LOGINเลือดในกายของทุกคนราวกับถูกแช่แข็ง เจ้าสาวที่ต้องขึ้นเกี้ยวในอีกไม่นาน เหตุใดถึงได้กำลังมีอะไรกับชายอื่น
แขกเหรื่อที่กรูกันเข้ามาดู ต่างก็ชะงักไปพร้อมกัน เมื่อภาพตรงหน้าปรากฏชัด หญิงสาวที่ควรจะสวมชุดเจ้าสาวที่งดงามที่สุดในวันวิวาห์ กลับกำลังขย่มร่างชายขอทานอย่างบ้าคลั่ง
ชุดแต่งงานสีแดงสดถูกถอดกองอยู่กับพื้น เครื่องประดับศีรษะกระจัดกระจายไม่เหลือชิ้นดี
“จบกัน...จบสิ้นแล้ว!” ใต้เท้าหลินที่ตั้งใจใช้บุตรสาวเพื่อเป็นบันไดไต่ขึ้นสู่อำนาจถึงกับหน้าซีดเผือด ก่อนจะเป็นลมล้มพับไปตรงนั้น
“ไป! ไปแยกพวกเขาออกจากกัน!” ฮูหยินหลินร้องสั่งเสียงสั่น มือชี้ไปยังบุตรสาวที่ยังคงไม่ได้สติ
ว่านหนิงอวิ๋นที่ยืนอยู่ด้านหน้า หันกลับมามองลู่หลานหลิงและไป๋เสี่ยวอิงด้วยสายตาเย้ยหยัน
“เหอะ! แหกตาดูซะ! ว่าใครกันแน่ที่ไร้ยางอาย...บอกข้ามาสิ ลู่ หลาน หลิง ไป๋ เสี่ยว อิง” ว่านหนิงอวิ๋นเอ่ยชื่อสองสตรี ช้าๆ ชัดๆ เน้นทีละคำ อีกฝ่ายหน้าซีดเผือด
“กะ...ก็นางเป็นคนบอกว่าเซี่ยหรงเหยาอยู่ในนั้น!”
สองคู่หูรีบโบ้ยความผิดให้สาวใช้
“บ่าวมิได้บอกว่าเป็นคุณหนูเซี่ยนะเจ้าคะ บ่าวเพียงบอกว่านางเคยอยู่ข้างในนั้น” สาวใช้รีบเอ่ยแก้ตัวเสียงสั่น
“อย่างนั้นหรือ...” เสียงเย็นเยียบดังขึ้นจากด้านหลัง
“เช่นนั้นช่วยบอกข้าสักหน่อยเถิด ไยเจ้าถึงแน่ใจนักว่าเป็นข้าที่อยู่ในห้องนั้น และกำลังทำเรื่องบัดสี ทั้งที่ที่นี่คือจวนตระกูลหลิน”
ทุกสายตาหันขวับไปยังต้นเสียง ร่างบอบบางในชุดใหม่สีอ่อนก้าวออกมาอย่างสง่างาม เดินเคียงข้างมากับองค์รัชทายาทแห่งเป่ยหมิง
“ถวายพระพรองค์รัชทายาท ขอพระองค์ทรงพระเจริญ!”
