All Chapters of The Billionaire Who Watched me Die: Chapter 81 - Chapter 90

“Tama ka, Mama. Imposibleng anak niya ’yon.” Mariing saad ni Althea habang bahagyang nanginginig ang kanyang boses. “Ilang taon na rin simula nung nawala siya… ni isang balita wala tayong narinig. Kung tutuusin… malaki ang posibilidad na nagpakamatay na siya noong araw na ’yon.” Napakagat siya sa labi, pilit kinokontrol ang halo-halong emosyon—inis, takot, at kaba. “At isa pa,” dagdag niya, bahagyang tumataas ang tono, “kitang-kita ng dalawang mata ko kung gaano ka-taba at kahirap ang itsura ng ina ng batang ’yon. Walang-wala sa estado ng buhay na meron tayo.” Tumingin si Ginang Alicia sa malayo, tila binabalikan ang nakaraan. “Tama ka… Iha. Imposible talaga.” Ngunit kahit kalmado ang kanyang tinig, may bakas ng pag-aalinlangan sa kanyang mga mata. Biglang sumabat si Alexander, halatang naiinis na rin sa paulit-ulit na usapan. “Tama na ’yan!” matigas niyang putol. “Hindi na mahalaga kung sino o ano ang batang ’yon. Ang mas dapat nating pagtuunan ng pansin ngayon ay kung ipagpapat

Kinabukasan… Maaga pa lamang ay gising na si Elina. Mula sa malaking bintana ng kanyang silid ay pumapasok ang ginintuang liwanag ng umaga, tumatama sa mamahaling kurtina at sa malapad na kama na tila yari sa purong seda. Dahan-dahan siyang tumayo at lumapit sa salamin. Maingat niyang inayos ang kanyang buhok habang pinagmamasdan ang sarili. Nakasuot siya ng mamahaling damit—isang eleganteng damit na kulay champagne na may kumikislap na burda sa gilid. Halatang-halata ang karangyaan sa kanyang itsura. Maging ang maliit na hikaw na suot niya ay kumikislap sa liwanag. “Perfect,” bulong niya sa sarili habang bahagyang ngumiti. Pagkatapos ay bahagya siyang tumingin sa pintuan ng silid. “Yaya!” malakas niyang tawag. Ilang segundo lamang ay bumukas ang pinto at agad na pumasok ang matandang yaya na matagal nang naglilingkod sa kanilang pamilya. “Yes po, Señiorita?” magalang nitong sagot habang bahagyang yumuyuko. “Gising na ba si Mama?” tanong ni Elina habang patuloy na inaayos an

Bahagyang nanginginig ang maliit na boses ni Ronna habang nakatitig sa pink na teddy bear na hawak na ngayon ng bodyguard ni Elina. “Ako po ang nauna sa toys na ’yan…” mariin niyang sabi, pilit pinipigilan ang pag-iyak. “Inagaw lang niya sa akin…” Bahagyang natawa si Elina—isang maikling tawa na puno ng pagmamataas. “Talaga?” taas-noo niyang sagot habang pinagmamasdan si Ronna mula ulo hanggang paa. “Ang teddy bear na ito sa akin nababagay! Look at your self, ni hindi ka nga makabili ng magandang damit ehh . At kung sa’yo talaga ’to, bakit wala sa kamay mo?” Saglit na napayuko si Ronna, ngunit agad din siyang naglakas-loob na tumingin muli kay Elina. “Hawak ko na yan pero inagaw mo sa akin ehh.. “Eh di sana hawak mo pa rin hanggang ngauon kung ikaw talaga ang nauna!” putol ni Elina na tila naiinis. “Kasalanan mo kasi mas mabilis ako at ikaw mabagal ka.” Napangiwi ang matandang yaya ni Elina habang nakapamewang. “Tama ang Señiorita,” matalim niyang sabi. “Sa mall na ito,

“Mama, kanina pa po ba kayo diyan? N-narinig niyo po ba ang mga sinabi ko?” gulat at bahagyang nanginginig na tanong ni Althea habang dahan-dahan siyang lumingon. Napakunot ang noo ni Mrs. Montale, halatang nagtataka sa reaksyon ng anak. “Anong sinasabi mo, anak? Hinanap kita dahil bigla ka na lang nawala. Nag-alala ako sa’yo.” Bahagyang natigilan si Althea. Para bang nabunutan siya ng tinik sa dibdib, ngunit hindi pa rin tuluyang nawawala ang kaba. “Ahh… ganon po ba, Mama… k-kinausap ko lang po si Alexander,” mabilis niyang sagot, pilit itinatago ang anumang emosyon na maaaring magbunyag ng kanyang iniisip. “Ganun ba?” sagot ni Mrs. Montale, ngunit hindi pa rin nawawala ang bahagyang pagdududa sa kanyang mga mata. Ngunit bago pa man siya makapagtanong muli, napalingon siya kay Elina na tahimik lamang na nakatayo sa gilid, yakap-yakap ang isang napakalaking teddy bear. “Oh anak, nabili mo rin yang big teddy bear?” tanong niya, bahagyang ngumiti habang tinitingnan ang anak. “

Sa loob ng itim na van… Humahagibis ang sasakyan sa madidilim na kalsada. “Boss… sigurado ka bang siya ‘yon?” nag-aalangan na tanong ng isang tauhan habang pasulyap-sulyap kay Theariza. Nakatali si Theariza, halatang pagod at takot, pero pilit pa ring matapang. “Anong kailangan niyo sa akin?!” “M-mali kayo ng dinukot… wala akong pera… wala akong maibibigay sa inyo…” nanginginig niyang sigaw. Napailing ang lider. “Hindi pera ang habol namin sa’yo.” Napatigil si Theariza. “Kung gano’n… bakit ako?!” Tahimik sandali ang van—tanging tunog ng makina ang maririnig. “Sundin mo lang ang utos… at wala kang masasaktan,” malamig na sagot ng lalaki. Biglang nagsalita ang isa pa, tila hindi napigilan ang sarili— “Boss… paano kung mali nga tayo? Mukha naman siyang walang pakinabang.” “Tumahimik ka!” sigaw ng lider, biglang tumaas ang boses. Natahimik ang lahat. Ilang segundo ang lumipas bago muling nagsalita ang lider—mas mababa na ang tono, pero mas nakakatakot. “H