All Chapters of เกิดใหม่ทั้งที ไม่เอาแล้วสามีคนเดิม: Chapter 51 - Chapter 60

ว่านหนิงอวิ๋นพยายามหลบสายตา แต่กลับถูกมืออุ่นของเซี่ยชิงสือจับคางไว้เบาๆ“อย่าหลบตา” เสียงของชายหนุ่มแผ่วต่ำ หัวใจของหญิงสาวเต้นแรงจนกลัวว่าอีกฝ่ายจะได้ยินความร้อนจากกองไฟไม่อาจเทียบได้กับความร้อนที่แผ่ซ่านอยู่ในอก ดวงตาคมของชายหนุ่มทอดมองสตรีตรงหน้าอย่างอ่อนโยนก่อนจะค่อยๆ โน้มกายเข้าใกล้ ลมหายใจของทั้งคู่ประสานกันในระยะเพียงคืบ ว่านหนิงอวิ๋นหลับตาลงโดยไม่รู้ตัว และในชั่วขณะนั้น ริมฝีปากของเซี่ยชิงสือก็แตะลงบนริมฝีปากของว่านหนิงอวิ๋นแผ่วเบาสัมผัสนั้นอบอุ่น อ่อนโยน และเต็มไปด้วยความรู้สึกที่มิอาจบรรยายออกมาเป็นคำพูด มันไม่เร่าร้อน แต่ลึกซึ้งจนหัวใจของหญิงสาวสั่นสะท้านว่านหนิงอวิ๋นรู้สึกเหมือนเวลาได้หยุดนิ่ง นางได้ยินเพียงเสียงหัวใจของตนเองที่เต้นแรงไม่ต่างจากของเขา ชายหนุ่มผละออกเพียงเล็กน้อย ดวงตากลับยังคงจับจ้องมายังนาง“ครานี้...ข้าจะเป็นฝ่ายบอกเจ้า...ว่านหนิงอวิ๋น ข้าเองก็รักเจ้าเช่นกัน” คำพูดนั้นดังแผ่วในความเงียบ ก่อนที่ชายหนุ่มจะโอบกอดหญิงสาวเอาไว้ในอ้อมแขนลมหายใจของทั้งสองประสานกันในความเงียบ มีเพียงเสียงไฟที่แตกเปรี๊ยะๆ และเสียงหัวใจที่เต้นแรงไม่ต่างกัน ความรู้สึกที่เคยซ่

“หากต้องเปลี่ยนตัวผู้ครองแคว้น คนผู้นั้นย่อมต้องเป็นบุตรชายของข้า” หญิงวัยกลางคนเอ่ยอย่างหมายมาดไม่นาน...เสียงครวญครางพลันดังลอดออกมาจากตำหนักร้าง ในวังเย็น เพราะที่นี่ไม่มีผู้ใดเหยียบย่างมานานแล้ว ทำให้ทั้งสองไม่ต้องกังวลว่าจะมีคนมาพบเห็น เวลาที่พวกเขาพลอดรักกันทางด้านมู่หรงฉางชิง หลังได้ฟังคำพูดของเซี่ยหรงเหยาชายหนุ่มจึงตัดสินใจไม่บอกชาติกำเนิดของว่านหนิงอวิ๋น ตั้งใจให้ผู้เลี้ยงดูอย่างแม่ทัพว่านและว่านฮูหยินเอ่ยปากด้วยตนเองแม่ทัพว่านที่รู้ว่าบุตรสาวปลอดภัยดี หลังมู่หรงฉางชิงมาเยือนแต่ก็มิได้สั่งให้คนของตนหยุดตามหานาง เพื่อมิให้คนที่อยู่เบื้องหลังรู้สึกคลางแคลงในเจตนาของตนสืออีที่เดินทางไปยังแคว้นเจา ได้ส่งสารลับมายังมู่หรงฉางชิง ยามนี้ทหารที่ชายแดนแคว้นจ้าวได้มีการเคลื่อนไหวอย่างลับๆ และตอนนี้กำลังเข้าประชิดชายแดนทิศตะวันออกของเป่ยหมิงชายหนุ่มมิได้แจ้งเรื่องนี้ต่อทางราชสำนักโดยตรง เพื่อมิให้ตัวการไหวตัวทัน เพียงบอกกล่าวต่อมู่หรงฮ่องเต้ภายในห้องหนังสือ สองพ่อลูกหารือกันอยู่นาน จึงได้ข้อสรุป...สิบวันต่อมา มู่หรงฮ่องเต้ได้มีพระราชประสงค์ จัดการหมั้นหมาย ระหว่างองค์รัชทายาทและบุตร