เสียงของแขกในงานดังขึ้นพร้อมกัน ทุกคนค้อมกายลงด้วยความหวาดกลัว มู่หรงฉางชิงกวาดตามองทั่วห้อง แววตาเย็นเยียบจนผู้คนไม่กล้าสบตา
“ตระกูลหลิน...ทำให้เปิ่นไท่จื่อได้เปิดหูเปิดตาครั้งแล้วครั้งเล่า”
น้ำเสียงเรียบเรื่อยแต่แฝงแรงกดดัน
“ครั้งก่อนใส่ร้ายว่าที่คู่หมั้นของเรา ว่านางทำตนเองต้องแท้งลูก ครั้งนี้ถึงกับใส่ร้ายว่าเป่าหนิงของเปิ่นไท่จื่อ มีความสัมพันธ์กับชายอื่น” ร่างสูงหยุดไปครู่หนึ่ง ทุกคนในห้องนั้นต่างเงียบกริบ มิกล้าเอ่ยวาจาเย้ยหยันออกมา
“พวกเจ้าเห็นเปิ่นไท่จื่อตายไปแล้วหรือ!” เสียงคำรามนั้นดังสะท้อนก้องทั่วเรือน
ร่างสูงสะบัดมือเพียงเบาๆ ร่างของสาวใช้ผู้กุเรื่องลอยละลิ่วกระแทกเสาเรือนดังปัง เลือดสดๆ ไหลอาบพื้น นางสิ้นใจทันทีโดยไม่มีแม้แต่เสียงร้อง
ความเงียบปกคลุมทั่วทั้งห้อง แขกเหรื่อที่เคยหัวเราะเยาะรอดูเรื่องสนุกของผู้อื่น ต่างหน้าซีดเผือด บางคนทรุดกายลงคุกเข่าด้วยความหวาดกลัว บัดนี้...ทุกคนได้เห็นกับตาแล้วว่า องค์รัชทายาทแห่งเป่ยหมิง ฆ่าคนโดยไม่กระพริบตาเป็นเช่นไร
“สืออี ปลุกใต้เท้าหลินขึ้นมา หากวันนี้เปิ่นไท่จื่อมิได้รับคำตอบที่พอใจ ตระกูลหลินนี้...ก็ลบชื่อออกจากแผ่นดินเป่ยหมิงไปเถอะ” เสียงขององค์รัชทายาทดังเย็นเยียบราวกับคมมีด
ฮูหยินหลินที่ได้ยินถึงกับเข่าทรุดลงกับพื้น ใบหน้าของนางซีดเผือดจนไร้สีเลือด แม้จะรู้ดีว่าบุตรสาวของตนไม่ชอบหน้าเซี่ยหรงเหยา แต่ไม่เคยคิดเลยว่า นางจะกล้าทำเรื่องอัปยศถึงเพียงนี้ในวันแต่งงานของตนเอง
“อะ...องค์ไท่จื่อ ขอพระองค์ทรงเมตตา!” หญิงวัยกลางคนคลานเข้าไปหมอบกราบแทบเท้าชายหนุ่ม น้ำเสียงสั่นเครือด้วยความหวาดกลัว มู่หรงฉางชิงเหลือบตามองนางอย่างเย็นชา
“คนที่ฮูหยินหลินต้องขอความเมตตา หาใช่เปิ่นไท่จื่อไม่ หากแต่เป็นนาง” ร่างสูงดันร่างเล็กที่ยืนข้างกายออกไปเบื้องหน้า เซี่ยหรงเหยามองต่ำไปยังหลินฮูหยิน
“คุณหนูเซี่ย! ท่านเป็นคนใจกว้าง ได้โปรดอย่าถือสาพวกเราเลยนะ ขอร้องล่ะ ให้ทางออกแก่พวกเราได้หรือไม่” ฮูหยินหลินเอื้อมมือจะคว้าเท้าของนางไว้ แต่ร่างบางกลับชักเท้าหนี
“ให้ทางออกแก่พวกท่านหรือ...แล้วบุตรสาวของท่านเคยให้ทางออกแก่ข้าหรือไม่!” น้ำเสียงของหญิงสาวสั่นสะท้านและเต็มไปด้วยโทสะ
“ครั้งแล้วครั้งเล่าที่นางยั่วยุให้คนอื่นเกลียดชังข้า! ครั้งแล้วครั้งเล่าที่นางวางแผนทำให้ข้าต้องตกอยู่ในสถานการณ์ที่ยากลำบาก แล้วใครกัน! ที่เคยเห็นใจข้าบ้าง! ใครกันแน่ที่ไม่ปล่อยข้าไป!”
