เข้าถ้ำเสือ

เนี่ยฮองเฮาเสด็จออกนอกวังเพื่อดูอาการของบุตรชายคนเล็ก ทว่าเมื่อก้าวเข้าสู่ตำหนักรัชทายาท กลับพบภาพที่ทำให้พระนางถึงกับต้องชะงักงัน

บนเตียงไม้จันทน์หอมกลางห้อง มีสตรีงามผู้หนึ่งกำลังหลับใหลอยู่ในอ้อมแขนของบุตรชาย มู่หรงฉางชิงเหลือบมองพระมารดาเล็กน้อย ก่อนยกนิ้วขึ้นแตะริมฝีปาก ส่งสัญญาณให้นางอย่าส่งเสียงใดๆ ออกมา

ดวงตาคมกริบของเนี่ยฮองเฮาไหววูบ ก่อนจะโบกพระหัตถ์ให้ข้ารับใช้ทั้งหมดออกไป เหลือเพียงความเงียบสงัดภายในห้อง พระนางทรงนั่งลงบนเก้าอี้ห่างออกไปเล็กน้อย สายพระเนตรจับจ้องบุตรชายอย่างไม่วางตา

“นางมาอยู่ที่นี่ได้อย่างไร” มู่หรงฉางชิงยิ้มบาง

“ให้คนไปพามาเมื่อคืนพ่ะย่ะค่ะ เจ็บหนักจนทนไม่ไหว ต้องมีคนคอยดูแล” ท่าทางนั้นไม่เหมือนคนที่ได้รับบาดเจ็บแม้เพียงนิด

“ตั้งแต่เมื่อใดที่เทพสงครามแห่งเป่ยหมิง ต้องการสตรีนางหนึ่งเพื่อคอยดูแล” น้ำเสียงอ่อนใจเอ่ยกับบุตรชายคนเล็ก ร่างสูงยักไหล่

“ก็ตอนนี้แหละพ่ะย่ะค่ะ หากไม่มีนางคอยดูแล คงต้องสิ้นชีพเพราะความคิดถึง” คำพูดนั้นทำให้เนี่ยฮองเฮาต้องสูดลมหายใจเข้าพยายามข่มอารมณ์

“พ่อแม่นางรู้หรือไม่”

“ให้คนไปบอกแล้วพ่ะย่ะค่ะ เพราะอาการสาหัส ต้องมีคนมาดูใจ ทางนั้นก็เลยยอมปล่อยวาง...ไม่เอาเรื่อง” ชายหนุ่มตอบอย่างไม่รู้สึกรู้สา

“ระวังตัวเอาไว้เถอะ ทำสิ่งใดก็จะได้สิ่งนั้น โกหกบ่อยครั้งเข้ามันจะรัดตัว”

“ลูกไม่มีทางให้เป็นเช่นนั้นแน่นอนพ่ะย่ะค่ะ” เนี่ยฮองเฮาถอนหายใจยาว พระนางมองบุตรชายอย่างอ่อนใจ

“ลูกสองคน แม่เลี้ยงมากับมือ แต่เหตุใดนิสัยถึงได้ต่างกันถึงเพียงนี้ คนหนึ่งสุขุม อบอุ่น รู้เหตุผล อีกคนเย็นชา เจ้าเล่ห์ ทำได้ทุกอย่างเพื่อสิ่งที่ต้องการ” พระนางลุกขึ้นยืน

“เอาล่ะ ในเมื่อไม่เป็นอะไรมาก แม่ก็จะกลับก่อน ครั้งหน้า...ทำให้ถูกต้อง อย่าให้เขาว่าเอาได้ ว่าพ่อแม่ไม่สั่งสอน” มิได้คิดตำหนิบุตรชาย หากแต่ต้องทำทุกอย่างอย่างโปร่งใส ไม่เช่นนั้นจะถูกศัตรูจับจุดอ่อน

หลังเนี่ยฮองเฮาเสด็จกลับวังหลวง ความเงียบก็เข้าปกคลุมรอบตำหนักอีกครั้ง มู่หรงฉางชิงก้มลงมองหญิงสาวในอ้อมแขน ใบหน้าที่เคยเย็นชาพลันอ่อนโยนขึ้นทันตา

“เจ้ากระต่ายน้อยจอมขี้เซา สายแล้วไม่หิวหรือ” เสียงทุ้มเอ่ยแผ่วเบา ก่อนจะกดจูบลงบนแก้มเนียนอย่างหยอกเย้า เซี่ยหรงเหยาขยับใบหน้าหนีด้วยความงัวเงีย แต่กลับถูกรั้งไว้โดยมือใหญ่ที่ไม่ยอมปล่อย

