บทที่ 9

ฉับพลันเสียงฮือฮาจากคนนับร้อยก็ดังเซ็งแซ่ เปลี่ยนท้องพระโรงอันเงียบสงบให้จอแจปานตลาดสดในพริบตาเดียว

“ใต้เท้าอี้จะใจกล้าเกินไปแล้ว”

“เขาทำแบบนี้ ฮองเฮากับสกุลหยางไม่ปล่อยเขาไว้แน่”

“เจ้าว่ามีอะไรแปลกๆ ไหม ทำไมอยู่ดีๆ อี้หานชิงถึงต้องการฟ้องร้องฮองเฮากัน”

“ข้าได้ยินมาว่าเมื่อวานตอนค่ำใต้เท้าอี้เข้าวังเพื่อเข้าเฝ้าฮ่องเต้”

“เมื่อวานต้องมีเหตุการณ์อะไรเกิดขึ้นแน่ๆ”

ฮ่องเต้เมินเฉยต่อเสียงกระซิบกระซาบเหล่านั้น พระองค์หันไปส่งสายพระเนตรให้หยวนกงกง ขันทีคนสนิทเห็นดังนั้นจึงเดินไปรับฎีกาในมืออี้หานชิงทันที

เนื้อหาด้านในยังคงไม่เปลี่ยนไปจากเมื่อวาน ยามนี้โจวฮ่องเต้จึงค่อยตระหนักในข้อสงสัยว่าเพราะเหตุใดหลังพฤติกรรม ‘โยนหินถามทาง’ แล้วอี้หานชิงถึงได้หอบหนังสือฎีกากลับไปด้วย ที่แท้อีกฝ่ายก็แค่ขี้เกียจเขียนใหม่นี่เอง…

แน่นอนว่าสายพระเนตรทิ่มแทงของฮ่องเต้ไม่อาจระคายผิวใต้เท้าอี้แห่งกรมอาลักษณ์ได้ เจ้าตัวยังคงกล่าวสาธยายถึงความผิดของหยางฮองเฮาอย่างมุ่งมั่น

“ฝ่าบาท กระหม่อมขอคัดค้านพ่ะย่ะค่ะ คำกล่าวหาของใต้เท้าอี้รุนแรงเกินไป ฮองเฮาทรงเป็นมารดาแผ่นดิน คุณธรรมความเมตตาเพียบพร้อม เหตุใดต้องมาลดตัวกลั่นแกล้งคุณหนูในห้องหอผู้หนึ่งด้วย”

ผู้ที่ออกมาค้านคือเจ้ากรมพิธีการ แน่นอนเหตุผลย่อมเป็นเพราะว่าเขาอยู่ฝ่ายเดียวกับสกุลหยางนั่นเอง

คำพูดของเจ้ากรมพิธีการไม่มีประโยคไหนแสดงถึงเจตนาร้าย ทว่าทุกคำที่ได้ฟังกลับพุ่งเป้าไปยัง ‘คุณหนูผู้หนึ่ง’ ในประโยคสนทนาทั้งสิ้น

“ก็จริงอยู่นะ อยู่ดีๆ ฮองเฮาจะทรงไปหาเรื่องคุณหนูอี้ที่ว่านั่นทำไม พระนางไม่ใช่จะว่างจนไม่มีอะไรทำเสียหน่อย”

“หรือว่ามีเรื่องที่ใต้เท้าอี้ยังไม่ได้พูดออกมาอยู่อีก”

เห็นหลายคนเริ่มกังขา จี้เฉินเริ่มได้ใจ เขาหันไปมองเจิ้งกั๋วกงที่ยืนนิ่งอยู่อีกด้านพลางลอบผงกศีรษะ

“ตามที่กระหม่อมรู้มา ฮองเฮาทรงลงโทษคุณหนูอี้ นั่นก็เพราะนางทำของพระราชทานที่พระองค์ทรงมอบให้เสียหาย แล้วอย่างนี้จะบอกว่าเป็นการใช้อำนาจโดยมิชอบได้อย่างไรกัน”

หยางเหลียงหลุบตาต่ำในใจนึกปรามาส อี้หานชิงใจร้อนมุทะลุเกินไปแล้ว รีบร้อนนำเรื่องการลงโทษมากล่าวร้องต่อหน้าพระพักตร์ แต่กลับลืมคิดไปว่าถ้าต้องการใช้เหตุผลนี้มาเล่นงานฮองเฮา อีกฝ่ายก็ต้องเปิดเผยสาเหตุที่บุตรสาวตัวเองโดนกดดันด้วยเช่นกัน

ยามนี้คุณหนูรองสกุลอี้อายุสิบหก เลยวัยปักปิ่นมาแล้ว หากอี้หานชิงไม่คิดรักษาหน้าตา เปิดเผยเรื่องที่ฮองเฮาต้องการให้นางแต่งเข้าตำหนักองค์ชายใหญ่เป็นสตรีอุ่นเตียง ถึงยามนั้นในเมืองหลวงต้าโจวจะยังมีผู้ใดกล้าแต่งนางเข้าบ้านอีกเล่า

อี้หานชิงไม่ได้มีสีหน้าเปลี่ยนแปลง เขารู้ดีว่าสกุลหยางกับฮองเฮารวมถึงผู้สนับสนุน เปรียบดั่งตั๊กแตนบนเชือกป่านเส้นเดียวกัน มีหรือจะอยู่เฉยดูเขาทำเรื่องนี้ได้

