แข่งขันประมูล

“ต้องขออภัยพ่ะย่ะค่ะ ทั้งหยกและไข่มุกล้วนมาจากดินแดนทางใต้อันไกลโพ้น มีเพียงเครื่องประดับทองคำที่ทำขึ้นในเมืองหลวง ราคาจึงถูกกว่า แต่ก็ยังสูงถึงหนึ่งแสนเจ็ดหมื่นตำลึง”

เซี่ยหรงเหยาเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย

“ทำไม...ตวนอ๋องคิดว่าเครื่องประดับเหล่านี้แพงเกินไปหรือ เช่นนั้นก็ถอนตัวเถิด เครื่องประดับสามชุดนี้ข้าเอา” นิสัยอันธพาลสมัยก่อน แสดงออกต่อหน้าชายหนุ่ม

“ไม่ใช่นะ! ข้าเพียงต้องการทักท้วงราคาที่สูงเกินจริงเท่านั้น”

“อ้อ เป็นเช่นนั้นเอง ข้าก็นึกว่าจวนอ๋องตวนไม่มีเงินมากพอสำหรับเครื่องประดับสามชุดนี้” คำพูดคำจาของนางช่างทิ่มแทงใจคนนัก ไม่คิดเลยว่าเซี่ยหรงเหยาจะเปลี่ยนไปมากถึงเพียงนี้

“เจ้า!” หลงจู๊รีบยกมือห้ามทัพ

“กระหม่อมว่าเราเริ่มการประมูลเลยดีหรือไม่”

ชายวัยกลางคนหันไปยังหญิงสาวร่างเล็กเป็นอันดับแรก

“ข้าให้หนึ่งล้านสี่แสน” เซี่ยหรงเหยาเอ่ยขึ้นก่อน แต่มู่หรงจ้านก็กัดฟันสู้

“ข้าให้...หนึ่งล้านสี่แสนห้าหมื่น”

เมื่อชายหนุ่มเอ่ยออกมาเสียงหัวเราะเบาๆ พลันดังขึ้นจากเหล่าลูกหลานขุนนางที่ยืนดูอยู่ เพราะเห็นได้ชัดว่าชายหนุ่มเริ่มเสียอาการ

“พูดผิด! ข้าพูดผิด! หนึ่งล้านห้าแสน!”

“หนึ่งล้านแปดแสน” เซี่ยหรงเหยาตอบกลับทันที

“เจ้า! เจ้าต้องการแย่งชิงกับข้ารึ!” ชายหนุ่มชี้หน้าหญิงสาวอย่างเดือดดาล

“ทำไม...ท่านโอ้อวดว่าตนคือเชื้อพระวงศ์ สามารถแย่งชิงของจากผู้อื่นได้ แต่ไม่ยอมให้ผู้อื่นแย่งของจากมือท่าน เช่นนี้มิเท่ากับว่า ขุนนางวางเพลิงได้ แต่ไม่อนุญาตให้ชาวบ้านจุดตะเกียงหรือ”

คำพูดเฉียบคมของหญิงสาว ทำมู่หรงจ้านโกรธจนหน้าแดงก่ำ

“เจ้า! อย่าได้กล่าวหาคนดี!”

“ใครกล่าวหาคนดี ข้าหรือท่าน” หญิงสาวชี้มายังตนเอง พลางลอยหน้าลอยตาเอ่ยอย่างไม่สะทกสะท้าน

“เจ้า!...เซี่ยหรงเหยา” มู่หรงจ้านตวาดลั่น ก่อนจะพยายามทำใจให้เย็นลง

“พอ! พอ! เปิ่นหวางไม่อยากต่อล้อต่อเถียงกับเจ้า ทำอย่างไรเจ้าถึงจะยอมปล่อยมือจากเครื่องประดับสามชุดนี้” ชายหนุ่มใช้สันติเข้าเจรจา

