บททั้งหมดของ ชุนหนี ฮู้เกินโคลนใบไม้ผลิคุ้มราก: บทที่ 91 - บทที่ 100

การเดินทางกลับจากอำเภอผิงเจียงในวันนั้น... ล้วนเต็มไปด้วยบรรยากาศที่ทั้งความตื่นเต้นในชัยชนะทางการค้าและความลับเรื่องอาวุธที่จะสามารถนำมาใช้ทางการทหารได้เมื่อขบวนเดินทางกลับมาถึงที่พักในเมืองตงไห่ ในที่สุด ทุกคนต่างก็แยกย้ายกันไปพักผ่อนด้วยความเหนื่อยล้า แต่ในใจของแต่ละคนกลับเต็มไปด้วยเรื่องราวมากม

เวลาหนึ่งเดือนผ่านไปอย่างรวดเร็ว...คลื่นลมแห่งการเปลี่ยนแปลงที่พัดผ่านมณฑลตงไห่ได้เริ่มสงบลง เหลือไว้เพียงรากฐานใหม่ที่กำลังหยั่งลึกลงไปในผืนดินอย่างมั่นคงเสิ่นอี้หานได้ทำหน้าที่เจ้าเมืองคนใหม่อย่างเต็มตัว แม้จะต้องเผชิญกับกองเอกสารและปัญหาที่เจ้าเมืองคนก่อนทิ้งไว้มากมาย แต่ด้วยความช่วยเหลือจากบุต

คำพูดของจ้าวหมิงเซวียนนั้นราวกับสายลมฤดูใบไม้ร่วงที่พัดมาเยือนกลางฤดูร้อน มันทำให้บรรยากาศที่เคยคึกคักและเปี่ยมด้วยชีวิตชีวาบนชั้นสองของโรงเตี๊ยมพลันเงียบสงบลงในทันทีจ้าวอี้เฉินเป็นคนแรกที่แสดงความรู้สึกออกมาอย่างชัดเจน รอยยิ้มบนใบหน้าของเขาจางลง แววตาเต็มไปด้วยความอาลัย“พี่ใหญ่... พวกเราต้องกลับแ

ไม่นานหลังจากวันที่เหล่าพี่น้องบ้านเสิ่นไปสมัครเรียน ในที่สุดวันเปิดภาคการศึกษาใหม่ของสถานศึกษาไห่เหวินซู เยวียนก็มาถึง...บรรยากาศในยามเช้าของวันนี้คึกคักเป็นพิเศษ รถม้าหรูหราหลายคันจอดเรียงรายอยู่เบื้องหน้าประตูทางเข้า เหล่าคุณชายและคุณหนูในอาภรณ์ผ้าไหมเนื้อดีต่างทยอยกันลงจากรถม้า พร้อมกับบ

‘นายท่านเจ้าขา... อาหารพวกนี้... ชุนหยาทนดูไม่ได้ จริง ๆ เจ้าค่ะ! ทั้งมันฝรั่งที่ต้มจนเละไม่เป็นท่า! ทั้งมะเขือเทศที่ถูกผัดจนสีซีด! พวกเขาทำลายคุณค่าของวัตถุดิบดี ๆ ไปหมดแล้ว!’ ชุนหยาที่ลอยอยู่ไม่ไกลกรีดร้องโหยหวนอยู่ในมโนสำนึกของนาง‘ใจเย็นก่อนเถอะชุนหยา ข้าเองก็ทนไม่ได้เหมือนกันกับเจ้านั่นแหละ แ