“ใต้เท้าจี้พูดถูกแล้ว เรื่องนี้ไม่ใช่เรื่องใหญ่โตสักนิด ฮองเฮาก็แค่สั่งลงโทษคุณหนูอี้เพราะนางทำความผิด หรือเพราะเป็นบุตรสาวตัวเอง ใต้เท้าอี้เลยทนไม่ได้ ถึงขั้นต้องแล่นมาถวายฎีกาฟ้องฝ่าบาท”

คำพูดนั้นกล่าวออกมาด้วยน้ำเสียงเย้ยหยัน บรรดาขุนนางในท้องพระโรงต่างแสดงสีหน้าเห็นด้วยแม้ไม่เอ่ยปาก

“ใต้เท้าหานกล่าวเกินไปแล้ว ที่ข้าต้องการพูดคือการใช้อำนาจโดยมิชอบต่างหาก หรือว่าพอเป็นบุตรสาวตัวเองแล้ว ข้าจะไม่สามารถเรียกร้องอะไรได้”

ดวงตาคมกริบตวัดมองผู้คนรอบด้าน น้ำเสียงเนิบช้าย้อนถามกลับ เสียงเยาะหยันพลันเงียบลงทันที

“ที่ข้าถวายฎีกาไม่ใช่เพราะฮองเฮาทรงสั่งลงโทษบุตรสาวตัวเอง แต่เป็นเพราะวิธีการที่พระองค์ทำไม่ถูกต้องต่างหาก ใต้เท้าหานรู้หรือไม่ว่าเรื่องเป็นมาอย่างไร”

หานเจียงชะงักไปเล็กน้อย เหลือบมองไปยังหยางจี้ชวน ในแววตามีความไม่แน่ใจ

“ความเป็นมาอะไร ก็แค่ฮองเฮาพระราชทานของให้บุตรีท่าน แต่นางไม่ระมัดระวังจึงทำเสียหาย พระองค์จึงสั่งลงโทษนางก็เท่านี้มิใช่รึ”

“เรื่องนี้ผิวเผินก็คล้ายดั่งที่ท่านพูดมาจริงๆ ทว่าที่ไม่ถูกคือวิธีการ ข้อแรกท่านรู้หรือไม่ว่าบุตรสาวของข้าไม่ได้ถูกฮองเฮาเรียกเข้าวังตามวิธีปกติ แต่นางถูกใต้เท้าหลี่เซวียนแห่งกรมอาญาควบคุมตัวไปต่างหาก” อี้หานชิงกล่าว

หลี่จงพลันสะดุ้งเฮือก ไม่ทันคาดคิดว่าอยู่ๆ เรื่องก็จะโดนโยนมาตกใส่ศีรษะบุตรชายตนเสียได้

“ละ…เหลวไหล! บุตรชายข้าไปเกี่ยวอะไรด้วย”

“ย่อมต้องเกี่ยว เพราะเมื่อวานใต้เท้าหลี่เซวียนบุกไปจวนข้า แล้วควบคุมตัวนางเข้าวังไปเข้าเฝ้าฮองเฮา แน่นอนว่าเรื่องราวต้องมีต้นสายปลายเหตุ และต้นเหตุของเรื่องนี้ก็มาจากท่านหญิงคังหนิงนั่นเอง”

มุมปากที่ยกสูงของหยางเหลียงลดต่ำกลายเป็นเส้นตรง เจิ้งกั๋วกงขมวดคิ้วไม่สบอารมณ์อยู่ในที เจ้าจิ้งจอกอี้หานชิงเล่ห์เหลี่ยมไม่เบา จงใจดึงหลานชายหลานสาวของเขามาลงน้ำโคลนแทนบุตรสาวตัวเอง เพียงแต่เรื่องนี้ก็ไม่ได้เหนือความคาดการณ์อะไร พยานหลักฐานถูกเขาสั่งคนจัดการไปแล้ว แค่ข้อกล่าวหาลอยๆ จะทำอะไรได้

อี้หานชิงไม่รู้ความคิดอีกฝ่าย เขายังคงกล่าวชี้ความผิดของฮองเฮา หลี่เซวียน และท่านหญิงคังหนิงออกมาเนิบช้าไม่รีบร้อน

“ทูลฝ่าบาท เรื่องเดิมนี้เริ่มต้นมาจากความไม่ลงรอยระหว่างบุตรสาวกระหม่อมกับท่านหญิงคังหนิง ทว่าท่านหญิงกับใต้เท้าน้อยหลี่กลับยืมมือกรมอาญามาจัดการ เช่นนี้จึงถือเป็นการใช้อำนาจโดยมิชอบ ต้าโจวสถาปนาแคว้นมาหลายร้อยปี มีกฎหมายระบุไว้ชัดเจนว่าวังหลังห้ามยุ่งเกี่ยวกับเรื่องภายนอก ฮองเฮาทรงเป็นมารดาแผ่นดิน ทว่าพระนางกลับให้ท้ายคนในตระกูล ถือเป็นการแทรกแซงกระบวนการยุติธรรม กระหม่อมอี้หานชิงขอเป็นตัวแทนถวายฎีกาฟ้องร้องฮองเฮาพ่ะย่ะค่ะ”