“ไม่มีทาง ข้าเองก็ชอบเครื่องประดับเหล่านี้เช่นเดียวกัน” มู่หรงจ้านขบกรามแน่น ก่อนจะใช้ข้อได้เปรียบทั้งหมดที่ตนมีมาเดิมพัน

“สองล้านห้าแสนตำลึง เปิ่นหวางยอมจ่ายสองล้านห้าแสนตำลึง สำหรับเครื่องประดับสามชุดนี้!” เสียงอุทานดังขึ้นทั่วห้อง ทุกคนต่างตกตะลึงกับจำนวนที่สูงลิ่ว เซี่ยหรงเหยาถอนหายใจเบาๆ

“เช่นนั้นเครื่องประดับเหล่านี้...คงต้องเป็นของท่านแล้ว”

คำพูดของนางเรียบง่าย แต่รอยยิ้มบางเบาที่ผุดขึ้นบนริมฝีปากกลับทำให้มู่หรงจ้านรู้สึกหนาวยะเยือกโดยไม่ทราบสาเหตุ ราวกับว่าเขาพึ่งตกหลุมพรางที่หญิงสาวขุดเอาไว้ด้วยมือของตน

การยอมแพ้อย่างง่ายดายของเซี่ยหรงเหยา ทำให้มู่หรงจ้านรู้สึกราวกับกำลังชกหมัดหนักสุดแรงใส่หมอนนุ่มๆ ทั้งหมดที่ทุ่มเทลงไป กลับไม่มีแรงสะท้อนกลับมาแม้แต่น้อย

“เจ้ายอมแพ้จริงหรือ” ชายหนุ่มถามเสียงต่ำ

“แน่นอน ในเมื่อตวนอ๋องรักพระชายาถึงเพียงนี้ ข้าที่เป็นเพียงข้าราชบริพาร ไหนเลยจะกล้าแย่งชิง” คำพูดแข็งกร้าวที่ราวกับยอมหักไม่ยอมงอก่อนหน้านี้หายไปไหน มู่หรงจ้านถึงกับนิ่งงัน ไม่รู้จะพูดสิ่งใดต่อไปอีก

“ตะ...แต่ว่าก่อนหน้านี้เจ้ามองมันอย่างหลงใหล...”

“อ๋อ ข้าแค่รู้สึกว่ามันงดงามเท่านั้น จึงได้มองนานไปสักหน่อย”

เพียงคำพูดเดียวของนาง ทำชายหนุ่มรู้สึกเหมือนเลือดในกายไหลย้อนกลับ เขาพึ่งสูญเสียเงินแปดในสิบส่วนของทรัพย์สินทั้งหมดไปเพราะคำพูดเดียวของนาง

“เจ้ากำลังล้อเล่นกับเปิ่นหวาง!”

มู่หรงจ้านชี้หน้าเซี่ยหรงเหยาด้วยความโกรธ

“เจ้ากำลังชี้หน้าใครอยู่กัน” เสียงทุ้มเย็นดังขึ้นจากบันได ร่างสูงในชุดดำปักลายเมฆมงคลก้าวลงมาช้าๆ ทุกย่างก้าวของเขาเปี่ยมด้วยอำนาจ จนผู้คนรอบข้างต่างรีบหลีกทางโดยไม่รู้ตัว

มู่หรงฉางชิง องค์ชายรองแห่งแคว้นเป่ยหมิง ชายหนุ่มผู้ที่พึ่งสละตำแหน่งรัชทายาทไปไม่นาน กำลังยืนอยู่ตรงนั้น

ก่อนหน้านี่ที่เซี่ยหรงเหยาพึ่งเข้ามาในร้าน เขาได้เฝ้ามองเหตุการณ์ทั้งหมดจากชั้นสอง และในใจยังนึกชื่นชมหญิงสาวที่ปั่นหัวมู่หรงจ้าน จนต้องสูญเสียงทรัพย์สินเกือบทั้งหมดของตน

“มู่หรงฉางชิง!” เซี่ยหรงเหยาเอ่ยชื่อชายหนุ่มด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความดีใจ ก่อนจะรีบวิ่งเข้าสู่อ้อมแขนที่อ้ารอรับ