เซี่ยหรงเหยาตวาดก้อง ร่างบางหอบหายใจแรง ภายในอกเต็มไปด้วยโทสะที่อัดแน่น หากวันนี้มิได้มู่หรงฉางชิง ตนเองคงต้องตกหลุมพรางอีกฝ่าย ต่อให้กระโดดลงแม่น้ำเหลือง ไม่แน่ว่าจะล้างมลทินให้ตนเองได้
“ตะ...แต่นั่นก็เป็นความผิดของบุตรสาวของข้า มิใช่คนทั้งตระกูลหลิน หากต้องการลงโทษ ก็ควรลงโทษแค่นางคนเดียว”
ฮูหยินหลินกล่าวเสียงสั่น พยายามรักษาชีวิตของคนในตระกูลไว้ บนเตียง...หลินเสวี่ยถงที่ได้สติกลับมานานแล้วนั่งกอดผ้าห่มแน่น ดวงตาแดงก่ำ น้ำตาไหลอาบแก้ม นางได้ยินทุกถ้อยคำชัดเจนที่มารดากล่าว
เซี่ยหรงเหยาหันไปมองนาง ดวงตาเต็มไปด้วยความเย็นชา
“พวกท่านมันเกิดเยียวยา ที่หลินเสวี่ยถงเป็นเช่นนี้ ก็เพราะการปลูกฝังของคนตระกูลหลินที่มักใหญ่ใฝ่สูง เมื่อยามที่นางมีอำนาจ ได้รับความโปรดปราน พวกท่านก็รับอานิสงส์จากสิ่งที่นางกระทำ แต่เมื่อยามที่นางตกต่ำ สุดท้ายแล้วพวกท่านก็ทอดทิ้งนาง”
เสียงของหญิงสาวไม่ดังนัก แต่ทุกคำกลับหนักแน่นราวค้อนเหล็กกระแทกลงกลางใจผู้ฟัง คำพูดนั้นไม่เพียงกล่าวถึงตระกูลหลิน หากแต่เป็นการประณามสังคมของตระกูลใหญ่ทั้งหลายในเมืองหลวง
ที่ใช้บุตรสาวเป็นเครื่องมือเชื่อมสัมพันธ์ แสวงหาอำนาจและผลประโยชน์ แต่เมื่อสตรีเหล่านั้นหมดประโยชน์ ก็พร้อมจะทอดทิ้งพวกนางโดยไม่ลังเล
ความเงียบปกคลุมทั่วทั้งห้อง เหล่าขุนนางที่เคยยืนดูเหตุการณ์อย่างสนุกสนาน ต่างก้มหน้าหลบสายตา ไม่มีใครกล้าเอ่ยคำใดอีกต่อไป...
