วางยา

“เหตุใดนางถึงได้ทุกสิ่งที่ข้าปรารถนา ทั้งที่ข้าเหนือกว่านางทุกด้าน!” เสียงกรีดร้องของหลินเสวี่ยถง ยังคงก้องอยู่ในใจของข้ารับใช้

เพราะความริษยา นางจึงวางแผนจะทำลายชื่อเสียงอีกฝ่ายในวันแต่งงานของตนเอง

เวลาผ่านไปไม่นาน สาวใช้ของหลินเสวี่ยถง ได้ถือกาสุราตรงมายังโต๊ะที่เซี่ยหรงเหยาและว่านหนิงอวิ๋นนั่งอยู่

“โอ๊ะ! ขออภัยเจ้าค่ะ บ่าวมิได้ตั้งใจ!” นางร้องเสียงหลงก่อนจะล้มลง ทำให้สุราหกรดเปรอะทั่วชุดของเซี่ยหรงเหยา สายตาของแขกในงาน ต่างหันมามองพวกเขาเป็นตาเดียว

“บ่าวขออภัยจริงๆ เจ้าค่ะคุณหนู บ่าวมิได้ตั้งใจ” สาวใช้นางนั้นมีท่าทีลนลานจนดูน่าสงสาร

“เจ้าทำงานของเจ้าอย่างไร! ดูสิ ชุดคุณหนูของข้าเปรอะเปื้อนหมดแล้ว ซุ่มซ่ามเช่นนี้เจ้าชดใช้ไหวหรือไม่” ไป๋ไช่ที่ยืนอยู่ด้านหลังตำหนิสาวใช้นางนั้นเสียงดัง เซี่ยหรงเหยาเม้มริมฝีปากแน่น ก่อนจะถอนหายใจออกมา

“ไม่เป็นไร ข้ามีชุดมาเปลี่ยน” หญิงสาวพยักหน้าให้ไป๋ไช่เพื่อนำชุดใหม่จากรถม้ามาให้ตน

“ขอบคุณคุณหนูที่เมตตาเจ้าค่ะ บ่าวจะนำทางท่านไปยังห้องรับรองด้านหลัง รอพี่สาวนำชุดมาให้ท่านเปลี่ยน” หญิงสาวพยักหน้ารับโดยไม่รู้สึกสงสัยใดใด เพราะปกติที่จวนตระกูลเซี่ย นางมีเมตตาต่อบ่าวไพร่เสมอ ทำผิดพลาดเล็กน้อยมักไม่ถือสา

“ว่านหนิงอวิ๋น เจ้ารอข้าที่นี่ก่อน” ร่างบางหันไปเอ่ยกับสหาย

“ได้ เจ้าระวังตัวด้วย” ว่านหนิงอวิ๋นเอ่ยอย่างไม่ไว้ใจนัก เพราะที่นี่คือจวนตระกูลหลิน อาจเกิดเรื่องไม่คาดคิดขึ้นได้เสมอ

เซี่ยหรงเหยาพยักหน้า ก่อนตามสาวใช้นางนั้นไป แม้พวกนางจะเดินลับจากสายตา แต่ว่านหนิงอวิ๋นก็ยังมองตามอย่างไม่สบายใจ และเพียงไม่นานนัก...ไป๋ไช่ก็กลับมาพร้อมชุดใหม่ในมือ

“คุณหนูของบ่าวเล่าเจ้าคะ”

“ตามสาวใช้ไปทางนั้น เจ้าไปถามข้ารับใช้ตระกูลหลินดู”

ว่านหนิงอวิ๋นชี้ทางให้ สาวใช้น้อยพยักหน้ารับ ก่อนจะรีบเดินไปตามเส้นทางที่นางบอก...

“คุณหนู ท่านรออยู่ในห้องนี้ก่อนนะเจ้าคะ บ่าวจะไปตามสาวใช้ของท่านมาที่นี่ บ่าวกังวลว่านางจะหลงทาง”

สาวใช้นางนั้นกล่าวอย่างสุภาพ ก่อนจะปิดประตูจากด้านนอก หญิงสาวนั่งรออย่างเงียบๆ โดยไม่รู้ชะตากรรมที่กำลังรออยู่

เพียงไม่นาน กลิ่นหอมหวานแปลกประหลาดก็ลอยอบอวลอยู่ในอากาศ กลิ่นนั้นแม้ไม่แรงมาก แต่กลับทำให้หัวใจเต้นแรง ร่างกายร้อนรุ่มและรู้สึกมึนงง

เซี่ยหรงเหยาขมวดคิ้วแน่น ดวงตาเริ่มพร่ามัว นางเหลือบมองไปยังกระถางธูปหอมที่ถูกจุดอยู่บนโต๊ะ ลางสังหรณ์บางอย่างแล่นปราดขึ้นในใจ ตนกำลังถูกวางยา!