“อื๊อ...อย่างกวน” แม้ปากจะเอ่ยพึมพำ แต่กลับไม่ยอมเปิดเปลือกตา ท่าทางนั้นสำหรับชายหนุ่ม ช่างน่าเอ็นดูนัก

แต่หญิงสาวที่กำลังถูกก่อกวนกลับลืมไปแล้วว่า เมื่อคืน องครักษ์เงาที่เป็นสตรีได้พานางใช้วิชาตัวเบาทะยานมายังตำหนักรัชทายาท หลังส่งข่าวว่าชายหนุ่มได้รับบาดเจ็บสาหัส...เพราะเป็นกังวลเกี่ยวกับคนรัก เซี่ยหรงเหยาจึงตามมาโดยไม่คิดสงสัย

ยามรุ่งสาง สืออีได้ไปแจ้งครอบครัวของนางด้วยตนเอง บอกว่าเจ้านายของตนอาการร่อแร่ ไม่รู้จะมีชีวิตพ้นวันนี้หรือไม่ จึงพาหญิงสาวมาดูใจ

คนทั้งตระกูลเซี่ยเมื่อได้ยินเช่นนั้น ต่างเห็นใจทั้งสอง ทั้งที่พึ่งเปิดตัวคบหากันได้ไม่นาน แต่กลับต้องเผชิญเหตุร้าย จึงมิได้ติดใจเอาความ เรื่องที่บุตรสาวถูกพาตัวออกจากจวนกลางดึก

ภายในตำหนัก รัชทายาทหนุ่มยังคงกอดหญิงสาวไว้แน่น รอยยิ้มบางเบาแต้มบนมุมปาก...ต้องขอบคุณคนโง่เหล่านั้น ที่ส่งมือสังหารมาฆ่าเขา ไม่อย่างนั้น...ตนจะมีโอกาสทำคะแนนกับเจ้ากระต่ายน้อยและครอบครัวของนางได้อย่างไร

หลายวันผ่านไป

อาการบาดเจ็บของมู่หรงฉางชิงค่อยๆ ดีขึ้นตามลำดับ เหล่าญาติพี่น้องผลัดเปลี่ยนกันมาเยี่ยมไม่ขาดสาย รวมถึงครอบครัวตระกูลเซี่ยที่มักส่งของบำรุงอย่างสม่ำเสมอ

ส่วนองค์ชายใหญ่ ยามนี้ถึงกับกินนอนอยู่ที่ตำหนักรัชทายาท นอกจากเวลาว่าราชการ เขาก็แทบจะสิงอยู่ในตำหนักของน้องชาย นั่นเพราะในใจยังคงกล่าวโทษตนเอง ว่าเป็นสาเหตุให้มู่หรงฉางชิงต้องได้รับบาดเจ็บ

เมื่ออาการหายดีจนเกือบเป็นปกติ มู่หรงฉางชิงจึงเข้าวังหลวงเพื่อเฝ้ามู่หรงฮ่องเต้ ขอให้พระองค์พิจารณาเปลี่ยนตัวผู้สืบทอดตำแหน่งรัชทายาท

แม้มู่หรงฮ่องเต้จะยังไม่เห็นด้วย เพราะมู่หรงชิงยี่พึ่งเข้ารับราชการในราชสำนักได้ไม่นาน ยังไม่มีขุนนางหนุนหลัง และยังไม่มีผลงานเป็นที่ประจักษ์ แต่ก็ทรงรับปากว่า จะร่างพระราชโองการเอาไว้ก่อน เพื่อรอเวลาที่เหมาะสม

เดือนต่อมา งานมงคลของมู่หรงจ้านและหลินเสวี่ยถงถูกจัดขึ้นอย่างยิ่งใหญ่ ทั่วทั้งเมืองหลวงต่างเฝ้ารอดูเกี้ยวแปดคนหามที่จะถูกส่งมายังจวนตระกูลหลิน

เสียงประโคมกลองและปี่แตรดังสนั่นตั้งแต่เช้าตรู่ แขกเหรื่อจากตระกูลใหญ่ต่างมาร่วมแสดงความยินดี

ส่วนเซี่ยหรงเหยา นางเองก็ได้รับเทียบเชิญจากหลินเสวี่ยถงในฐานะสหายร่วมสำนักศึกษา หญิงสาวลังเลอยู่หลายวัน เพราะเกรงว่านางจะมีแผนร้ายแอบแฝง

แต่เมื่อว่านหนิงอวิ๋นก็ได้รับเทียบเชิญเช่นเดียวกัน ร่างบางจึงตัดสินใจไปร่วมงานด้วย

เมื่อวันงานมาถึง สองสตรีนั่งรถม้ามาด้วยกัน เนื่องจากคนในครอบครัวของพวกนางต่างก็ไปที่จวนตวนอ๋อง เพื่อร่วมพิธีรับเจ้าสาวเข้าจวน และทันทีที่เซี่ยหรงเหยาก้าวลงจากรถม้า เสียงหัวเราะคิกคักพลันดังขึ้นจากด้านหน้า

