All Chapters of เกิดใหม่ทั้งที ไม่เอาแล้วสามีคนเดิม: Chapter 31 - Chapter 40

เพียงไม่นาน ชิงหลงก็กลับมารายงานสิ่งที่ตนสืบมาได้ให้มู่หรงจ้านฟังอย่างละเอียด ชายหนุ่มนิ่งฟังพลางขมวดคิ้วแน่น“หายหน้าไปสิบปี กลับมาครานี้เขาต้องการทำอะไรกันแน่...”ชายหนุ่มพึมพำเสียงเบา แววตาเต็มไปด้วยความหวาดระแวง เมื่อรู้ว่าทั้งหมด เกิดขึ้นเพราะมู่หรงฉางชิง ที่เป็นผู้ขอพระราชทานอนุญาตให้พี่ชายคนโตออกร่วมเดินทางไปด้วยบ่ายแก่ๆ หลังการเดินทางสิ้นสุดลง เหล่าข้ารับใช้และองครักษ์ที่ล่วงหน้ามาก่อน ต่างจัดเตรียมกระโจมที่พักอย่างเรียบร้อย รอบด้านยามนี้เต็มไปด้วยทหารที่คอยเฝ้าอารักขาอย่างเข้มงวดและหนึ่งในนั้นคือพี่ชายคนรองของเซี่ยหรงเหยา“ห้ามสร้างความวุ่นวายเด็ดขาดรู้หรือไม่ หากมีสิ่งใดให้แจ้งต่อท่านพ่อเป็นอันดับแรก” เซี่ยมู่ยวนสั่งน้องสาวและน้องชายด้วยน้ำเสียงจริงจัง เพราะพี่ชายคนที่สองของพวกเขา ทำงานในหน่วยองครักษ์หลวง และยังเป็นองครักษ์คนสนิทที่ฮ่องเต้ทรงวางพระทัย“เจ้าค่ะ พี่รอง เป่าหนิงจะทำตามคำสั่งอย่างเคร่งครัด” หญิงสาวรับคำอย่างแข็งขัน หลังพี่ชายจากไป เซี่ยหรงเหยาก็รีบวิ่งไปยังกระโจมตระกูลว่านทันที“ว่านหนิงอวิ๋น สหายรักของเจ้ามาแล้ว!”เสียงใสดังขึ้น พร้อมร่างบางที่พุ่งเข้าหาเพื่อ

ว่านหนิงอวิ๋นถามพลางนั่งลงบนตอไม้ข้างเซี่ยหรงเหยา มองกระต่ายป่าหลายตัวถูกย่างบนกองไฟ“ประมาณสิบตัว แต่แบ่งให้พ่อครัวไปทำอาหารให้ท่านพ่อ พี่ชายของข้า แล้วก็ท่านพ่อของเจ้า ตอนนี้คงกำลังนั่งทานกันอยู่ในกระโจมของเหล่าขุนนางแล้ว”เซี่ยหรงเหยาเอ่ยเสียงเนิบ ดวงตางามเริ่มปรือปรอยด้วยความง่วงงุน มู่หรงฉางชิงที่สังเกตเห็นอาการของหญิงสาว จึงพยักพเยิดให้เซี่ยชิงสือมารับช่วงต่อส่วนตนเองอุ้มร่างบางกลับเข้าไปในกระโจม พี่ชายแท้ๆ ทำได้เพียงมองตามตาปริบๆหลังจัดแจงให้นางนอนบนเตียงชั่วคราว ร่างสูงโน้มตัวลงกล่อมเบาๆ กระทั่งเห็นนางหลับสนิท จึงกดจูบราตรีสวัสดิ์ที่หน้าผากแผ่วเบา ก่อนจะออกมาสมทบกับทุกคนอีกครั้ง“เกิดอะไรขึ้นหรือเพคะ เหตุใดพระองค์อุ้มเป่าหนิงกลับเข้ากระโจม” ว่านหนิงอวิ๋นถามด้วยความสงสัย“นางอ่อนเพลียจากการเดินทาง อีกทั้งยังต้องตามเปิ่นไท่จื่อ ออกล่าเมื่อตอนบ่าย จึงหมดแรงหลับไปแล้ว” มู่หรงฉางชิงตอบด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนท่าทีเอาใจใส่ของเขาที่มีต่อเซี่ยหรงเหยา ทุกคนต่างเห็นชัดในสายตา แม้แต่เซี่ยชิงสือผู้เป็นพี่ชายก็อดชื่นชมไม่ได้“น่าอิจฉาเป่าหนิงจริงๆ ที่มีองค์ชายคอยดูแลเอาใจใส่”ว่านหนิงอวิ๋นเอ

