แย่งชิง

“ท่านรีบไปตระกูลว่านเดี๋ยวนี้! บอกว่านหนิงอวิ๋น ห้ามออกนอกเมืองเด็ดขาด!”

“ทำไมหรือ” ท่าทีของนางที่แสดงออก มิได้เหมือนกำลังล้อเล่น

“รีบไปเถอะน่า! ท่านต้องห้ามนางเอาไว้ให้ได้!”

ร่างบางดันหลังพี่ชายให้ลงจากรถม้า หัวใจของหญิงสาวยามนี้เต้นแรงด้วยความหวาดหวั่น ภาวนาในใจให้ครั้งนี้ทุกอย่างเปลี่ยนไป ขอเพียงสวรรค์เมตตา อย่าให้เหตุการณ์ซ้ำรอยดังชาติที่แล้วเลย

แต่โชคชะตามักเล่นตลก แม้เซี่ยหรงเหยาจะภาวนาเพียงใด ทุกอย่างก็ยังดำเนินไปตามเส้นทางเดิม

ทั้งที่ยังไม่ถึงวันที่สิบห้า แต่ว่านหนิงอวิ๋นกลับออกเดินทางตั้งแต่เช้า และตอนนี้ก็ล่วงเลยไปแล้วถึงสองชั่วยาม

เซี่ยชิงสือแม้ไม่เข้าใจเหตุผลที่น้องสาวต้องเร่งเร้าให้ตนมาที่ตระกูลว่านนัก แต่ในใจลึกๆ กลับรู้สึกได้โดยสัญชาติญาณว่า สิ่งที่กำลังจะเกิดขึ้น...คงมิใช่เรื่องดีเป็นแน่

เซี่ยหรงเหยานั่งอยู่ในรถม้าหน้าหอว่านเซี่ยงด้วยความกระวนกระวาย รอพี่ชายอยู่นานก็ไม่เห็นกลับมาเสียที จึงพาไป๋ไช่ สาวใช้คนสนิทออกไปเดินดูเครื่องประดับ เพื่อคลายความกังวลที่ก่อตัวขึ้นในใจ

แต่เมืองหลวงแห่งนี้กลับแคบกว่าที่คิด

เพราะทันทีที่ก้าวเข้าสู่หอไป๋เยว่ ร้านเครื่องประดับชื่อดังที่มีเพียงชนชั้นสูงเท่านั้นที่สามารถเหยียบย่างเข้าไปได้ นางก็ได้พบกับบุคคลที่ไม่อยากพบที่สุดในชีวิต

มู่หรงจ้านและลู่หลานหลิง

“คุณหนู...” ไป๋ไช่รีบกระซิบเตือนเสียงเบา

“ข้าเห็นแล้ว” เซี่ยหรงเหยาเอ่ยเสียงเย็น

“ไม่จำเป็นต้องกังวล ในเมืองหลวงแห่งนี้ ยังไม่มีผู้ใดสามารถทำอันตรายข้าได้” ร่างบางไม่สนใจคนเหล่านั้น หันกลับไปเลือกกำไลหยกวงหนึ่งขึ้นมาดู แต่ยังไม่ทันได้พิจารณาให้ดี กำไลวงนั้นก็ถูกแย่งชิงจากมืออย่างไม่เกรงใจ

“ท่านอ๋องเพคะ หลิงเอ๋อชอบกำไลวงนี้” เสียงออดอ้อนของลู่หลานหลิงดังขึ้นท่ามกลางสายตาผู้คน มู่หรงจ้านหัวเราะเบาๆ

“ในเมื่อเจ้าชอบ เช่นนั้นก็ซื้อเถิด เปิ่นหวางมีเงินมากพอ ต่อให้ต้องซื้อเครื่องประดับทั้งหอไป๋เยว่ หากชายารักชอบ เปิ่นหวางก็ยินดี”

คำพูดนั้นช่างยิ่งใหญ่นัก ทำผู้คนรอบข้างต่างมองด้วยสายตาริษยา เพราะไม่ว่าสตรีใดย่อมต้องหวั่นไหวต่อบุรุษที่ทุ่มเทเพื่อตน ทว่าสำหรับเซี่ยหรงเหยาแล้ว มันกลับเป็นเพียงเสียงรบกวนที่ไร้ความหมาย

