื่องหน้าตา ฐานะหรือความสามารถของฉัน ใครจะสู้ฉันได้ล่ะ นายไปเตรียมโอนเงินหนึ่งล้านมาให้ฉันดีกว่า”

กัปตันและเอิร์ธมองหน้ากัน “ถึงจะรู้จักกันมานานแต่พอได้ยินมันพูดแบบนี้ก็รู้สึกอยากจับมันไปกลิ้ง ๆ บนดินลูกรังดูสิว่าสภาพนั้นมันจะยังหล่ออยู่ไหม”

“อิจฉาเหรอ” เขาถามเพื่อนทั้งสอง ทำหน้ายียวนกวนประสาท “ช่วยไม่ได้คนมันเกิดมาสมบูรณ์แบบ”

เพื่อนทั้งสองได้แต่ส่ายหน้าพูดไม่ออกกับความหลงตัวเองของราเชนแต่แล้วก็ต้องยอมรับในที่สุดว่าคารมคมคายของเพื่อนคนนี้สามารถหลอกล่อให้หญิงสาวตกหลุมพรางได้อย่างง่ายดาย

ราเชนไม่คิดจะยืดเยื้อการเอาอกเอาใจดาวมหาลัยไปมากกว่านี้แล้วพลันอยากสลัดเรื่องน่าเบื่อหน่ายในงานการกุศลออกไปจึงคิดว่าถึงเวลาที่ควรเผด็จศึกเสียที

คืนนั้นราเชนจึงพาลัลนาไปที่โรงแรม สายตามองอีกฝ่ายหยาดเยิ้มราวกับตัวเองเป็นคนตกหลุมรักจนโงหัวไม่ขึ้น มือไม้อยู่ไม่สุขแตะโน่นนี่กระตุ้นความต้องการของเธออย่างช่ำชอง

ภาพที่ควงหญิงสาวเข้าโรงแรมกระจายไปทั่วเว็บซุบซิบของมหาวิทยาลัยว่าคนที่ชนะเดิมพันอันร้อนแรงคือราเชน ชายหนุ่มหลายคนต่างอิจฉาเขาที่คั่วลัลนาได้พลางเขียนคอมเมนต์พูดถึงเรื่องนี้กันอย่างสนุกสนาน

หญิงสาวมองเขาด้วยสายตาเต็มไปด้วยความหลงใหลในคารมของชายหนุ่มคิดว่าจะได้เป็นแฟนกัน คำพูดหวานซึ้งยังคงก้องในความคิด เธอมั่นใจว่าเขาคือคนที่ดีพอสำหรับเธอจนอยากควงแขนให้ผู้หญิงหลายคนเสียดายที่คนยืนอยู่ข้างกายชายหนุ่มแสนดีไม่ใช่ตัวเอง

ค่ำคืนเร่าร้อนเต็มไปด้วยอารมณ์ดุเดือด ราเชนเล่นสนุกกับเธอทุกท่วงท่าจนหญิงสาวหอบหายใจถี่ เมื่อเป้าหมายบรรลุเสร็จสิ้น ราเชนก็คิดว่าผู้หญิงตรงหน้าไม่มีอะไรน่าสนใจอีกต่อไป ส่วนล่างจึงไร้อารมณ์ไปโดยปริยาย 

ทว่า ไม่ว่าจะทำอย่างไรก็ไม่อาจเสร็จได้เสียทีจนนึกหงุดหงิดในใจก่อนจะแสยะยิ้มนึกภาพผู้หญิงของอชิตพลตอนอยู่ใต้ร่างตัวเอง กามารมณ์เดือดพล่านทันใด เขาเร่งจังหวะถี่จนอีกฝ่ายครางสุขสม พลันอยากเห็นใบหน้าเฌอริลิณญ์ตอนเสียวซ่านคงน่าดูไม่น้อย

คืนนี้จึงเป็นคืนแรกและคืนสุดท้ายที่เขาคิดจะเกี่ยวพันกับลัลนา ครั้นเสร็จกิจเรียบร้อยจึงเปลี่ยนเสื้อผ้าออกไปในช่วงกลางดึกปล่อยให้ลัลนานอนร่างกายเปลือยเปล่าอยู่เพียงลำพัง

เข้าวันต่อมา หญิงสาวมองไปรอบตัวไม่เห็นใครแต่ในใจกำลังเบิกบาน ความคิดล่องลอยเพราะความสุขในคืนที่ผ่านมา ใบหน้าแดงระเรื่อเวลานึกถึงลีลาของเขา พลันข้อความในมือถือปรากฏขึ้นมา 

นึกว่าจะมีอะไรน่าสนุกกว่านี้เสียอีก หน้าตาพอไปวัดไปวาได้ มีดีแค่หน้าอกจับได้เต็มมือ แต่ลีลาเงอะงะ ส่วนตรงนั้นเหมือนจะหลวมไปหน่อย แน่ใจนะว่าครั้งแรก รวม ๆ แล้ว น่าเบื่อชะมัด เธอกลั้นหายใจ เขากล้าพูดแบบนี้ได้อย่างไร หญิงสาวทำใจให้สงบแล้วอ่านข้อความที่เหลือ

ทำเป็นหยิ่งไปงั้น ๆ แต่ว่าเธอก็ง่ายเหมือนกันนี่นา เช็คหนึ่งล้านที่วางอยู่คือค่าตัวของเธอ ฉันชนะเดิมพันเลยยกให้ หวังว่าจะใช้อย่างสนุกสนานให้สมกับเอาตัวเข้าแลกล่ะ

เมื่อข้อความยาวเหยียดถูกส่งมาพร้อมบล็อกการติดต่อเรียบร้อยทำให้ลัลนารู้ตัวว่าเธอถูกจิ้งจอกหลอกเข้าเต็มเปาและเรื่องราวของเธอคงถูกเล่าขานในมหาวิทยาลัยอย่างสนุกปาก

ความรู้สึกถูกหักหลัง ลวงหลอกปรี่ล้นจนเกิดความแค้นเคืองใจแต่เธอรู้ตัวดีว่าไม่มีทางใดเลยจะเอาคืนได้จึงทำได้แค่เพียงตะโกนดังลั่นโดยไม่สนใจใคร “ราเชน!!! ไอ้สารเลว!!!”