All Chapters of เกิดใหม่ทั้งที ไม่เอาแล้วสามีคนเดิม: Chapter 21 - Chapter 30

ทว่า...แม้ชายหนุ่มจะเหี้ยมโหดเพียงใด แต่องค์ฮ่องเต้กลับไม่เคยสั่งลงโทษต่อการกระทำที่ตามใจตนเองของเขาเลยแม้แต่ครั้งเดียว เพราะมู่หรงฉางชิงคือ คมมีด คือความหวาดกลัว ที่ฝังรากลึกในใจเหล่าขุนนางเป่ยหมิงยิ่งเขาโหดเหี้ยมเท่าใด ความจงรักภักดีของผู้ใต้บังคับบัญชาก็ยิ่งมั่นคงมากขึ้นเท่านั้น...หลังเหตุวุ่นวายสงบลง และทุกอย่างกลับคืนสู่ความเรียบร้อย มู่หรงฉางชิงเดินนำสองสตรี พร้อมกับว่านอวิ๋นเซียวขึ้นไปยังห้องพิเศษชั้นสองในเวลาเดียวกัน ตวนอ๋องที่อยู่ในห้องพิเศษอีกฝั่งหนึ่งก็มองเห็นเหตุการณ์ทั้งหมดด้วยเช่นกัน ยิ่งเห็นองค์รัชทายาทปกป้องเซี่ยหรงเหยาเท่าใด ความอยากครอบครองในใจก็ยิ่งทวีความรุนแรงขึ้นเมื่อการประมูลเริ่มต้น เสียงเคาะไม้ดังขึ้นเป็นจังหวะ มู่หรงฉางชิงที่กำลังจิบชาอย่างสบายอารมณ์ ได้เหลือบมองหญิงสาวที่กำลังให้ความสนอกสนใจเวทีเบื้องล่าง พร้อมแววตาเป็นประกาย“คุณหนูสี่เซี่ย เจ้ามีสิ่งใดในใจที่อยากได้หรือไม่” คำถามที่เหมือนจะเป็นเพียงคำถามผ่านๆ แต่สำหรับสืออีที่ติดตามชายหนุ่มมาเนิ่นนาน นั่นหมายความว่า...ความสำคัญของหญิงสาวในใจนายของตน หนักแน่นดั่งขุนเขา เพราะคำถามเช่นนี้...แม้แต่ฮ่องเต้

“องค์ชาย! ท่านทานยาแก้พิษเถิดพ่ะย่ะค่ะ!” สืออีรีบประคองร่างสูงไว้ในอ้อมแขน น้ำเสียงสั่นเครือเต็มไปด้วยความกังวล“เรา...ไม่เป็นไร เจ้าก็รู้ว่าร่างกายนี้ ต่อให้ถูกพิษที่ร้ายแรงยิ่งกว่านี้ ก็ไม่สามารถทำอันตรายได้”“แต่นั่นจะทำให้พระองค์ต้องเจ็บปวดอย่างแสนสาหัสนะพ่ะย่ะค่ะ” สิ้นคำพูดนั้น มู่หรงฉางชิงก็พลันทรุดลงกับพื้น กระอักเลือดสีดำคล้ำออกมาจากริมฝีปาก สืออีมองภาพนั้นด้วยหัวใจสั่นไหว เขาอ่อนใจในความดื้อรั้นของนายเหนือหัวไม่คิดเลยว่าองค์ชายผู้เย็นชาประดุจน้ำแข็ง จะยอมทนเจ็บปวดเพื่อความพอใจของสตรีนางหนึ่งในยามที่เลือดสีดำหยดลงบนพื้นหิน ดวงตาคมของชายหนุ่มยังคงมีเพียงภาพของเซี่ยหรงเหยา สตรีผู้ที่เขามิอาจลืมได้ แม้ในห้วงสุดท้ายของสติสัมปชัญญะทางด้านเซี่ยหรงเหยา หลังกลับถึงเรือนของตน ภายในใจยังคงรู้สึกร้อนรุ่มและไม่มั่นคง นางเดินวนไปมาภายในห้องอย่างกระสับกระส่ายปากก็พึมพำบ่นไม่หยุดถึงการกระทำของมู่หรงฉางชิงในวันนี้ ในใจทั้งความขุ่นเคือง โมโห และความรู้สึกบางอย่างที่นางเองก็ไม่อาจอธิบายได้“หึ! กล้ามาแย่งของที่ข้าหมายตาเอาไว้...”เสียงบ่นของนางแผ่วลงเมื่อความเหนื่อยล้าเริ่มเข้าครอบงำ ร่างบา