สายลมทะเลพัดกลิ่นเค็มอ่อนๆ เข้ามาปะทะปลายจมูก เสียงคลื่นซัดกระทบฝั่งดังเป็นจังหวะ รถม้าของขบวนเดินทางหยุดลงที่ท่าเรือเมืองชาง เมืองท่าที่คึกคักและเป็นด่านสุดท้ายก่อนจะข้ามทะเลไปยังเกาะเจา หรือดินแดนที่ผู้คนต่างเรียกขานว่า”แคว้นเจา”เซี่ยหรงเหยาจ้องมองผืนน้ำอันกว้างสุดสายตา แสงอาทิตย์ยามบ่ายสะท้อนบนผิวน้ำระยิบระยับราวเกล็ดมังกร ทำให้รู้สึกราวกับอยู่ในความฝันนับแต่วันที่รู้ความจริงว่าสวามีของตน มิได้เป็นเพียงองค์ชายเชื้อพระวงศ์หรือแม่ทัพผู้ปกปักชายแดนธรรมดา หากแต่เป็นถึงราชาแห่งเกาะเจาผู้ลึกลับ ผู้ที่มีอำนาจและอิทธิพลเหนือหลายแคว้นใหญ่ในแผ่นดิน นางก็ได้แต่ครุ่นคิดในใจ ว่าตนเหมาะสมกับเขาแล้วจริงหรือเพราะแบบนี้...เขาถึงไม่เคยสนใจตำแหน่งรัชทายาทของเป่ยหมิง เบื้องหลังใบหน้าสงบนิ่ง แท้จริงแล้วซ่อนความลึกลับและอำนาจที่ยิ่งใหญ่เกินคาดคิด“เหนื่อยหรือไม่”เสียงทุ้มอบอุ่นดังขึ้นข้างใบหู มู่หรงฉางชิงโอบกอดร่างบางจากด้านหลังอย่างอ่อนโยน เซี่ยหรงเหยาเบี่ยงกายหลบเล็กน้อย ในแววตายังคงแฝงความขุ่นเคือง“หม่อมฉันยังมิหายโกรธนะเพคะ ที่พระองค์ไม่ยอมบอกสักนิด ว่าจะออกจากเป่ยหมิงตั้งแต่แรก” มู่หรงฉางชิงหั

“ดีนัก...ข้าจักจดจำเรื่องนี้ไว้ในใจ” เสียงคลื่นทะเลดังแผ่วเบาจากด้านหลังตำหนัก แต่ในใจของหญิงสาวกลับปั่นป่วนราวพายุที่บ้าคลั่ง หากมิจัดการให้เสร็จสิ้น ใจของนางคงยากจะสงบองครักษ์เงาทั้งห้าคนที่คอยเฝ้าอารักขาหญิงสาวในที่มืด ยามเมื่อได้เห็นโทสะของเซี่ยหรงเหยา ต่างรู้แล้วว่าเรื่องนี้จบไม่สวยแน่ หนึ่งในนั้นรีบทะยานจากไปเพื่อรายงานแก่นายเหนือหัวของตนในทันที“แย่แล้ว!!” สืออีที่เฝ้าอยู่ด้านนอกอุทานเสียงดัง มู่หรงฉางชิงที่กำลังพูดคุยกับเหล่าขุนนางหยุดเสียงลง“สืออี...มานี่” น้ำเสียงเยือกเย็นดังขึ้นแผ่วเบา ทว่าสามารถสั่นประสาทคนที่ได้ยินได้“พ่ะย่ะค่ะ” เมื่อสืออีก้าวเข้าไปภายในห้อง ชายหนุ่มก็รีบรายงานนายเหนือหัวทันที เหล่าขุนนางที่ยืนอยู่ด้านข้างต่างมองสืออีด้วยสีหน้าอยากรู้อยากเห็นทันทีที่ชายหนุ่มได้ฟังจนจบ ร่างสูงพลันพุ่งทะยานออกจากห้องไปทันที ตามด้วยสืออีที่ใช้วิชาตัวเบาตามมาด้านหลัง ทว่าสายไปเสียแล้ว เพราะตอนนี้...เซี่ยหรงเหยาได้ออกจากที่พำนัก เพื่อจัดการเหล่าคนที่กล้าทำร้ายคนของตน“นางหรือที่สั่งให้คนตบหน้าของเจ้า” หญิงสาวเอ่ยถามไป๋ไช่ที่ตามมาด้านหลัง ไป๋ไช่มองสตรีกลุ่มนั้นเล็กน้อยก่อนพ

“ทำไมหรือ...หรือว่าแม้แต่ที่มาก็ต้องปกปิดเป็นความลับ” สือจิ่วอ้ำอึ้งเล็กน้อย ก่อนจะทำสีหน้าอ่อนใจก่อนหน้านี้...นายเหนือหัวก็ได้บอกคร่าวๆ แล้วว่า เมื่อตนเองได้รับหน้าที่เป็นองครักษ์ข้างกายนายหญิงคนใหม่ นางจักต้องซักไซ้ตนเป็นแน่ และก็เป็นไปตามนั้น“ก็ไม่ใช่จะมิได้เพคะ แต่เรื่องที่มาของหม่อมฉันค่อนข้างน่าเบื่อ” นางเอ่ยด้วยท่าทีจริงจังตามแบบฉบับของตน“เล่ามาเถอะ...เรายังต้องอยู่ด้วยกันอีกนานมิใช่หรือ”“ก็จริงเพคะ” เรื่องที่นางเอ่ย สือจิ่วค่อนข้างเห็นด้วย“ความจริงเมื่อยังเด็ก หม่อมฉันถูกครอบครัวขายออกไปเป็นทาส เพราะเป็นสตรีจึงถูกกระทำอย่างต่ำต้อย แต่เพราะนายท่านยื่นมือเข้าช่วยเหลือ จึงได้มาอยู่ที่นี่”“แล้วมาเป็นองครักษ์ได้อย่าไร” ร่างบางถามด้วยสีหน้าอยากรู้อยากเห็น“ฝ่าบาททรงสอนสั่งเหล่าเด็กกำพร้าที่ถูกขายเป็นทาสว่า ตนเองย่อมต้องเป็นที่พึ่งของตน หากไม่แข็งแกร่ง...คงมิอาจมีชีวิตรอดอยู่ในแผ่นที่มีแต่การฆ่าฟันได้”“ก็จริงอย่างที่เจ้าเอ่ย เช่นนั้นแล้ว...สือจิ่ว เจ้าคิดอย่างไรกับมู่หรงฉางชิง หรือ...เจ้ามีคนที่ชอบหรือไม่” สือจิ่วตกใจกับคำถามของหญิงสาว นางรีบคุกเข่าลงเบื้องหน้าเซี่ยหรงเหยาอย่า