บทที่ 5

“ถวายพระพรฝ่าบาทเพคะ”

เสียงใสเอ่ยแหบแห้ง ศีรษะเล็กก้มแตะพื้นเย็นเยือกเชื่องช้า เส้นผมบางส่วนถูกสายลมพัดสะบัดพันกันยุ่งเหยิงไม่น่ามอง

ฮ่องเต้ไม่ตรัสวาจาใด พระขนงทั้งคู่นั้นขมวดแน่น ในแววพระเนตรเจือด้วยอารมณ์บางอย่าง

“เจ้าคือ…”

อี้อินยังไม่ทันได้ตอบคำถาม ขันทีด้านหลังก็ก้าวเข้ามาตอบคำถามแทน

“ทูลฝ่าบาท นี่คือคุณหนูรองสกุลอี้พ่ะย่ะค่ะ”

หยวนกงกงเป็นขันทีข้างพระวรกายมาหลายปี ย่อมรู้จักบุตรสาวตระกูลขุนนางในเมืองหลวงเป็นอย่างดี โดยเฉพาะอี้อินที่มีความเป็นมาค่อนข้าง…ไม่ธรรมดา

สกุลอี้เป็นตระกูลเล็กหากเทียบกับสกุลอื่นในเมืองหลวง มีผู้นำเป็นใต้เท้าอี้ที่ทำหน้าที่รองเจ้ากรมอาลักษณ์ แต่ขุนนางขั้นสามตัวเล็กๆ ผู้นี้ก็ทำให้ว่าที่หัวหน้าสกุลหยางของฮองเฮาถูกลดขั้นและถูกตำหนิจากฮ่องเต้มาแล้ว

เรื่องนี้นับว่าโด่งดังอยู่พักหนึ่งเลยทีเดียว ขณะที่ทุกคนมองว่าฮ่องเต้ทรงให้ความโปรดปรานใต้เท้าอี้ถึงเพียงนี้ สกุลอี้อาจได้เกาะยอดไม้กลายเป็นหงส์ เจ้าตัวกลับส่งบุตรสาวคนโตไปแต่งงานกับตระกูลพ่อค้าธรรมดาๆ ตระกูลหนึ่ง

เหตุการณ์นี้ทำเอาหลายคนนึกงุนงง แม้มียศแค่ขุนนางขั้นสามเท่านั้น แต่ถ้าใต้เท้าอี้มีใจแล้วละก็ ตำแหน่งพระสนมหรือชายาขององค์ชายคนใดคนหนึ่งก็เรียกได้ว่าไม่ไกลเกินตัว ทว่าอีกฝ่ายกลับมองข้ามไม่สนใจจะใฝ่หาอำนาจให้ตนเองสักนิด

หยวนกงกงนึกเลื่อมใสขุนนางน้ำดีเช่นนี้อยู่ในใจไม่น้อย ทำให้เขาพลอยมีสีหน้ายิ้มแย้มให้กับอี้อินที่เป็นบุตรสาวอี้หานชิงไปด้วย

“คุณหนูอี้ ท่านมาทำอะไรที่นี่หรือ ถึงยามเซินจะมีแสงแดดสาดส่อง แต่ช่วงนี้เป็นฤดูเหมันต์ จะอย่างไรอากาศก็ยังเย็นอยู่ดี เด็กสาวๆ ควรดูแลตัวเองให้ดีนะขอรับ”

มุมปากอี้อินคล้ายบิดเบี้ยวเล็กน้อย กงกงผู้นี้พูดจาไม่คิดหรือจงใจกันแน่ นางนั่งคุกเข่าอยู่ที่ลานหน้าตำหนักฮองเฮา หากมิใช่เพราะเจ้าของตำหนักมีคำสั่ง ใครจะอยากแล่นมาทรมานตัวเองเช่นนี้กันเล่า

“เข้าใจแล้วเจ้าค่ะ ขอบคุณกงกงที่เป็นห่วง”

หยวนกงกงยิ้มน้อยๆ ปากบอก “มิกล้าๆ” พลางปัดแส้ในมือไปมา ก่อนจะก้าวถอยไปยืนด้านหลังพระวรกายหนา ท่าทางการแสดงออกล้วนเป็นธรรมชาติไม่เคอะเขิน

“เจ้านั่งคุกเข่ามานานเพียงใดแล้ว” ฮ่องเต้ตรัสถามขึ้นอีกครั้ง

“ทูลฝ่าบาท หม่อมฉันนั่งมาตั้งแต่ยามอู่เพคะ”

