All Chapters of ฮูหยินใหญ่ ภาคมารดาแผ่นดิน: Chapter 1 - Chapter 6

งานเทศกาลลอยโคมของต้าโจวทุกปีล้วนจัดขึ้นอย่างยิ่งใหญ่ ความครื้นเครงของผู้คนทำให้ร้านค้าพลอยคึกคักไปด้วย บรรดาหนุ่มสาวชาวบ้าน ผู้เฒ่าผู้แก่ตลอดจนถึงเด็กเล็กล้วนจับจูงกันมาร่วมงานด้วยใบหน้าชื่นมื่น แน่นอนว่าอี้อินเองก็เช่นกันปีนี้อี้อินอายุเต็มสิบหก ผ่านพ้นพิธีปักปิ่นมาเป็นที่เรียบร้อย หญิงสาวกวาดตามองรอบด้านพลางทอดถอนใจ วันเวลาช่างผ่านไปไวดุจติดปีกเมื่อปีก่อนนางกับพี่สาวยังคล้องแขนเดินเคียงคู่เที่ยวดูโคมด้วยกันอยู่เลย ทว่ายามนี้ทุกอย่างเปลี่ยนแปลง อะไรๆ ก็ไม่เหมือนดั่งเดิมเสียแล้วอี้ซิ่นผู้พี่แต่งเข้าสกุลฉิง กลายเป็นฮูหยินผู้ดูแลเรือนหลัง ส่วนนางจากเด็กสาวไม่ประสีประสาก็กลายมาเป็นคนปกครองดูแลจวนแทนพี่สาวที่แต่งออกไปอี้หานชิง ท่านพ่อของอี้อินถือเป็นสามีที่ดี อีกทั้งยังเป็นบิดาผู้แสนประเสริฐ ในยามภรรยาที่รักมั่นมีชีวิตอยู่ เขาไม่เคยรับอนุเข้าเรือน เมื่อนางจากไปเขายิ่งไม่คิดแต่งงานใหม่สามพ่อลูกดูแลประคับประคองกันจนผ่านพ้นช่วงเวลาแห่งความสูญเสีย กระทั่งยามนี้บุตรสาวคนหนึ่งแต่งออกไปมีชีวิตที่ดี ส่วนอีกคนก็อายุถึงวัยสมควรออกเรือน นับได้ว่าชีวิตพวกเขานั้นมั่นคงแล้ว“คุณหนู ท่านลองดูโคมร้

สายลมเดือนหนึ่งเย็นสดชื่น ทิวทัศน์รอบด้านขาวโพลนด้วยเกล็ดหิมะ เทศกาลหยวนเซียวเพิ่งผ่านพ้นไป ผู้คนจึงยังร่าเริงด้วยกลิ่นอายของงานเทศกาล ทว่าทั้งหมดทั้งมวลที่กล่าวมานั้นมิได้รวมถึงทุกคน“ใต้เท้าอี้แสดงท่าทางแบบนี้ หรือคิดจะขัดคำสั่งฮองเฮากัน!”ในห้องโถงรับแขกของจวนสกุลอี้ ยามนี้เต็มไปด้วยบรรยากาศกดดัน โดยมีอี้หานชิงประมุขจวนกับหลี่เซวียนนายน้อยสกุลหลี่เป็นจุดศูนย์กลาง“ใต้เท้าหลี่คิดมากเกินไปแล้ว ข้าเพียงแต่แปลกใจที่ฮองเฮามีรับสั่งผ่านกรมอาญา ไม่ใช่ศาลต้าหลี่ก็เท่านั้น”“จะแปลกอะไร ถึงจะมีความผิดที่ทำลายหยกพระราชทาน แต่อย่างไรเสียคุณหนูอี้ก็เป็นสตรีนางหนึ่ง ฮองเฮาทรงมีพระทัยเมตตา ย่อมไม่ต้องการใช้งานศาลต้าหลี่เพื่อรักษาชื่อเสียงนาง”อี้หานชิงได้ยินประโยคดังกล่าวแล้วปรากฏรอยยิ้มบนใบหน้า ทว่ารอยยิ้มนั้นกลับไปไม่ถึงดวงตา“อย่างนั้นหรือ ฟังจากที่เจ้ากล่าวมา ข้าควรขอบพระทัยที่ฮองเฮาทรงมีพระเมตตาต่อบุตรสาวของข้า ถึงขนาดไม่ทรงส่งคนของพระนางมาเองหรือเรียกใช้งานศาลต้าหลี่ แต่กลับทรงใช้กรมอาญาให้มาทำแทนสินะ”ในที่นี้ใครบ้างไม่รู้ ศาลต้าหลี่มีหน้าที่จัดการคดีเล็กน้อยทั่วไปจนถึงคดีใหญ่ๆ ทว่ากรมอาญา

ฉับพลันเสียงฮือฮาจากคนนับร้อยก็ดังเซ็งแซ่ เปลี่ยนท้องพระโรงอันเงียบสงบให้จอแจปานตลาดสดในพริบตาเดียว“ใต้เท้าอี้จะใจกล้าเกินไปแล้ว”“เขาทำแบบนี้ ฮองเฮากับสกุลหยางไม่ปล่อยเขาไว้แน่”“เจ้าว่ามีอะไรแปลกๆ ไหม ทำไมอยู่ดีๆ อี้หานชิงถึงต้องการฟ้องร้องฮองเฮากัน”“ข้าได้ยินมาว่าเมื่อวานตอนค่ำใต้เท้าอี้เข้าวังเพื่อเข้าเฝ้าฮ่องเต้”“เมื่อวานต้องมีเหตุการณ์อะไรเกิดขึ้นแน่ๆ”ฮ่องเต้เมินเฉยต่อเสียงกระซิบกระซาบเหล่านั้น พระองค์หันไปส่งสายพระเนตรให้หยวนกงกง ขันทีคนสนิทเห็นดังนั้นจึงเดินไปรับฎีกาในมืออี้หานชิงทันทีเนื้อหาด้านในยังคงไม่เปลี่ยนไปจากเมื่อวาน ยามนี้โจวฮ่องเต้จึงค่อยตระหนักในข้อสงสัยว่าเพราะเหตุใดหลังพฤติกรรม ‘โยนหินถามทาง’ แล้วอี้หานชิงถึงได้หอบหนังสือฎีกากลับไปด้วย ที่แท้อีกฝ่ายก็แค่ขี้เกียจเขียนใหม่นี่เอง…แน่นอนว่าสายพระเนตรทิ่มแทงของฮ่องเต้ไม่อาจระคายผิวใต้เท้าอี้แห่งกรมอาลักษณ์ได้ เจ้าตัวยังคงกล่าวสาธยายถึงความผิดของหยางฮองเฮาอย่างมุ่งมั่น“ฝ่าบาท กระหม่อมขอคัดค้านพ่ะย่ะค่ะ คำกล่าวหาของใต้เท้าอี้รุนแรงเกินไป ฮองเฮาทรงเป็นมารดาแผ่นดิน คุณธรรมความเมตตาเพียบพร้อม เหตุใดต้องมาลดตัวกลั่นแ