“เอาเถอะ อย่างไรคนที่เสียหายก็เป็นบุตรสาวของท่านเอง ฮูหยินหลิน ท่านก็จัดการเองเถอะ ข้าไม่อยากอยู่ที่นี่แม้แต่ลมหายใจเดียว” ร่างบางเอ่ยอย่างเย็นชา
นางหันไปพยักหน้าให้ชายหนุ่มข้างกาย ก่อนจะจูงมือสหายรักอย่างว่านหนิงอวิ๋นเดินจากไป แขกเหรื่อที่มาร่วมงานต่างพากันหลบสายตา แล้วทยอยออกจากจุดนั้นทีละคน
บรรยากาศที่เคยครึกครื้น กลับกลายเป็นความอับอาย จากวันนี้ไป...ตระกูลหลินที่เคยเป็นหนึ่งในตระกูลใหญ่แห่งเมืองหลวง คงไม่กล้าเงยหน้าเดินบนท้องถนนอีกต่อไป
เมื่อออกมาถึงด้านหน้าจวน เซี่ยหรงเหยาเห็นไป๋ไช่ยืนรออยู่ข้างรถม้า นางรีบก้าวเข้าไปหาทันที
“ไป๋ไช่ เจ้าหายไปที่ใดมา” น้ำเสียงของนางเต็มไปด้วยความกังวล ไป๋ไช่ที่เห็นเซี่ยหรงเหยานางก็รีบพุ่งเข้าไปจับมือทันที
“คุณหนู! บ่าวถูกทำร้ายจนหมดสติเจ้าค่ะ แต่ไม่รู้ว่าออกมาด้านนอกได้อย่างไร แล้วท่านเล่า! สบายดีอยู่หรือไม่ คนตระกูลหลินมิได้ทำร้ายท่านใช่หรือไม่” ไป๋ไช่สำรวจนายสาวของตนอย่างละเอียด ร่างบางตบหลังมือสาวใช้เบาๆ เพื่อให้นางคลายกังวล
“ข้าไม่เป็นอะไร” หญิงสาวหันไปมองชายหนุ่มที่ยืนอยู่ด้านหลัง
“ฝีมือของท่านหรือไม่”
มู่หรงฉางชิงพยักหน้าเบาๆ แววตาแฝงความอบอุ่น
“ขอบคุณนะ ที่คอยช่วยเหลือข้าเสมอ” เซี่ยหรงเหยากล่าวพร้อมรอยยิ้มอ่อนโยนที่ทำให้บรรยากาศรอบตัวอบอุ่นขึ้นทันตา
“พอแล้ว พอแล้ว เหม็นกลิ่นความรักเต็มไปหมด” ว่านหนิงอวิ๋นโบกมือไปมา พลางกลอกตาแสร้งรำคาญ ทั้งที่ภายในใจรู้สึกดีใจกับสหายรักที่มีคนคอยหนุนหลัง
“ในเมื่อองค์รัชทายาทก็อยู่ที่นี่ เช่นนั้นข้าก็จะกลับไปรอที่จวนพร้อมสาวใช้ของเจ้า” หญิงสาวพูดพลางดึงมือไป๋ไช่ขึ้นรถม้า ปล่อยให้สหายกับคนรักได้อยู่ด้วยกันตามลำพัง
“รีบตามมานะ...”
หญิงสาวขยิบตาให้เพื่อนรักอย่างเจ้าเล่ห์ ก่อนจากไป
สายลมเย็นพัดผ่านเบาๆ ผืนฟ้าสีทองอาบแสงเหนือยอดหลังคา ร่างของหญิงสาวในชุดคลุมสีอ่อน ยืนเคียงข้างชายหนุ่มผู้สูงศักดิ์
ภาพนั้นช่างงดงาม ราวกับพายุที่พึ่งผ่านพ้น ว่านหนิงอวิ๋นปิดม่านหน้าต่างพร้อมรอยยิ้ม ในที่สุด...สหายรักของตนก็มีคนที่รักนางจากใจจริงเสียที