“โอ้! เจ้าสองคนมาแล้วหรือ” ลู่หลานหลิงในชุดงดงามเอ่ยทักทายด้วยรอยยิ้มที่แฝงความเยาะเย้ย

“รู้สึกอย่างไรบ้างที่ถงเอ๋อของเรากำลังจะแต่งงาน ยินดีกับนางหรือไม่” ไป๋เสี่ยวอิงเอ่ยพลางเชิดหน้าขึ้นอย่างถือดี

“ข้าจำเป็นต้องรู้สึกอันใดด้วยหรือ แต่หากพวกเจ้าไม่โง่เขลานัก คงจะรู้แล้วว่า คนที่ข้าใส่ใจคือองค์รัชทายาท และในอนาคต...อาจเป็นหลินเสวี่ยถงที่ต้องคุกเข่าคารวะข้า ในฐานะพี่สะใภ้และไท่จื่อเฟย”

คำพูดนั้นทำให้สองสตรีตรงหน้า ใบหน้าแดงก่ำด้วยความโกรธ

“อ้อ...ข้าลืมไป เจ้าสองคนถูกครอบครัวขังเอาไว้ในเรือน มิให้ออกมาเห็นเดือนเห็นตะวัน ไม่รู้ก็คงไม่แปลก เจ้าว่าหรือไม่...หนิงอวิ๋น”

หญิงสาวเอ่ยพลางหัวเราะเบาๆ

“เจ้า!” ลู่หลานหลิงกับไป๋เสี่ยวอิงชี้นิ้วใส่หญิงสาวด้วยความเดือดดาล ว่านหนิงอวิ๋นเองก็พูดเสริม

“ก็จริง...อยู่แต่ในจวนรอแต่งงาน จะไปรู้อะไร หลินเสวี่ยถงก็แต่งเป็นเช่อเฟยไปแล้ว แล้วพวกเจ้าสองคนล่ะ มีใครมาสู่ขอหรือยัง ข้าว่าคงยังไม่มีหรอกใช่หรือไม่ เพราะสร้างเรื่องให้ฝ่าบาททรงไม่พอพระทัยขนาดนั้น บางที...อาจต้องขึ้นคานอยู่เฝ้าจวนจนแก่เฒ่า ฮ่า ฮ่า ฮ่า”

เสียงหัวเราะของว่านหนิงอวิ๋นดังสะท้อนทั่วลานหน้าจวน ทำผู้พิทักษ์หลินเสวี่ยถงทั้งสอง หน้าแดงก่ำด้วยความอับอาย

“พวกเจ้า! ฝากไว้ก่อนเถอะ!” ลู่หลานหลิงกัดฟันกรอด ก่อนจะสะบัดแขนเสื้อเดินหนีไปด้วยความโกรธจัด ทิ้งไว้เพียงเสียงหัวเราะเย้ยหยันของสองสหาย ที่ยังคงดังก้องอยู่เบื้องหลัง

เซี่ยหรงเหยาไม่ต้องการปะทะกับคนเหล่านั้นอีก นางจึงพาว่านหนิงอวิ๋นไปนั่งยังโต๊ะที่อยู่ห่างออกไปจากกลุ่มผู้คน เสียงดนตรีและเสียงอวยพรในงานยังคงดังต่อเนื้อง แต่ในใจของหญิงสาวกลับสงบอย่างน่าประหลาด

หลินเสวี่ยถงที่อยู่ในห้องเจ้าสาว บัดนี้ได้รับรายงานจากสาวใช้ว่าเซี่ยหรงเหยามาถึงแล้ว รอยยิ้มเย็นผุดขึ้นเหนือริมฝีปาก นางพยักหน้าให้สาวใช้คนสนิท

“ทำตามแผนที่ข้าบอกไว้”

“เจ้าค่ะ” สาวใช้รับคำก่อนถอยออกไป

ย้อนกลับไปก่อนวันแต่งงาน เมื่อหลินเสวี่ยถงได้ยินข่าวลือว่าเซี่ยหรงเหยากำลังคบหาดูใจกับองค์รัชทายาท นางถึงกับอาละวาดจนข้าวของในห้องแตกกระจาย

ความโกรธและความริษยาแผดเผาในอกอย่างรุนแรง นางเคยเป็นสตรีที่ผู้คนต่างต้องแหงนหน้ามอง เป็นที่โปรดปรานของตวนอ๋อง แต่บัดนี้กลับถูกลดตำแหน่งเป็นเพียงเช่อเฟย ส่วนอีกฝ่ายกลับเปล่งประกายมากขึ้นทุกวัน