Ep 3

ฉันยังไม่ทันได้รับแก้วด้วยซ้ำ พี่รัมก็ดึงแล้ววกระดกเข้าปากตัวเองเชยเลย สรุปเหมือนฉันจะไม่ได้รับอนุญาตให้ดื่มอะไรในที่นี่เลย

“ไม่ต้องไปยื่นให้ริน รินมันดื่มไม่ได้” พี่รัมพูดปัดก่อนที่จะเรียกพนักงานสั่งค็อกเทลผลไม้ให้ฉัน

“เดี๋ยวน้องก็ไม่สนุกหรอก”พี่ไคโลพูดนิ่งๆ

”ปล่อยมันบอกแล้วว่าอย่ามา“ พี่รัมบ่น

”หวงเกินครับไอ้คุณรัม“ พี่เพลิงพูดเสริม

ฉันได้แต่นั่งหน้ามุ่ยจิบค็อกเทลอ่อน ๆ ของตัวเอง เพราะคิดว่าจะได้ดื่นแค่่แก้วเดียวนี่แหละ หลังจากที่เรานั่งคุยกันอยู่นานคนที่รอก็มาถึง ฉันหันไปตามเสียงทักทายที่ทักทายไปทางด้านหลังฉัน ก่อนที่ฉันจะหันกลับไปสบตาเข้าอย่างจัง พี่ทีออน ไม่ว่าจะผ่านไปนานเท่าไรเขาก็ยังเป็นผู้ชายที่ดูเฟอรเฟกไปหมด คนตัวสูงเดินมาหยุดด้านหลังฉันก่อนจะก้มลงมากระซิบที่ข้างหูฉันอย่างแผ่วเบา ก่อนจะถูกพี่เพลิงกระโดดกอดคออีกที ฉันนั่งตัวแข็งทื่อเพราะอยู่ดีๆ คนตัวสูงก็จู่โจมแบบไม่ทันตั้งตัว ถึงเราจะสนิทกันเถอะ

”กว่าจะมา ไม่เอาให้บาร์มันปิดเลยละค้าบ“ พี่เพลิงบ่นเพื่อนตังเองที่มาช้า ส่วนพี่รัมก็นั่งยิ้มเพราะดูเหมือนพี่เพลิงจะเมาแล้ว

”ก็คิดอยู่“ พี่ทีออนพูดออกมาอย่างหน้าขมวดคิ้ว

”คิดอะไร คิดจะปิดบาร์เพื่อเเดกเหล้ารึไง“ พี่ไคโลพูดเสริม

”อืม ถ้าไอรัมมันบอกสักนิดว่ารินจะมา” พี่ทีออนหันมามองหน้าฉันก่อนที่จะขมวดคิ้วเล็กน้อยก่อนขะหันไปจ้องหน้าพี่ชายตัวดีของฉันแบบหาความผิดให้

“น้องมันมาเองจะให้มัดเท้าไว้มั้ยละ” พี่รัมพูดพร้อมกับยกมือขึ้นเป็นเชิงบอกว่าไม่ผิดนะ

“ถ้ามึงปิดบาร์คงอันตรายกับรินมากกว่า” พี่ไคโลพูดขึ้นมา

“ทำไม” พี่ทีออนหันมองหน้าเพื่อนตัวเอง

“กูก็ว่างั้น ไปกูไปส่งน้องดีกว่า” พี่รัมพูดพร้อมกับดึงมือฉันลุก เพราะพี่เพลิงดูถ้าจะเมาแล้ววุ่นวายกับฉัน

“อย่างที่บอก” พี่ไคโลพูดยิ้ม ๆ ก่อนนะจะหยักไหล่เบา ๆ

“เดี๋ยวสิ พี่จะให้รินกลับตอนนี้เลยหรอ” ฉันหันมองหน้าพี่ชายตัวเอง

“อย่ามาทำหน้าแบบนั้น” พี่รัมดีดหน้าผากฉันเบาๆ ก่อนจะดึงฉันลุกขึ้นเบา ๆ ฉันลุกขึ้นอย่างช่วยไม่ได้เพราะเถียงไปก็ไร้ทางสู้อยู่ดี ฉันที่กำลังจะเดินออกจากเก้าอี้ก็ต้องชะงักเพราะมีคนโอบเอวฉันไว้จากด้านข้าง ฉันตกใจก่อนจะชะงักจนพี่รัมหันมาดู

“อะไร กูจะพาน้องกลับบ้านก่อนเดี๋ยวมา” พี่รัมหันไปคุยกับพี่ทีออนนั้นเอง เพราะเค้าเป็นคนคว้าเอวฉันไว้

“ไม่เป็นไรหรอกน้องพึ่งมาเอง” พี่ทีออนช่วยพูดให้ฉันได้อยู่ต่อ แต่การกระทำเล็ก ๆ น้อยๆ ของผู้ชายที่หล่อและดูดีมาก ๆ มันทำให้ฉันใจบางจริง ๆ ฉันหันไปยิ้มให้พี่รัมก่อนที่คนตัวสูงจะถอนหายใจแล้ววให้ฉันนั่งอยู่ต่อ ส่วนมากทุกคนจะคุยกันเกือบทุกเรื่อง ไม่ว่าจะเรื่องงาน เรื่องเรียน หรือ เรื่องผู้หญิงฉันก็ไม่ได้ใส่ใจนักหรอก เพราะที่มาก็เพราะอยากมาเจอพี่ทีออนแค่นั้นแต่พอเห็นเค้าสบายดี ฉันก็ดีใจ

“มึงจะอยู่นี่ยาวเลยมั้ย มีกำหนดบินตอนไหน” พี่รัมถามพี่ทีออน

“อืม อยู่ยาวเพราะทางอเมกาต่อสัญญาไป 5 ปีคงไม่มีปัญหาอะไร”

“งั้นก็กลับไทยครั้งนี้ ก็มาเรียนต่อ” พี่ไคโลเสริม

“คิดว่างั้น”

“ดีคณะมึงอยู่บริหาร ใกล้กับรินฝากดูด้วยกูขี้เกียจไปรับละ ไกล” พี่รัมบ่น

“รินก็ไม่ได้บอกให้พี่ไปรับสักหน่อย” ฉันหันไปเถียงพี่ชายคนดีของตัวเอง

“อืม เอาสิ เบื่อจะเห็นมึงตีกับน้องละ” พี่ทีออนหันไปแขวะเพื่อนตัวเอง

“รินไม่ได้เป็นคนเริ่มนะ” ฉันหันไปฟ้องแบบไม่ยอม

“กูก็เห็นมึงบ่นตลอด คณะที่รินเรียนก็ไม่ได้ไกลจากคณะมึงเลยนะ” พี่ไคโลถามขึ้น

“กูมีธุระช่วงเย็นบ่อยใครจะเหมือนเด็กคณะบริหารแบบพวกมึง” พี่รัมบ่นเสริม