Tous les chapitres de : Chapitre 111 - Chapitre 120

ช่วงสายของวันหลังจากมู่ฮองเฮาฟื้นคืนสติแล้วจึงเชิญฮูหยินฟู่มาหารือโดยที่ไม่ให้เหล่าลูก ๆ ได้ยินจนอินเหยารู้สึกว่านางต้องยืนเกาะเป็นตุ๊กแกอยู่ข้างฝาในยุคจีนโบราณก็คราวนี้ “ท่านแม่จะกระซิบทำไม” นางบ่นอย่างหงุดหงิด ในเมื่อไม่ได้ยินแล้วก็กลับจวนดีกว่าเบื่อแล้วเรือนรับรอง ทั้งเบื่อขี้หน้าเจ้าองค

หลังจากตื่นอีกครั้งในเช้าวันใหม่ด้วยเสียงเอะอะโวยวายของบิดา นางจึงลืมตาขึ้นพร้อมกับปลุกคนข้าง ๆ ที่กินนางจนหมดเรี่ยวแรงให้ตื่นขึ้น และคิดว่าคงจะเป็นเรื่องที่ท่านแม่ไปหารือกับมู่ฮองเฮาเป็นแน่ “ไม่ได้...ข้าไม่ยอม” ฟู่ลีหยวนยืนกรานหนักแน่น อย่างไรก็ไม่ยอมเสียลูกสาวสักคนเดียว ทั้งอินเหยาและปี้ถ

แต่ทว่า... “ยะ!” ฝ่าเท้าหนักอึ้งกระโดดถีบพวกเขาอย่างเต็มแรง ทั้งหันหลังฟาดเท้ากระแทกหน้าอกดังอัก! “ฮ่า ฮ่า ฮ่า” อินจื้อ อินจ้านที่มาให้กำลังใจบิดาเห็นพี่เขยทั้งสองเสียท่าให้บิดาของพวกเขาก็หัวเราะเยาะ “หากท่านแพ้ ข้าจะหาพี่เขยให้พี่สาวข้าใหม่” อินจื้อพูดจายั่วยุ แต่เหลียงจื

ผ่านมาแรมเดือน อินเหยาก็ยังคงแอบมาพบฉินอันจวินเหมือนเดิม แต่ทว่าเหล่าแฝดอินจื้ออินจ้านเริ่มฉลาดขึ้นกว่าเดิม และจากที่สังเกตดูเหมือนว่าพี่ใหญ่จะใจอ่อนให้กับองค์ชายฉินอันจวินง่ายเกินไป เห็นจากสายตาที่พี่ใหญ่เริ่มแอบส่งหากันพร้อมกับลอบแอบยิ้ม มันน่าสงสัย! "พี่ใหญ่ท่านปิดบังอะไรพวกข้าอ

อาหารกลางวันในมื้อที่เท่าไหร่ไม่รู้ เพราะรุ่ยอ๋องให้คนทำอาหารมาให้นางกินทั้งวัน นี่ก็วันที่ห้าแล้วจากที่เขาและนางมาอยู่ร่วมจวนกัน แม้ว่าฐานะของนางที่เขาประกาศให้เข้าใจตั้งแต่เริ่มต้นอย่างชัดเจนแจ่มแจ้งแล้ว แต่ทว่าสิ่งที่เขาทำกลับเหมือนตรงกันข้าม “รุ่ยอ๋องเพคะ ข้าอิ่มแล้ว ท่านไม่ให้