แต่ก่อนที่ลูกธนูจะถูกปล่อยออกจากคัน ม้าที่นางนั่งอยู่กลับกระตุกรุนแรง มันส่งเสียงร้องลั่นป่า ก่อนจะออกวิ่งอย่างบ้าคลั่งโดยเสียการควบคุมเหล่าองครักษ์ทั้งสามรีบควบม้าตามไปอย่างร้อนรน เสียงความเคลื่อนไหวที่ดังขึ้นจากอีกฟากของป่า ทำให้กลุ่มของมู่หรงฉางชิงหันไปมอง“ไม่มีอะไรหรอก คงมีม้าของใครเกิดคลุ้มคลั่งขึ้นมากระมัง” ชายหนุ่มเอ่ยยิ้มๆ พลางชี้ไปยังเก้งตัวใหญ่ที่ยืนอยู่ห่างออกไปอีกด้าน“คืนนี้เราจะย่างเจ้านี่แทนอาหารมื้อค่ำ” ร่างสูงยกคันธนูขึ้น ปล่อยลูกศรออกไปอย่างแม่นยำ เสียงเฮพลันดังขึ้นลั่นป่าเหล่าเชื้อพระวงศ์และขุนนางที่ร่วมการล่าครั้งนี้ ต่างแข่งขันกันอย่างจริงจัง เพื่อรางวัลจากมู่หรงฮ่องเต้ ทว่ากลุ่มคนเหล่านี้กลับเพลิดเพลินไปกับการล่าและอาหารจากป่าเขา ที่กำลังรอคอยให้พ่อครั้งปรุงขึ้นมาในอีกด้านหนึ่ง ม้าของหลินเสวี่ยถงเตลิดเข้าไปในป่าลึก ขาหน้าเหยียบเข้ากับหลุมที่เกิดขึ้นโดยธรรมชาติ เสียงร้องของมันดังลั่นป่า ก่อนจะสะดุดล้มหน้าทิ่มดินทั้งม้าและคน บัดนั้นร่างเล็กของนางถูกแรงเหวี่ยงกระเด็นออกไปไกลหลายจั้ง“อ๊า!” เสียงร้องด้วยความเจ็บปวดดังขึ้น หลินเสวี่ยถงที่กายกระแทกพื้นอย่างแรง กุมท

“ลูกเองก็เห็นด้วยพ่ะย่ะค่ะ หากนางเป็นคนไม่ดี คิดคดต่อผู้อื่น ไยต้องสิ้นเปลืองแรงกาย เพื่อหาทางรักษาลูกให้หายจากโรคภัย” องค์ชายใหญ่ที่นั่งอยู่ด้านข้างเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงหนักแน่น คำพูดนั้นทำมู่หรงฮ่องเต้ทรงครุ่นคิด“นั่นก็เพราะพี่สาวของนางคือพระชายาของท่าน!”มู่หรงจ้านเอ่ยแทรกขึ้นด้วยน้ำเสียงไม่พอใจ บรรยากาศรอบด้านเริ่มตึงเครียดขึ้นอีกครา ชายหนุ่มกัดฟันแน่น ความริษยาและความโกรธทำให้เขาแทบข่มอารมณ์ไม่อยู่คนเหล่านี้กำลังรวมหัวกันเล่นงานเขา“นางไม่จำเป็นต้องแย่งชิงหรือแสดงเพื่อเอาใจใคร” เสียงทุ้มเยือกเย็นดังขึ้นจากที่นั่งของเหล่าเชื้อพระวงศ์ ชายหนุ่มผู้สวมหน้ากากหยกก้าวออกมาช้าๆ“เพราะถ้าหากนางต้องการสิ่งใด ไม่ว่าจะเป็นอำนาจหรือเกียรติยศ เปิ่นไท่จื่อจะเป็นผู้มอบให้นางด้วยมือของตนเอง”คำพูดของรัชทายาทหนุ่มทำให้ทุกคนต่างหุบปากลง มู่หรงจ้านที่ตั้งใจจะใช้เรื่องนี้ทำลายชื่อเสียงของเซี่ยหรงเหยา กลับรู้สึกเหมือนถูกตบหน้ากลางที่สาธารณะ ไม่ต่างจากการยกหินทุ่มเท้าตนเอง เพราะคนที่ออกหน้าเพื่อนาง คือคนที่มีอำนาจรองลงมาจากฮ่องเต้“ในเมื่อตวนอ๋องกล่าวหาว่าข้าทำร้ายบุตรที่ยังไม่เกิดของท่าน เช่นนั้น...เ

“ไม่ใช่แค่เจ้า ข้าเองก็เย็นต้นคอไม่ต่างกัน” สองพ่อลูกพูดคุยเสียงเบา ความรู้สึกในตอนนี้...คล้ายตัวกับหัวกำลังไม่สามัคคี ต้องการแยกจากกันมู่หรงฉางชิงเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะตอบด้วยน้ำเสียงหนักแน่น“ขอตอบตามตรง เปิ่นไม่จื่อไม่มีความสนใจต่อบัลลังก์”คำตอบนั้นทำให้เซี่ยหรงเหยาที่นั่งอยู่ด้านข้าง แอบยกยิ้มบางเบา นางคาดเดาไว้แล้วว่า เขาจะต้องตอบเช่นนี้ชายชราลูบเคราขาวพลางพยักหน้าเบาๆ“เช่นนั้น...เจ้าเล่า สนใจหรือไม่” คำถามนั้นตกลงบนหัวของมู่หรงชิงยี่ เซี่ยมู่หว่านได้ยินถึงกับสะดุ้งตกใจ“ท่านปู่ ไยถามเช่นนี้เล่าเจ้าคะ คนที่เป็นรัชทายาทในตอนนี้คือน้องรอง อีกอย่าง...ฝ่าบาทก็ยังทรงแข็งแรง...ยังสามารถนั่งบนบัลลังก์ได้อีกหลายปีเจ้าค่ะ”หญิงสาวเหลือบมองน้องสามีที่อาจกลายเป็นน้องเขยในอนาคตของตน สีหน้าของมู่หรงฉางชิงยังคงเรียบเฉย แต่ในแววตากลับมีแววขบขันวาบผ่าน“ไยต้องตกใจ” ชายชรากล่าวเสียงเรียบ“ทุกคนต่างก็เป็นครอบครัวเดียวกันมิใช่หรือ” คำว่าครอบครัวเดียวกัน ทำให้มู่หรงฉางชิงแอบยกยิ้มมุมปาก ร่างบางที่นั่งอยู่ใกล้ๆ รีบใช้เท้าเตะเขาเบาๆ เพื่อเตือนให้ชายหนุ่มรีบเก็บสีหน้าชายชราหัวเราะในลำคอ ก่อนจะกล่