ร่างบางพยายามพยุงตัวลุกขึ้น เดินโซเซไปยังประตู แต่เมื่อพยายามเปิดออก กลับพบว่ามันถูกลงกลอนจากด้านนอก

“นี่! ช่วยข้าด้วย! ใครอยู่ข้างนอก เปิดประตูให้ที!” ทั้งที่ตะโกนออกไปจนสุดเสียง ทว่าเสียงที่เปล่งออกมากลับแผ่วเบาแทบไม่ต่างจากเสียงกระซิบ

สติของนางเริ่มเลือนราง ร่างกายอ่อนแรงจนแทบทรุดลงกับพื้น ในจังหวะที่หญิงสาวพยายามเปิดประตู เสียงจากด้านนอกก็พลันดังขึ้น ประตูถูกผลักเปิดออก แสงสว่างสาดเข้ามา พร้อมกับเงาร่างสูงโปร่งที่ก้าวเข้ามาภายในห้องอย่างเร่งรีบ...

“เป่าหนิง! เป่าหนิง! ตั้งสติเอาไว้! คนโง่ ทั้งที่รู้ว่าที่นี่คือดงเสือ แต่ก็ไม่รู้จักระวังตัว” เสียงทุ้มต่ำของมู่หรงฉางชิงดังขึ้นอย่างร้อนรน

ชายหนุ่มรีบประคองร่างหญิงสาว ที่ถูกยากระตุ้นกำหนัดเล่นงานเอาไว้ในอ้อมแขน แต่ก็ต้องชะงักไป เมื่อมือเรียวของนางปัดป่ายไปทั่วร่างของตนอย่างไร้สติ ความร้อนรุ่มจากพิษยากระตุ้นกำหนัด ส่งผลให้เลือดในกายชายหนุ่มพลุ่งพล่าน

“บัดซบนัก!” ร่างสูงสบถเสียงต่ำ กัดฟันแน่นพยายามข่มสติไม่ให้หลุดจากการควบคุม

ในขณะเดียวกัน ไป๋ไช่สาวใช้คนสนิทของเซี่ยหรงเหยาก็กำลังร้อนใจวิ่งตามหานายหญิงของตนไปทั่วเรือนหลัง ถามใครก็ไม่มีใครพบเห็นนาง จนกระทั่งสาวใช้ที่ทำสุราหกรดอาภรณ์ของเซี่ยหรงเหยาเดินเข้ามาหา

“พี่สาว ท่านกำลังตามหาคุณหนูของท่านอยู่ใช่หรือไม่”

“ใช่ คุณหนูของข้าอยู่ที่ไหนหรือ” ไป๋ไช่ถามอย่างร้อนใจ

“ท่านตามข้ามาเถิด ข้ารู้ว่านางอยู่ที่ใด” ไป๋ไช่ไม่ทันนึกสงสัย รีบร้อนเดินตามอีกฝ่ายไปยังส่วนลึกของจวน

แต่ระหว่างทาง เสียง ปึก! ดังขึ้นจากด้านหลัง ร่างของสาวใช้คนสนิทของเซี่ยหรงเหยาพลันทรุดฮวบลงกับพื้น

“ทิ้งไว้นี่แหละ อีกไม่นานก็คงได้สติ เราต้องรีบทำตามแผนของคุณหนู ก่อนที่นางจะขึ้นเกี้ยว” สาวใช้นางนั้นกระซิบกับชายร่างสูงในชุดสกปรกที่ยืนอยู่ด้านหลัง

เวลาผ่านไปราวหนึ่งถ้วยชา สาวใช้คนนั้นก็วิ่งกระหืดกระหอบกลับเข้ามาในงานเลี้ยง พร้อมสีหน้าตื่นตกใจ

“เกิดเรื่องแล้วเจ้าค่ะ! เกิดเรื่องแล้ว!” ว่านหนิงอวิ๋นที่จำได้ว่านางคือคนที่ทำให้อาภรณ์ของสหายเปียกสุรา จึงรีบคว้าตัวเอาไว้

“เกิดอะไรขึ้น!”