โจวฮ่องเต้ได้สดับแล้วยิ่งไม่พอพระทัย ยามอู่จนถึงยามเซินก็ไม่ต่ำกว่าสองชั่วยาม คุกเข่ากลางแจ้งในสภาพอากาศที่หนาวเย็นถึงเพียงนี้ อย่าว่าแต่เด็กสาวตัวเล็กๆ ตรงหน้าพระองค์เลย ต่อให้เป็นชายฉกรรจ์อกสามศอกก็มีสิทธิ์ล้มลงได้

อี้อินก้มหน้าอยู่ครู่หนึ่ง หูจึงค่อยยินเสียงฝีเท้าค่อยๆ ห่างออกไป หญิงสาวเงยมองตามหลังก็เห็นขันทีหยวนลอบส่งสายตาให้ นางมองแล้วยิ่งมึนงงจนเดาทิศทางไม่ออก

ฮ่องเต้ตรงเข้าในตำหนัก ขันทีหน้าประตูเห็นขบวนเสด็จก็รีบร้องขานเสียงแหลม หยางฮองเฮาพลันมีร่องรอยหวั่นวิตกพาดผ่านดวงตา ก่อนจะผุดลุกในทันที

เห็นฮ่องเต้เสด็จมาพร้อมสีพระพักตร์ไม่น่ามอง ฮองเฮาในใจพลันตระหนักวูบ ร้อยพันความคิดร้อนตัวถูกกดข่ม ภายนอกเสแสร้งว่าเยือกเย็น แต่น้ำเสียงเรียกขานนั้นเผยความไม่มั่นคงออกมาจนหมดสิ้น

“ฝ่าบาท…”

ด้านนอกตำหนัก อี้อินที่ไม่รู้สถานการณ์ระหว่างฮ่องเต้กับฮองเฮา กำลังถูกความเย็นเคี่ยวกรำจนผิวเนื้อแทบไร้ความรู้สึก หญิงสาวขบกัดริมฝีปากเพื่อเรียกสติ นางมั่นใจว่าฮ่องเต้เสด็จมาเพราะตัวเอง จึงพยายามฝืนอดทนรอดูเหตุการณ์ ซึ่งแน่นอนว่าเป็นไปตามที่คาดเอาไว้

ฮ่องเต้เสด็จเข้าตำหนักคุนหนิงไปไม่นาน คำสั่งยกเลิกการคุกเข่าก็ถูกประกาศโดยหยวนกงกง ไม่เพียงเท่านั้นขันทีแซ่หยวนยังเป็นธุระปะปังคอยช่วยเหลือส่งอี้อินขึ้นรถม้ากลับจวนอย่างมีน้ำใจอีกด้วย

“ขอบคุณหยวนกงกงมากนะเจ้าคะ”

อี้อินที่เดินมาถึงรถม้าแล้วหันไปกล่าวคำขอบคุณอย่างนอบน้อม

“คุณหนูอี้ไม่ต้องมากพิธี ผู้น้อยเองก็ทำตามคำไหว้วานที่ได้รับมาอีกทีเข่นกัน” หยวนกงกงตอบพร้อมคลี่รอยยิ้มคล้ายมีความนัย อี้อินคาดเดาว่าบิดาคงมีความสัมพันธ์อันดีกับกงกงท่านนี้ อีกฝ่ายถึงยอมลงมือช่วยเหลือนาง

“คุณหนูอี้ยังเยาว์วัย เด็กสาวอย่างท่านเพิ่งถูกเคี่ยวกรำมา ร่างกายย่อมไม่ดีนักใช่หรือไม่ขอรับ”

จู่ๆ หยวนกงกงก็เอ่ยขึ้น อี้อินสบสายตามีเลศนัยแล้วจึงค่อยเข้าใจ ดูเหมือนว่าความคิดอีกฝ่ายกับนางจะไม่ต่างกันนัก ร่างบางพลันซวนเซอิงซบปี้หยวนอย่างไร้เรี่ยวแรง หูแว่วยินเสียงเรียกร้อนรนจากสาวใช้ ก่อนที่ดวงตาจะปรือปิดมืดสนิทในเวลาต่อมา

“แย่แล้ว! คุณหนูอี้สลบไปแล้ว!” หยวนกงกงร้องตะโกนเสียงตื่นตระหนก “เร็วเข้า! รีบพาเจ้านายเจ้ากลับจวนไปก่อน ข้าจะไปกราบทูลฝ่าบาท”