“ยอมรับซะ! ท่านหึงหวงข้า” เฟยหยางนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะถอนหายใจออกมาเบาๆ“ใช่ ข้ายอมรับว่าหึงหวง ข้ากลัวว่าเจ้าจะเลือกคนอื่นที่ดีกว่าข้า คนที่ไม่ได้ทอดทิ้งเจ้า คนที่สามารถดูแลเจ้าได้ดีกว่า” หลินหลันเยียนกอดชายหนุ่มเอาไว้“โง่จริง...ในใจข้ามีเพียงท่านคนเดียว ไม่มีใครอื่น”“และท่านไม่ได้ทอดทิ้งข้า ท่านเพียงแค่หลงทาง แต่ตอนนี้ท่านกลับมาแล้ว นั่นก็เพียงพอมิใช่หรือ” เฟยหยางกอดนางแน่นขึ้น และครั้งนี้...เขาได้พบกับความสุขของตนเองโดยไม่ต้องแย่งชิงแล้วหลังทั้งสองพูดคุยเปิดใจ ชายหนุ่มก็ไปพบบุตรชายทั้งสองที่เรือนของเอ้อโก่ว พร้อมแนะนำตนเองว่าเป็นบิดาแท้ๆ ของพวกเขาเด็กสองคนที่รู้ความ ต่างคาดเดาเอาไว้แล้วว่า พวกเขาอาจมีความสัมพันธ์ไม่ทางใดก็ทางหนึ่ง ไม่เช่นนั้นเฟยหยางคงไม่ดูแลพวกเขาดีขนาดนี้“ท่านพ่อ” เด็กทั้งสองยอมรับบิดาแท้ๆ ผู้นี้ได้อย่างง่ายดาย“พ่อขอโทษที่ไม่ได้อยู่เคียงข้างพวกเจ้า แต่จากนี้ไป พ่อจะดูแลลูกทั้งสองและมารดาของเจ้าอย่างดีที่สุด” เด็กสองคนพยักหน้า ดวงตาเปียกชื้นด้วยหยาดน้ำตางานแต่งของพวกเขาถูกจัดขึ้นที่หมู่บ้านหลีฮวา หลินหลันเยียนขายเรือนที่หมู่บ้านเหมยฮวาที่ชอบดูถูกนาง มาซื้อเ
หนึ่งเดือนที่เขาไม่มาที่เรือนของนาง แต่ข้าวของกลับยังคงถูกส่งมาโดยเอ้อโก่ว นางทนไม่ไหวแล้ว จึงได้พาลูกทั้งสอง นั่งเกวียนลาตามเอ้อโก่วไปที่หมู่บ้านหลีฮวาเมื่อเห็นที่อยู่อันซอมซ่อของเขา เมื่อเทียบกับเรือนของนางแล้ว เขาใช้ชีวิตค่อนข้างลำบาก แต่ถึงอย่างนั้นกลับมอบทุกอย่างให้นางและลูกทั้งสอง หลายเดือนที่พวกเขาพบกัน นับแต่ครั้งแรกที่เขาช่วยนางเอาไว้ นางไม่เข้าใจเจตนาของเฟยหยาง ทำไมต้องดีกับพวกนางแม่ลูก แต่กลับไม่เอ่ยขอสถานะใดๆเมื่อพบว่าในเรือนของเขามีบิดาที่นอนติดเตียง นางก็เข้าใจได้ทันที เขาคงไม่ต้องการให้นางต้องลำบากไปกับเขา จึงได้แยกตัวมาใช้ชีวิตเงียบๆ กันสองคนวันนี้เฟยหยางเข้าเมือง ที่เรือนจึงมีเอ้อโก่วคอยดูแล หญิงสาวขอร้องให้เอ้อโก่วพาลูกๆ ของนางไปที่เรือนของเขา ส่วนตนเองรอชายหนุ่มเงียบๆ ภายในเรือน กระทั่งแสงสุดท้ายของวันลับหายไป ร่างสูงใหญ่เป็นเงาตะคุ่มเดินโซเซขึ้นเขามาเมื่อก้าวเข้ามาในเรือน กลิ่นสุราลอยคลุ้งในอากาศ ทำให้นางรู้ว่าชายหนุ่มกำลังมึนเมา“เจ้าเป็นใคร!”ด้วยสัญชาตญาณ ชายหนุ่มพลันใช้มือกำรอบคอของอีกฝ่าย ดันเข้าผนังดินทันที ทว่าเมื่อเห็นใบหน้างามชัดๆ ความมึนเมาพลันหายเป็น