“คุณหนูเซี่ยเจ้าค่ะ!...คุณหนูเซี่ยนาง!...” สาวใช้นางไม่ยอมเอ่ยให้จบคล้ายมีลับลมคมใจ

“นางทำไม! พูดมาเร็วเข้า!” ว่านหนิงอวิ๋นเขย่าร่างอีกฝ่ายด้วยความร้อนใจ

“บ่าวไปตามสาวใช้ของคุณหนูเซี่ย แต่ขากลับพบว่า...ภายในห้องมีคนกำลัง...ทำเรื่องน่าบัดสีกลางวันแสกๆ เจ้าค่ะ!”

ว่านหนิงอวิ๋นผลักสาวใช้นางนั้นออก ก่อนจะออกตัววิ่งไปตามเส้นทางที่เซี่ยหรงเหยาเดินไป แขกเหรื่อในงานต่างพากันแตกตื่น รีบตามไปดูด้วยความอยากรู้อยากเห็น

เมื่อมาถึงหน้าห้อง เสียงครางของชายหญิงดังลอดออกมาจากด้านใน ทุกคนได้ยินชัดเต็มสองหู หลายคนเริ่มพูดคุยอย่างสนุกปาก เพราะมิใช่เรื่องน่าอายของตน

“ไม่จริง! เป็นไปไม่ได้! เป่าหนิงไม่มีทางทำเรื่องน่าอายเช่นนี้แน่!” ว่านหนิงอวิ๋นตะโกนลั่น

“เป็นเจ้าต่างหากที่พานางมาที่นี่! เจ้าคิดร้ายกับนาง!” สาวใช้คนนั้นรีบลนลานคุกเข่า แสดงสีหน้าตกใจ

“คุณหนูอย่าใส่ร้ายคนดีเลยเจ้าค่ะ! บ่าวเพียงทำหน้าที่นำทางให้คุณหนูเซี่ยมาเปลี่ยนชุดเท่านั้น มิได้รู้เรื่องภายในห้องแต่อย่างใด”

คำพูดนั้นเต็มไปด้วยความเสแสร้ง แต่ผู้คนรอบข้างกลับไม่สนใจว่าความจริงจะเป็นเช่นไร และเริ่มพูดกันถึงเรื่องนี้ ทั้งที่รู้ว่าอีกฝ่ายไม่ประสงค์ดี แต่ก็ยังเฝ้ารอดูความสนุกของผู้อื่น

“จริงอย่างที่นางว่า เจ้าอย่ากล่าวหาคนดีสิ เซี่ยหรงเหยาทนไม่ไหว หาทางปลดปล่อยก็เป็นเรื่องธรรมดา ทำในจวนตนเองก็ว่าไปอย่าง แต่นี่เป็นจวนตระกูลหลิน ช่างไร้ยางอายเสียจริง”

เสียงหัวเราะเย้ยหยันของลู่หลานหลิงดังขึ้น สตรีสองนางแหวกฝูงชนเข้ามาเพื่อชมความสนุกของศัตรูพวกตน

“นึกว่าจะสูงส่งสักแค่ไหน ที่แท้ก็ไม่ต่างจากหญิงชั้นต่ำ!” ไป๋เสี่ยวอิงเอ่ยพร้อมปิดปากหัวเราะ

“เจ้า!” ว่านหนิงอวิ๋นกัดฟันแน่น ความโกรธแล่นพล่านไปทั่วร่าง นางไม่เชื่อในสิ่งที่คนเหล่านี้พูดแม้แต่น้อย หญิงสาวรวบรวมแรงทั้งหมด ถีบประตูไม้ให้เปิดออกอย่างแรง

ภาพตรงหน้าทำให้ทุกคนที่ตามมาถึงกับอึ้งงัน ร่างชายหญิงสองคนเปลือยเปล่ากำลังกอดรัดกันอยู่บนเตียง ชุดเสื้อผ้าหล่นกระจายเกลื่อนพื้น เสียงอื้ออึงพลันดังขึ้นรอบห้อง

สายตาอันคมกริบของว่านหนิงอวิ๋น กลับให้ความรู้สึกคุ้นเคยกับใบหน้าของสตรีที่กำลังขย่มร่างบุรุษผู้นั้นอย่างเอาเป็นเอาตาย เมื่อรับรู้ได้ถึงผู้มาใหม่ สตรีนางนั้นจึงเงยหน้าขึ้นช้าๆ

หลินเสวี่ยถง!