“ไป๋ไช่ ปิ่นไข่มุกชิ้นนี้งดงามยิ่งนัก ข้า...” ยังไม่ทันพูดจบ ปิ่นไข่มุกระย้าก็ถูกชิงไปอีกครั้ง ครานี้ลู่หลานหลิงถึงกับปักมันลงบนมวยผมของตนต่อหน้าทุกคน

“ท่านอ๋องดูสิเพคะ ปักบนผมของหลิงเอ๋อแล้วงดงามหรือไม่”

มู่หรงจ้านเหลือบมองเซี่ยหรงเหยาเล็กน้อย หวังจะเห็นโทสะหรือความอับอายบนใบหน้าของนาง ทว่า...สีหน้าของหญิงสาวกลับยังคงเรียบเฉย ราวกับทุกสิ่งที่พวกเขาทำ เป็นเพียงสิ่งไร้ค่าไม่น่าให้ใส่ใจ

หญิงสาวยังคงเลือกเครื่องประดับต่อไปอย่างใจเย็น แม้จะถูกแย่งชิงซ้ำแล้วซ้ำเล่า ผู้คนที่มองอยู่ต่างพากันซุบซิบเสียงเบา หากเป็นพวกเขา คงไม่อาจทนต่อการกลั่นแกล้งเช่นนี้ได้

“หลงจู๊” เซี่ยหรงเหยาเอ่ยเสียงเรียบ

“ข้าไม่ชอบเครื่องประดับดาษดื่นเหล่านี้ ท่านมีของที่ดีกว่านี้หรือไม่” เจ้าของร้านซึ่งเป็นชายวัยกลางคนรีบโค้งคำนับให้หญิงสาว

“แน่นอนว่ามีขอรับ คุณหนูเซี่ยโปรดรอสักครู่” เขาพยักหน้าให้พนักงานหญิงไปนำของล้ำค่าที่สุดออกมา

เครื่องประดับหยกหนึ่งชุด เครื่องประดับทองหนึ่งชุด และเครื่องประดับไข่มุกหนึ่งชุด ถูกเปิดออกจากกล่องไม้จันทน์หอมทีละชิ้น

กลิ่นหอมอ่อนๆ ลอยคลุ้งไปทั่วห้อง เซี่ยหรงเหยามองอย่างพินิจ ก่อนจะพยักหน้าเบาๆ

“งดงามและประณีต เครื่องประดับเหล่านี้ส่งไปที่ตระกูลเซี่ย ข้าซื้อทั้งหมด” น้ำเสียงของเซี่ยหรงเหยาดังขึ้นอย่างสงบนิ่ง แต่กลับสร้างแรงสั่นสะเทือนไปทั่วทั้งหอไป๋เยว่ ผู้คนที่อยู่ในร้านต่างหันมามองด้วยความตกตะลึง

เพราะเครื่องประดับแต่ละชุดมิใช่ราคาถูก หนึ่งชุดอาจมีมูลค่าหลายหมื่น หรืออาจถึงหลักแสนตำลึง และสิ่งที่วางอยู่เบื้องหน้านั้น ล้วนเป็นผลงานที่ใช้ช่างฝีมือหลายสิบคนร่วมกันสร้างขึ้นมา

ลู่หลานหลิงที่พยายามก่อกวนหญิงสาวมาตลอด เมื่อเห็นอีกฝ่ายไม่สะทกสะท้านกลับยิ่งรู้สึกขัดใจ นางหันไปเกาะแขนมู่หรงจ้าน สีหน้าน้อยใจราวกับเด็กที่ถูกแย่งของเล่น

“ท่านอ๋อง หลิงเอ๋อเองก็ชอบเครื่องประดับทั้งสามชุดนั้นเหมือนกันเพคะ” มู่หรงจ้านเหลือบมองเซี่ยหรงเหยา สายตาของนางยามนี้สงบนิ่ง มีเพียงความสนใจในเครื่องประดับตรงหน้า