ได้ยินเช่นนั้น...กลิ่นอายความตายพลันแผ่ออกจากร่างของชายหนุ่ม อากาศรอบตัวเขาเย็นยะเยือกลงทันตา ดวงตาสองข้างเย็นชาจนน่ากลัวชายหนุ่มใช้วิชาตัวเบาทะยานจากไปอย่างรวดเร็ว ตรงเข้าอำเภอถงอันทันที ร่างของเขาพุ่งทะยานรวดเร็วจนเกือบมองไม่เห็น ในหัวมีเพียงความคิดเดียว ต้องสังหารคนเหล่านั้นให้สิ้นเพียงไม่ถึงชั่วยาม...ร่างสูงใหญ่พลันหยุดยืนที่หน้าศาลาว่าการอำเภอถงอัน เจ้าหน้าที่นับสิบยืนรออยู่ก่อนแล้ว ราวกับรู้ว่า...ชายหนุ่มจะต้องตามมาแน่ พวกเขาตะโกนด่าทอออกไป“เฟยหยาง! เจ้าคือคนร้ายในประกาศจับ! ยอมจำนนซะ!ไม่อย่างนั้นเราจะสังหารบิดาของเจ้าเสีย!” เฟยหยางยังคงนิ่งเงียบ เขาเหลือบมองคนเหล่านั้นทีละคน สายตาเยือกเย็นจนอ่านไม่ออกว่าคิดสิ่งใดคำขู่ใช้ไม่ได้ผลกับเขา อันที่จริงตัวเขาและบิดาก็มิได้มีความสัมพันธ์อันดีเพียงนั้น ที่ยังดูแลก็เพราะต้องการบางสิ่งยึดเหนี่ยวจิตใจ หากบิดาต้องตายด้วยน้ำมือของคนเหล่านี้ ตนเองก็จักทำหลุมศพให้อย่างดี และแก้แค้นเพื่อให้บิดาจากไปอย่างสงบเสมียนซูก้าวออกมาเบื้องหน้า พร้อมกับชี้ไปยังชายหนุ่ม“นี่คือผลลัพธ์ที่เจ้าบังอาจล่วงเกินข้า! วันนี้เจ้าต้องคุกเข่าขออภัยโทษ ยอมตัดขาสองข
ตลอดหลายปีทำแต่เรื่องเหลวไหล พลอยทำให้สามแม่ลูกต้องลำบาก แบกรับชื่อเสียงที่ไม่ดี เมื่อนอนไม่หลับ...จึงคว้าธนูขึ้นเขา หวังหาเงินให้มากเพื่อให้พวกเขาแม่ลูกไม่ต้องทนลำบากวันต่อมา...เฟยหยางเข้าเมืองอีกครั้ง ครั้งนี้ชายหนุ่มได้ยืมเกวียนเทียมลาของหัวหน้าหมู่บ้าน เพื่อบรรทุกกวางหนุ่มสองตัว และไก่ป่ากระต่ายป่าอีกมากมาย หัวหน้าหมู่บ้านที่ได้ทานเนื้อเพราะชายหนุ่ม จึงยินยอมให้หยิบยืมอย่างยินดีหลังขายสัตว์ป่าได้เงินมากกว่าร้อยตำลึง ชายหนุ่มจึงเลือกซื้อเสบียงสำหรับสามแม่ลูก เพื่อส่งไปยังหมู่บ้านเหมยฮวา แต่ในระหว่างทาง กลับถูกชายฉกรรจ์จำนวนสิบคนขวางเอาไว้“หยุดเดี๋ยวนี้! วันนี้เจ้าจะไปไหนไม่ได้!” ตัวหัวหน้าตะโกนเสียงดัง