All Chapters of เกิดใหม่ทั้งที ไม่เอาแล้วสามีคนเดิม: Chapter 41 - Chapter 50

ร่างสูงสะบัดชายเสื้อคลุมออก ดวงตาคมกริบเปล่งประกายราวกับสัตว์นักล่าในยามราตรี คราบองค์ชายรัชทายาทถูกสลัดทิ้ง เหลือเพียง เทพสงครามผู้เคยทำให้ศัตรูนับพันหมื่นต้องคุกเข่าด้วยความหวาดกลัวบัดนั้นเอง เสียงตูม! ดังสนั่น เมื่อทวนเหล็กดำถูกซัดลงบนพื้นหินจนเกิดรอยแตกเป็นทางยาว“เอาคนของเปิ่นไท่จื่อมาฆ่าเปิ่นไท่จื่องั้นหรือ...เกรงว่าบนเกาะจะมีหนอนบ่อนไส้เสียแล้ว” น้ำเสียงเยือกเย็นแฝงด้วยอำนาจดังขึ้น ทำมือสังหารหลายคนถึงกับชะงักงันเพราะพวกมันไม่รู้เลยว่า ชายหนุ่มตรงหน้าหาใช่เพียงองค์ชายรัชทายาทผู้สูงศักดิ์ แต่คือราชาแห่งเงามืด ผู้ปกครองเกาะเล็กๆ กลางทะเล ที่ถูกเรียกว่าแคว้นเจา“สืออี” ร่างสูงเอ่ยเรียกเสียงเรียบ ร่างหนึ่งในชุดดำปรากฏขึ้นจากเงามืด พร้อมคุกเข่าลงเบื้องหน้า“พ่ะย่ะค่ะ”“กลับไปต้องรับโทษโบยหนึ่งร้อย เพราะไม่ดูแลให้ดี ปล่อยให้มีหนอนแมลงแทรกซึมบนเกาะของเปิ่นไท่จื่อ”“น้อมรับคำสั่งพ่ะย่ะค่ะ” องครักษ์ที่เหลืออยู่ถูกทำให้สลบในพริบตา ก่อนจะถูกแทนที่ด้วยองครักษ์เงาชุดใหม่ที่โผล่มาจากความมืดราวกับวิญาณอาฆาต“เหลือไว้สองคนพอ” สืออีสั่งเสียงเย็น“แขนขานี่ยังต้องเก็บไว้หรือไม่” องครักษ์เงาอีกค

“เหตุใดนางถึงได้ทุกสิ่งที่ข้าปรารถนา ทั้งที่ข้าเหนือกว่านางทุกด้าน!” เสียงกรีดร้องของหลินเสวี่ยถง ยังคงก้องอยู่ในใจของข้ารับใช้เพราะความริษยา นางจึงวางแผนจะทำลายชื่อเสียงอีกฝ่ายในวันแต่งงานของตนเองเวลาผ่านไปไม่นาน สาวใช้ของหลินเสวี่ยถง ได้ถือกาสุราตรงมายังโต๊ะที่เซี่ยหรงเหยาและว่านหนิงอวิ๋นนั่งอยู่“โอ๊ะ! ขออภัยเจ้าค่ะ บ่าวมิได้ตั้งใจ!” นางร้องเสียงหลงก่อนจะล้มลง ทำให้สุราหกรดเปรอะทั่วชุดของเซี่ยหรงเหยา สายตาของแขกในงาน ต่างหันมามองพวกเขาเป็นตาเดียว“บ่าวขออภัยจริงๆ เจ้าค่ะคุณหนู บ่าวมิได้ตั้งใจ” สาวใช้นางนั้นมีท่าทีลนลานจนดูน่าสงสาร“เจ้าทำงานของเจ้าอย่างไร! ดูสิ ชุดคุณหนูของข้าเปรอะเปื้อนหมดแล้ว ซุ่มซ่ามเช่นนี้เจ้าชดใช้ไหวหรือไม่” ไป๋ไช่ที่ยืนอยู่ด้านหลังตำหนิสาวใช้นางนั้นเสียงดัง เซี่ยหรงเหยาเม้มริมฝีปากแน่น ก่อนจะถอนหายใจออกมา“ไม่เป็นไร ข้ามีชุดมาเปลี่ยน” หญิงสาวพยักหน้าให้ไป๋ไช่เพื่อนำชุดใหม่จากรถม้ามาให้ตน“ขอบคุณคุณหนูที่เมตตาเจ้าค่ะ บ่าวจะนำทางท่านไปยังห้องรับรองด้านหลัง รอพี่สาวนำชุดมาให้ท่านเปลี่ยน” หญิงสาวพยักหน้ารับโดยไม่รู้สึกสงสัยใดใด เพราะปกติที่จวนตระกูลเซี่ย นางมีเ