ชาติก่อน มู่หรงจ้านไม่รู้แม้กระทั่งชื่อเล่นของนาง ไม่รู้ว่านางชอบสิ่งใด รู้เพียง...นางเคยมีตัวตนในซอกมุมหนึ่งของชีวิตเขาเท่านั้น“เพียงเอ่ยชื่อเล่นเท่านั้น ไยต้องหลั่งน้ำตา หรือไม่ชอบให้เปิ่นไท่จื่อเอ่ยชื่อเล่นของเจ้า” เสียงทุ้มต่ำอ่อนโยนดังขึ้น แฝงรอยหยอกเย้าในที หญิงสาวส่ายหน้าแรงๆ น้ำตาที่คลออยู่ในดวงตาคู่สวยสั่นระริก“มิใช่เช่นนั้นเพคะ...เพียงแต่ดีใจเท่านั้น”“ดีใจหรือ...ดีใจที่ถูกเรียกชื่อเล่น...” เซี่ยหรงเหยาพยักหน้าอีกครั้ง ดวงหน้าแดงระเรื่อแต่แววตากลับเปล่งประกายอบอุ่น“เพคะ”“เช่นนั้นจากนี้ไป เปิ่นไท่จื่อจะเรียกเจ้าว่า...เป่าหนิง ตลอดไป ดีหรือไม่” หญิงสาวโผเข้ากอดชายหนุ่ม ความอบอุ่นจากอ้อมแขนแผ่ซ่านไปทั่วร่าง มู่หรงฉางชิงชะงักไปชั่วขณะ ดวงตาคมเบิกกว้างด้วยความตกตะลึงแต่เมื่อสัมผัสได้ถึงแรงสั่นไหวในอ้อมแขน รอยยิ้มอ่อนโยนก็ค่อยๆ ปรากฏบนใบหน้าหล่อเหลานั้น แขนแข็งแรงยกขึ้นโอบตอบอย่างแผ่วเบา ความเงียบงันในห้องถูกแทนที่ด้วยเสียงหัวใจสองดวงที่เต้นประสานกันอย่างอบอุ่นและอ่อนโยนทางด้านนอกตำหนัก เซี่ยชิงสือที่รออยู่ในรถม้าเริ่มนั่งไม่ติด ความกังวลค่อยๆ เพิ่มพูนขึ้น เมื่อเวลาล่วงเลยไป

ทางด้านมู่หรงจ้าน หลังได้สติกลับมา คำถามแรกที่หลุดจากปากคือ ชื่อของเซี่ยหรงเหยา ทว่า...ข้ารับใช้ทุกคนกลับตอบเป็นเสียงเดียวกันว่า นางมิได้มาที่นี่เลยแม้แต่ครั้งเดียวคำยืนยันที่ตรงกันทำให้ชายหนุ่มถึงกับนิ่งงัน ความทรงจำเลือนรางจากค่ำคืนก่อนแล่นกลับมาในหัว เช่นนั้นแล้ว...หญิงสาวที่อยู่กับเขาคือใครความสงสัยผุดขึ้นใจ ชายหนุ่มสั่งองครักษ์ข้างกายไปสืบหา และในที่สุดก็ได้รู้ความจริงว่า...เป็นหลินเสวี่ยถงมาที่จวนในคืนนั้น ก่อนนางจะจากไปอย่างรีบร้อนในยามดึกทั่วร่างมู่หรงจ้านพลันชาวาบ เขาไม่เคยคิดเลยว่าสตรีที่ตนมีความสัมพันธ์ด้วยจะเป็นหลินเสวี่ยถงทั่วทั้งเมืองหลวงต่างรู้กันดีว่า นางคือคู่รักวัยเด็กของเขา และสักวันหนึ่ง ทั้งคู่ย่อมต้องแต่งงานกัน แต่เหตุใดนางถึงต้องหนีไปเช่นนั้นหลายวันผ่านไป มู่หรงจ้านยังคงครุ่นคิดอยู่เงียบๆ ก่อนจะรวบรวมความกล้า เดินทางไปยังจวนเสนาบดีหลิน เพื่อเผชิญหน้ากับสิ่งที่ตนได้ก่อไว้ ทว่า...“ท่านว่าอย่างไรนะ! นางจากไปแล้วอย่างนั้นหรือ” ชายหนุ่มลุกพรวดพราดขึ้นพร้อมสีหน้าตกใจ“เพคะ” ฮูหยินใหญ่หลินตอบด้วยน้ำเสียงเศร้าสร้อย“นางบอกว่าตนไม่มีหน้าอยู่ที่นี่ต่ออีกแล้ว หม่อมฉั

“จะทำเช่นนั้นได้อย่างไร เราสองคนยังมิได้...” หญิงสาวรีบเอ่ยปฏิเสธด้วยสีหน้าตื่นตระหนก“แต่งงาน...” ชายหนุ่มเอ่ยต่อท้ายประโยคด้วยรอยยิ้มอ่อนโยน“แม้ยังมิได้แต่งงาน แต่เปิ่นไท่จื่อถือว่าเป่าหนิงคือภรรยาแล้ว”“ท่าน!...” ร่างบางก้มหน้าซุกกับซอกคอของชายหนุ่มอย่างเขินอาย และหลบสายตาเว้าวอนที่กำลังมองมาอย่างอ่อนโยนและลึกซึ้งทางด้านตวนอ๋อง หลังการหมั้นหมายของตนถูกเผยแพร่ออกไป ชายหนุ่มก็ยังคงเฝ้ารอให้เซี่ยหรงเหยามาอาละวาดที่จวนของตนอย่างเช่นที่นางเคยกระทำแต่ผ่านไปแล้วหลายวัน กลับไร้แม้เงาเคลื่อนผ่าน การแสดงออกของนางทำให้ชายหนุ่มโมโหยิ่งนัก ทั้งที่เมื่อก่อนคอยตามติดเขาไม่ต่างจากเงา แต่บัดนี้กลับแสดงท่าทีห่างเหินราวกับคนไม่รู้จักกัน“ไปสืบมาว่าช่วงนี้นางทำอะไรอยู่” ชายหนุ่มหันไปสั่งองครักษ์ข้างกายด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบ“พ่ะย่ะค่ะ” ชิงหลงรีบทำตามคำสั่งนายเหนือหัวของตนทันทีผ่านไปไม่ถึงชั่วยาม องครักษ์หนุ่มก็กลับมาพร้อมข่าวที่ทำให้โทสะของมู่หรงจ้านพลุ่งพล่าน“เจ้าว่าอย่างไรนะ! นางไปตำหนักรัชทายาทอีกแล้ว และยังอยู่ที่นั่นทั้งวัน สารเลว! กล้าแย่งชิงสตรีกับเปิ่นหวางอย่างนั้นหรือ!”ชายหนุ่มกวาดถ้วยชา