Ep 7

”ช่วงนี้ทำไมแกกลับบ้านเองละ ฉันไม่ได้เจอพี่รัมเลยนะ“ ยัยเมบ่นอุบอิบ เพราะช่วงนี้ฉันเอาแต่่ออกจากห้องเรียนเร็วกว่าปกติ เพื่อที่จะกลับบ้านเองมา เกือบสัปดาห์แล้ว

“ดี ออกกำลังกายดีเดินเยอะๆ ” ชานพูดเสริม

“นายจะว่าฉันอ้วนรึไง” ยัยเมโวยวาย

“ช่วงนี้ไม่มีใครว่างหรอก แกคงต้องอดดูหน้าหล่อๆ ของพี่รัมแล้วแหละ” ฉันพูดจิกกัดไปอีกคน

นี่คือฉากต่อที่คุณขอมาครับ เน้นไปที่ความรู้สึกน้อยใจลึกๆ ของรินที่ต้องซ่อนไว้ภายใต้คำว่า "พี่น้อง" และความพยายามจะตีตัวออกห่างครับ

“แกก็พูดเกินไป ยัยรินมันหนีหน้าพี่ชายมันจะตาย ดูทำหน้าเข้า” ชานหันมาแซวฉันพลางหัวเราะร่า ก่อนจะเดินนำพวกเราไปที่ลานจอดรถหน้าคณะ

ฉันได้แต่ยิ้มบางๆ ตอบกลับไป ไม่ได้แก้ตัวอะไร เพราะความจริงแล้ว... คนที่ฉันหนีหน้าไม่ใช่พี่รัม แต่เป็นผู้ชายอีกคนต่างหาก ภาพเหตุการณ์ที่ร้านอาหารวันนั้นยังวนเวียนอยู่ในหัว ผู้หญิงคนนั้นที่สวย สง่า และดูเหมาะสมกับพี่ทีออนราวกับกิ่งทองใบหยก คำว่า 'ไม่ได้อยากเป็นเพื่อน' ของเขา มันตีความได้หลายอย่าง แต่ในมุมมองของคนแอบรักอย่างฉัน มันแปลเป็นอย่างอื่นไม่ได้เลยนอกจาก 'คนพิเศษ'

มันเจ็บตรงที่ฉันไม่มีสิทธิ์แม้แต่จะหึง เพราะสถานะของฉันคือ 'น้องสาวเพื่อน' ที่เขามองว่าเป็นเด็กมาตลอด

“ริน... นั่นรถใครน่ะ จอดขวางทางเราเลย” เมสะกิดแขนฉันเบาๆ ทำให้ฉันหลุดจากภวังค์

รถสปอร์ตสีดำคันหรูที่ดูปราดเปรียวและราคาแพงระยับจอดเทียบท่าอยู่ตรงทางเดินฟุตบาทที่พวกเรากำลังจะเดินผ่าน กระจกฟิล์มทึบเลื่อนลงช้าๆ เผยให้เห็นใบหน้าหล่อเหลาภายใต้แว่นกันแดดสีชาที่ฉันคุ้นเคยเป็นอย่างดี หัวใจฉันกระตุกวูบหนึ่งอย่างห้ามไม่ได้

“ขึ้นรถ” เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นสั้นๆ แต่ทรงพลัง

“พี่ที...” ฉันพึมพำชื่อเขาเบาๆ เพื่อนทั้งสองคนของฉันยืนตาค้าง โดยเฉพาะยัยเมที่อ้าปากหวอ

“สวัสดีครับน้องๆ พี่มารับรินน่ะ” พี่ทีออนถอดแว่นกันแดดออกแล้วส่งยิ้มทรงเสน่ห์ให้เพื่อนฉันตามมารยาท ก่อนจะหันมาจ้องหน้าฉันนิ่งๆ สายตานั้นดูดุดันกว่าปกติจนฉันรู้สึกได้

“เอ่อ... คือรินนัดกับชานแล้วว่าจะไปดูหนังต่อค่ะ คงกลับด้วยไม่ได้” ฉันโกหกคำโต พยายามหลบสายตาคู่นั้น ชานหันมามองหน้าฉันอย่างงงๆ เพราะเมื่อกี้เราไม่ได้คุยเรื่องนี้กันเลย แต่ด้วยความเป็นเพื่อนที่รู้ใจ ชานจึงพยักหน้าเออออ

“ใช่ครับพี่ พวกผมกำลังจะไป...”

“ไอ้รัมบอกว่าวันนี้แม่เราจะเข้ามาที่คอนโด ให้รีบกลับไปเตรียมตัว” พี่ทีออนพูดแทรกขึ้นมาเรียบๆ แต่ทำเอาข้ออ้างของฉันพังครืนไม่เป็นท่า “หรือจะให้พี่โทรบอกแม่เรา ว่าเราหนีเที่ยว?”

ฉันเม้มปากแน่น เถียงไม่ออกเลยสักคำ เขาฉลาดเสมอและรู้จุดอ่อนของฉันดีที่สุด ฉันถอนหายใจก่อนจะหันไปบอกลาเพื่อนๆ

“งั้นฉันกลับก่อนนะ ไว้เจอกันพรุ่งนี้” ฉันโบกมือลาเมกับชาน แล้วจำใจเปิดประตูขึ้นไปนั่งบนรถคันหรู