ราวกับว่าโลกทั้งใบเหลือเพียงสิ่งเหล่านั้น หากเขาสามารถแย่งชิงมันมาได้ บางที...นางอาจต้องมาคุกเข่าขอร้องเขาให้คืนมันกลับไป ชายหนุ่มแอบยกยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์

“เครื่องประดับสามชุดนี้ เปิ่นหวางเองก็ต้องการ”

เป็นครั้งแรกที่มู่หรงจ้านแสดงเจตจำนงด้วยตนเอง เพราะที่ผ่านมา เขาเพียงทำตามใจลู่หลานหลิงเท่านั้น เซี่ยหรงเหยาหันมองชายหนุ่มเล็กน้อย ในแววตามิได้แสดงความรู้สึกใดใด

“ท่านอ๋อง นี่คงมิใช่ต้องการเป็นศัตรูกับตระกูลเซี่ยใช่หรือไม่”

คำพูดนั้นทำให้บรรยากาศภายในร้านเงียบงัน มู่หรงจ้านชะงักเล็กน้อย แต่เพราะความอยากเอาชนะมีมากกว่า เขาจึงตอบกลับด้วยน้ำเสียงแข็งกร้าว

“เจ้าเอ่ยเช่นนั้นหมายความอย่างไร เปิ่นหวางเพียงต้องการซื้อเครื่องประดับให้พระชายา เกี่ยวอันใดกับการเป็นศัตรูกับตระกูลเซี่ย”

เซี่ยหรงเหยาถอนหายใจเบาๆ อย่างรำคาญ

“ในเมื่อท่านอ๋องเองก็ต้องการ ข้าเองก็ต้องการ เช่นนั้นเราก็ประมูลกันเถอะ” นางหันไปทางหลงจู๊

“ราคาต่อเครื่องประดับหนึ่งชุดอยู่ที่เท่าไหร่...ไม่สิ บอกราคารวมเลยเถอะ อย่างไรเราสองคนก็ต้องการซื้อทั้งสามชุดอยู่แล้ว” คำพูดของนางแม้ฟังดูเรียบง่าย แต่กลับทำให้มู่หรงจ้านต้องปาดเหงื่อ

วันนี้ตนเองพึ่งใช้เงินไปถึงห้าหมื่นตำลึงเพื่อซื้อเครื่องประดับให้ลู่หลานหลิง เมื่อเห็นสีหน้าที่เริ่มลังเลของอีกฝ่าย เซี่ยหรงเหยาก็พลันยกยิ้มมุมปาก

ในใจคิดอยากยั่วโทสะคนผู้นี้ ได้เห็นใบหน้าบิดเบี้ยวของเขา คงรู้สึกสะใจพิลึก

“หรือถ้าหากท่านอ๋องไม่ต้องการ...”

“เปิ่นหวางต้องการ! หลงจู๊ บอกราคามา”

ชายหนุ่มตวาดเสียงดัง

หลงจู๊ร้านไป๋เยว่มองผู้สูงศักดิ์ทั้งสองไปมา หนึ่งคือองค์ชาย อีกหนึ่งคือท่านหญิงผู้ได้รับพระราชบรรดาศักดิ์จากฮ่องเต้ ไม่ว่าฝ่ายใดตนก็มิอาจล่วงเกินได้

“เครื่องประดับสามชุดนี้ ทำจากหยก ไข่มุก และทองคำ เป็นสินค้าล้ำค่าที่สุดของร้านไป๋เยว่ จึงมีราคาสูงมาก พวกท่านทั้งสองมั่นใจหรือไม่ว่าต้องการประมูล” ทั้งสองพยักหน้าพร้อมกัน

“เช่นนั้น...ราคารวมคือ หนึ่งล้านสองแสนตำลึงขอรับ” เสียงฮือฮาดังขึ้นทั่วร้าน มู่หรงจ้านแทบเข่าทรุด

“เป็นไปได้อย่างไร! เครื่องประดับเพียงไม่กี่ชิ้น ราคาตั้งเป็นล้านตำลึง เจ้ากำลังโกงใช่หรือไม่!” หลงจู๊ยังคงเอ่ยอย่างสุภาพ