“ท่านมาอยู่ที่นี่ได้อย่างไร” นางถามด้วยรอยยิ้มสดใส ดวงตาเปล่งประกายอย่างที่ไม่เคยมีให้ใครมาก่อน

มู่หรงจ้านมองภาพตรงหน้าแล้วรู้สึกเหมือนมีบางสิ่งบีบรัดหัวใจ ราวกับว่า...ที่ตรงนั้นควรเป็นของตน และรอยยิ้มนั้นควรเป็นของเขาแต่เพียงผู้เดียว

“พี่รอง” ชายหนุ่มเอ่ยทักเสียงขุ่น ทว่าอีกฝ่ายกลับไม่สนใจ

“เป่าหนิงคนดี เจ้าต้องขอบคุณตวนอ๋องให้ดีนะ ที่เอาเงินสองล้านห้าแสนตำลึงมาให้ถึงที่” เซี่ยหรงเหยาขมวดคิ้วด้วยความสงสัย

“หมายความว่าอย่างไร” ชายหนุ่มใช้นิ้วเคาะปลายจมูกของนางเบาๆ อย่างเอ็นดู

“ก็...ร้านนี้เป็นของเป่าหนิงตั้งแต่ที่เจ้าก้าวเข้ามาแล้วอย่างไรเล่า” คำพูดนั้นทำให้ทั้งร้านเงียบกริบ ก่อนที่หลงจู๊จะรีบโค้งคำนับ

“ยินดีกับคุณหนูเซี่ยด้วยขอรับ ก่อนหน้านี้ที่ท่านเข้ามาในร้านไป๋เยว่ของเรา องค์ชายรองได้ทรงจ่ายเงินซื้อที่นี่ในนามของท่านแล้ว”

เสียงสูดหายใจดังขึ้นพร้อมกันจากเหล่าสตรีที่ยืนมุงดู ใบหน้าทุกคนเต็มไปด้วยความริษยา

ตวนอ๋องควักเงินสองล้านตำลึง ซื้อเครื่องประดับให้พระชายา....แล้วอย่างไรเล่า แต่องค์ชายผู้พึ่งสละตำแหน่งรัชทายาทกลับซื้อทั้งร้านเครื่องประดับให้สตรีอันเป็นที่รัก คนเหมือนกันช่างแตกต่างกันยิ่งนัก ทั้งสององค์ชายต่างแสดงให้เห็นชัดในวันนี้

ใครกันที่ควรร้องไห้ คงไม่พ้นมู่หรงจ้าน ผู้ที่พึ่งควักเงินสองล้านห้าแสนตำลึงให้หญิงสาวโดยไม่รู้ตัว ได้ทั้งร้าน ได้ทั้งเงิน ได้ทั้งหัวใจขององค์ชายรอง ไม่มีสตรีใดในเมืองหลวงโชคดีไปกว่าเซี่ยหรงเหยาอีกแล้ว

“นี่! ที่ท่านพูดหมายความว่าอย่างไร”

“ก็หมายความทุกสิ่งที่เจ้าทำล้วนแต่ไร้ความหมาย จำไว้ อย่าได้คิดเรื่องที่ไม่ควรกับนางอีก ไม่อย่างนั้น...พี่ชายอย่างข้ายินดีจะทำให้เจ้าต้องสูญเสียเงินที่เหลืออันน้อยนิดไปให้หมด”

คำพูดเย็นชาของพี่ชายต่างมารดา ทำชายหนุ่มชาวาบไปถึงสันหลัง ไม่คิดว่าเขาจะเอ่ยข่มขู่ตนเองต่อหน้าธารกำนัลอย่างไม่มีท่าทีเกรงกลัว

ในระหว่างที่เรื่องวุ่นวายทั้งหลายจบลง องครักษ์ที่ติดตามเซี่ยชิงสือไปก่อนหน้านี้ ได้ย้อนกลับมาเพียงลำพัง ไร้เงาของผู้เป็นพี่ชาย