“นางเป็นเช่นนี้เสมอหรือ” มู่หรงฉางชิงเอ่ยพร้อมน้ำเสียงแฝงรอยขบขัน เมื่อยามเอ่ยถึงว่านหนิงอวิ๋น สหายผู้ปากกล้าและใจร้อนของหญิงสาว เซี่ยหรงเหยาปิดปากหัวเราะเบาๆ ดวงตาเป็นประกาย“เดี๋ยวท่านก็ชิน หนิงอวิ๋นคือเพื่อนตายของข้า เราสองคนเติบโตมาด้วยกัน ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น นางจะไม่มีวันหมดศรัทธาต่อข้า”ร่างบางหยุดเล็กน้อย ก่อนเอ่ยต่อด้วยน้ำเสียงอบอุ่น“ท่านก็เห็นแล้วที่ตระกูลหลิน ต่อให้ผู้อื่นจะใส่ร้ายข้าอย่างไร นางก็ยังยืนหยัดอยู่ข้างข้าเสมอ” รอยยิ้มบางเบาแต่งแต้มริมฝีปาก ยามเมื่อเอ่ยถึงสหายรัก ภาพของว่านหนิงอวิ๋นที่ยืนเท้าสะเอว เถียงกับคนทั้งงานอย่างไม่เกรงกลัวผุดขึ้นในใจดูดุร้ายเหมือนเม่นน้อยที่พร้อมสลัดขนใส่ผู้ใดก็ตามที่กล้าทำร้ายคนที่นางรัก มู่หรงฉางชิงมองใบหน้าที่เปื้อนรอยยิ้มของหญิงสาวตรงหน้า แววตาชายหนุ่มอ่อนลงโดยไม่รู้ตัวความอบอุ่นบางอย่างแผ่ซ่านในอก เป็นความอบอุ่นที่เกิดจากการได้เห็นคนที่ตนรักมีใครสักคนคอยปกป้องอย่างจริงใจ“จากนี้ไป ในเมืองหลวงคงมีแต่เรื่องเล่าของตระกูลหลิน และชื่อเสียงที่ป่นปี้ของตวนอ๋อง” เซี่ยหรงเหยาเอ่ยขึ้นเสียงเรียบ ขณะนั่งอยู่บนตักของชายหนุ่มในรถม้า พร้อมเคี้ย