คล้ายกำลังข่มขู่ให้อีกฝ่ายหวาดกลัว“เจ้าควรรู้ตัวว่าได้ไปล่วงเกินใครเอาไว้ หลังจากวันนี้ไปก็จงจำใส่หัว อย่าได้คิดกร่างทั้งที่ตนไร้อำนาจ” คนเหล่านั้นหัวเราะออกมาราวกับตนเองจัดการเฟยหยางไปแล้ว“หลีกไป!” ชายหนุ่มเอ่ยเสียงเย็น ไม่นำพาต่อเสียงหัวเราะของคนเหล่านั้น“นี่! ลูกพี่...เจ้านี่มันกำลังดูถูกพวกเราอยู่” ลูกน้องร่างผอมแห้งเดินเข้ามากระซิบกับหัวหน้าของตน แต่กลับถูกตบหน้าไปหนึ่งฉาด
ชายขายหมูเงื้อมือหวังจะทุบไปที่หลินหลันเยียน ทว่า...เฟยหยางกลับยื่นมือออกไปหยุดชายขายหมูเอาไว้ รอบๆ บริเวณเงียบลงทันที“เจ้า! เจ้ากล้าขัดขวางเรื่องดีๆ ของข้าหรือ!” ชายขายหมูตะโกนลั่น เฟยหยางเหลือบมองแขนที่มีไขมันของเขา ก่อนจะบีบมันแรงๆ เสียงกร๊อบพลันดังขึ้น เพียงครั้งเดียวแขนก็หักงอไม่เป็นรูปชาวบ้านที่กำลังมุงดูเรื่องสนุกของผู้อื่น ต่างถอยห่างออกจากพวกเขา คนเราไม่พูดพร่ำทำเพลง บทจะตีก็ตีเลย ช่างน่าหวาดกลัวนัก ชาวบ้านเหล่านั้นคิดในใจเสียงชายขายหมูร้องโหยหวน ไม่ต่างจากหมูที่เขาเชือด ร่างอ้วนกลมล้มลงกับพื้นพร้อมกอดแขนที่บิดงอ แม้จะเป็นเช่นนั้น...สีหน้าของเฟยหยางก็มิได้แปรเปลี่ยนตั้งแต่ต้นจนจบ เย็นชาและไร้อารมณ์เหมือนเดิม“ไสหัวไปซะ!!” ชายหนุ่มเอ่ยเสียงเย็น ชายขายหมูที่กลิ้งไปมาบนพื้นมองเขาด้วยสายตาอาฆาต“ได้! เรื่องในครั้งนี้ข้าไม่จบง่ายๆ แน่” เขาเอ่ยอาฆาต รีบลุกขึ้นด้วยแขนข้างหนึ่ง จากไปพร้อมสีหน้าบิดเบี้ยวด้วยความโกรธหลินหลันเยียนถอนหายใจอย่างโล่งอก แต่แล้วใบหน้าของนางก็แปรเปลี่ยนเป็นเศร้าโศกอีกครั้ง วันนี้รอดไปได้ แล้วพรุ่งนี้ล่ะ วันต่อๆ ไปล่ะ ตนเองจะหลบเลี่ยงภัยร้ายครั้งนี้ได้อย่า
ทุกเส้นประสาทในร่างกายตึงเครียด แม้จะเจ็บปวดจากบาดแผล แต่พวกเขาก็ไม่กล้าส่งเสียงร้องเพื่อทำลายบรรยากาศ น้ำตาของคนเหล่านั้นไหลพราก ในใจคิดว่า...วันนี้คือวันสุดท้ายของชีวิตทว่า...เฟยหยางกลับไม่สนใจพวกเขา ชายหนุ่มหยิบของขึ้นแบกบนหลังอีกครั้ง มองคนเหล่านั้นด้วยสายตาเรียบเฉย ก่อนจากไปยังทิ้งคำพูดสุดท้ายเอาไว้“ถ้าพบกันครั้งหน้า จะไม่จบที่แค่ถูกหักขา” นั่นมิใช่เพียงคำขู่ หากแต่กลุ่มโจรรู้ว่า...