กระทั่งวันหนึ่ง นางได้พบผ้าห่มนวมและชุดกันหนาวถูกวางเอาไว้หน้าประตูอย่างลับๆ รวมถึงหมั่นโถวที่มักปรากฏในมุมลับตาเสมอ ราวกับมีใครบางคนคอยช่วยเหลืออยู่ในเงามืด สิ่งเหล่านั้นกลายเป็นสิ่งเดียวที่ทำให้นางสามารถมีชีวิตรอดจนถึงตอนนี้“เจ้ารู้สึกเช่นไรบ้าง...หลังได้ทุกอย่างมาครองสมดั่งใจ”เสียงเยือกเย็นดังขึ้นจากมุมมืด หลินเสวี่ยถงสะดุ้งเล็กน้อย พร้อมเงยหน้าขึ้นช้าๆ เมื่อเห็นร่างบอบบางในชุดคลุมสีดำก้าวออกมาจากในเงา ดวงตาของนางพลันเบิกค้าง“เจ้า!... เป็นใคร!”“ลองเดาดูสิ”หัวคิ้วของหลินเสวี่ยถงขมวดเป็นปม น้ำเสียงที่แสนคุ้นเคยนี้!...“หรือว่า...เจ้าคือ เซี่ยหรงเหยา” เมื่อแสงจันทร์สาดต้องใบหน้าผู้มาเยือน ความจริงก็ปรากฏชัด นางคือเซี่ยหรงเหยาอย่างไม่ผิดเพี้ยน“ก็ไม่โง่เท่าใดนัก” อีกฝ่ายเอ่ยเสียงเรียบ“เจ้ามาทำอันใดที่นี่! หรือต้องการมาดูว่าข้าตายไปแล้วหรือยัง”หญิงสาวตวาดอย่างขมขื่น เซี่ยหรงเหยาไม่สนใจท่าทีของนาง ยังคงนั่งลงข้างกายหลินเสวี่ยถง พร้อมเงยหน้ามองท้องฟ้าที่มีเพียงแสงจันทร์ส่องสว่าง“เจ้าคิดว่า ตัวเจ้าสามารถผ่านความยากลำบากตลอดหลายเดือนมานี้มาได้อย่างไร” หลินเสวี่ยถงนิ่งงัน ก่อนจะเบิกต

“ต้องขออภัยพ่ะย่ะค่ะ ทั้งหยกและไข่มุกล้วนมาจากดินแดนทางใต้อันไกลโพ้น มีเพียงเครื่องประดับทองคำที่ทำขึ้นในเมืองหลวง ราคาจึงถูกกว่า แต่ก็ยังสูงถึงหนึ่งแสนเจ็ดหมื่นตำลึง”เซี่ยหรงเหยาเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย“ทำไม...ตวนอ๋องคิดว่าเครื่องประดับเหล่านี้แพงเกินไปหรือ เช่นนั้นก็ถอนตัวเถิด เครื่องประดับสามชุดนี้ข้าเอา” นิสัยอันธพาลสมัยก่อน แสดงออกต่อหน้าชายหนุ่ม“ไม่ใช่นะ! ข้าเพียงต้องการทักท้วงราคาที่สูงเกินจริงเท่านั้น”“อ้อ เป็นเช่นนั้นเอง ข้าก็นึกว่าจวนอ๋องตวนไม่มีเงินมากพอสำหรับเครื่องประดับสามชุดนี้” คำพูดคำจาของนางช่างทิ่มแทงใจคนนัก ไม่คิดเลยว่าเซี่ยหรงเหยาจะเปลี่ยนไปมากถึงเพียงนี้“เจ้า!” หลงจู๊รีบยกมือห้ามทัพ“กระหม่อมว่าเราเริ่มการประมูลเลยดีหรือไม่”ชายวัยกลางคนหันไปยังหญิงสาวร่างเล็กเป็นอันดับแรก“ข้าให้หนึ่งล้านสี่แสน” เซี่ยหรงเหยาเอ่ยขึ้นก่อน แต่มู่หรงจ้านก็กัดฟันสู้“ข้าให้...หนึ่งล้านสี่แสนห้าหมื่น”เมื่อชายหนุ่มเอ่ยออกมาเสียงหัวเราะเบาๆ พลันดังขึ้นจากเหล่าลูกหลานขุนนางที่ยืนดูอยู่ เพราะเห็นได้ชัดว่าชายหนุ่มเริ่มเสียอาการ“พูดผิด! ข้าพูดผิด! หนึ่งล้านห้าแสน!”“หนึ่งล้านแปดแสน” เซี่