ชายผู้นี้เอาจริง เฟยหยางเดินจากไป ทิ้งเสียงร้องโหยหวนไว้เบื้องหลัง มุ่งหน้ากลับบ้านท่ามกลางความมืดชายหนุ่มลับถึงกระท่อมเชิงเขาในยามดึก แสงจันทร์ส่องผ่านหน้าต่างเล็ก ทำให้มองเห็นเอ้อโก่วห่มผ้าห่มเก่าขาด นั่งหลับที่ข้างเตียงเขามิได้จุดตะเกียงหรือปลุกเด็กหนุ่มให้ตื่น แต่กลับทำทุกอย่างท่ามกลางความมืด เคลื่อนไหวอย่างเงียบเชียบด้วยความชำนาญ เก็บของที่ซื้อมาให้เข้าที่ จากนั้นจึงหยิบธนูแบกขึ้นบ่าเดินกลับขึ้นเขาไปอีกครั้งเฟยหยางเป็นนายพรานที่เก่งกาจ แต่ชายหนุ่มไม่เคยจากบ้านไปเกินหนึ่งวันอย่างเช่นนายพรานคนอื่น นั่นเพราะยังมีบิดาที่นอนไม่ได้สติอยู่บนเตียง แม้จะจ่ายเงินให้เอ้อโก่วคอยดูแล แต่ก็ยังรู้สึกไม่วาง
สายลมพัดผ่าน นำพาเสียงหัวเราะของเด็กน้อยทั้งสองลอยหายไปในอากาศ ทิ้งไว้เพียงความอบอุ่นที่แผ่ซ่าน แต่ลึกซึ้งในใจของทุกคนที่ได้เห็นหลังก่อเรื่องในเมือง มู่หรงจื่ออิงได้พาเด็กขอทานน้อยที่ร่างกายสกปรกมอมแมมเดินเข้าไปภายในจวนรับรอง กลิ่นหอมของดอกเหมยที่ปลูกเรียงรายสองข้างทาง ให้ความรู้สึกสงบยิ่งนักยามน
หลังคิดพาขอทานน้อยกลับไปที่จวนรับรองของตน เด็กทั้งสองก็เตรียมออกจากวัดร้าง ทว่าในตอนนั้น ทั้งสองกลับถูกขอทานกลุ่มเดิมที่เคยรังแกมู่หรงจ้านขวางทางเอาไว้ สีหน้าของพวกมันเต็มไปด้วยความเคียดแค้น“ส่งของมีค่ามาซะ! ไม่อย่างนั้นพวกเจ้าจะได้รู้รสของความเจ็บปวด!” ชายร่างใหญ่ที่สุดในกลุ่มตะโกนเสียงกร้าว มู่ห
ณ ประตูเมืองหลวงของแคว้นจ้าว ขบวนรถม้าจากแคว้นเจาแล่นเข้ามาอย่างช้าๆ ภายในรถม้าคือ เซี่ยหรงเหยาและมู่หรงฉางชิง พร้อมด้วยบุตรสาววัยห้าขวบของนาง องค์หญิงใหญ่ มู่หรงจื่ออิง เด็กหญิงตัวน้อยผู้มีดวงตากลมโตและรอยยิ้มสดใส“ท่านแม่! ท่านพ่อ! ข้าจะได้เจอฮ่องเต้หญิงแล้วใช่หรือไม่!”จื่ออิงน้อยส่งเสียงเจื้อยแ
“มิจำเป็นต้องต่อปากกับนาง สตรีอย่างไรก็คือสตรี มองการสั้นมิสามารถทำการใหญ่ได้เยี่ยงบุรุษ เฉกเช่นสหายรักของเจ้า...อีกไม่นาน นางก็จะถูกเหล่าขุนนางชักจูง และกลายเป็นเพียงหุ่นเชิดเท่านั้น”“มั่นใจเสียเหลือเกินนะ...ตนเองไร้สามารถ มิได้หมายความว่า หนิงอวิ๋นจะเป็นเช่นเจ้า” เซี่ยหรงเหยามิได้มีสีหน้าหวั่นเก







