Semua Bab ข้ามเส้นเพื่อนพี่ชาย: Bab 11 - Bab 20

“เดี๋ยวรินไปเข้าห้องน้ำนะคะ” ฉันลุกขึ้นบอกพี่รัมที่กำลังชนแก้วกับพี่เพลิงอย่างเมามัน“ให้พี่พาไปมั้ย” พี่ทีออนเงยหน้าขึ้นถาม สายตาคมกริบจ้องมองมาอย่างจับผิด“ไม่ต้องค่ะ ห้องน้ำอยู่แค่นี้เอง รินไปแป๊บเดียว” ฉันรีบปฏิเสธเสียงแข็งก่อนจะเดินออกมาทันทีโดยไม่รอฟังคำอนุญาตความจริงฉันไม่ได้ปวดท้องเข้าห้องน้ำอะไรหรอก แค่ทนบรรยากาศตรงนั้นไม่ไหว การที่ต้องนั่งจิบ 'นมอุ่น' ท่ามกลางวงเหล้าที่ผู้ใหญ่เขาคุยกันเรื่องธุรกิจ เรื่องสังคมไฮโซ มันทำให้ฉันรู้สึกตัวเล็กลีบจนแทบจะหายไปจากโต๊ะ ยิ่งเห็นภาพพี่พริกแกงที่ทั้งสวยทั้งเก่งคนนั้น มันยิ่งตอกย้ำว่าฉันเป็นแค่เด็กกะโปโลในสายตาพี่ทีออนจริงๆฉันพาตัวเองเดินเลี่ยงมายังโซนบาร์ยาวที่อยู่อีกฝั่งของร้าน ตรงนี้คนค่อนข้างเยอะและแสงไฟสลัวกว่า ฉันปีนขึ้นไปนั่งบนเก้าอี้ทรงสูงหน้าเคาน์เตอร์บาร์ สูดหายใจเข้าลึกๆ เพื่อรวบรวมความกล้า“รับอะไรดีครับ” บาร์เทนเดอร์เดินเข้ามาถาม“ขอ... ค็อกเทลที่แรงที่สุดแก้วหนึ่งค่ะ” ฉันสั่งออกไปเสียงดังฟังชัด ทั้งที่ปกติคออ่อนยิ่งกว่าแป้งเปียกบาร์เทนเดอร์เลิกคิ้วมองฉันนิดหน่อยคงเพราะหน้าตาฉันดูเด็ก แต่เขาก็ไม่ได้ทักท้วงอะไร หันไปชงเครื่

ประตูห้องค่อย ๆ เปิดกว้างออกตามแรงผลักจากด้านนอก ฉันที่นั่งขวางอยู่ต้องรีบขยับตัวหนีอย่างทุลักทุเล ความมึนจากฤทธิ์ค็อกเทลทำให้โลกเอียงจนทรงตัวไม่อยู่ร่างสูงของพี่ทีออนก้าวเข้ามาในห้อง เขายืนค้ำหัวฉันที่นั่งกองอยู่กับพื้น สายตาคมกริบกวาดมองสภาพฉันตั้งแต่หัวจรดเท้า ก่อนจะถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่... ไม่ใช่เสียงถอนหายใจด้วยความรำคาญ แต่เป็นความเหนื่อยใจปนโล่งอก“หนีกลับมาทำไม” น้ำเสียงเขานิ่งเรียบ แต่ทรงพลังจนฉันไม่กล้าเงยหน้าสบตา“...” ฉันเงียบ เม้มปากแน่น พยายามดันตัวเองให้ลุกขึ้นยืนแต่ขาเจ้ากรรมดันไม่มีแรง“พี่ถาม” เขาพูดเสียงเข้มขึ้นอีกนิด พร้อมกับย่อตัวลงมานั่งยองๆ ตรงหน้าฉัน กลิ่นน้ำหอมเย็นๆ ผสมกลิ่นบุหรี่จางๆ ของเขาลอยมาแตะจมูก ยิ่งทำให้หัวใจฉันเต้นผิดจังหวะ“ก็... ไม่อยากอยู่” ฉันตอบเสียงอู้อี้ หลบสายตาเขาไปมองลายพรมเช็ดเท้าแทน “เบื่อ”“เบื่อหรือเมา” เขาย้อนถามทันควัน มือหนาเอื้อมมาเชยคางฉันให้เงยหน้าขึ้นสบตา “หน้าแดงขนาดนี้ ไปดื่มอะไรมา... Blue Kamikaze ใช่มั้ย”“รู้ได้ไง” ฉันเผลอสวนกลับไปตาโต“กลิ่นหื่งขนาดนี้ คิดว่าพี่โง่รึไง” เขาบ่นอุบ ก่อนจะลุกขึ้นยืนแล้วยื่นมือมาตรงหน้า “ลุกไ

รถสปอร์ตคันหรูแล่นเข้ามาจอดที่หน้าภัตตาคารอาหารจีนระดับมิชลินสตาร์ บรรยากาศภายในร้านดูหรูหราและเงียบสงบ ต่างจากโรงอาหารคณะที่ฉันเพิ่งเดินออกมาเมื่อกี้ราวฟ้ากับเหว“ทำหน้าเหมือนโดนบังคับมา” พี่ทีออนพูดขึ้นขณะปลดเข็มขัดนิรภัย สายตาเหลือบมองฉันที่นั่งเงียบกริบมาตลอดทาง“ก็เปล่านี่คะ รินแค่เกรงใจ... นี่มันมื้อเที่ยงของพวกพี่ รินมาด้วยจะดีหรอ” ฉันตอบเสียงอ่อย พยายามไม่สบตาเขา เพราะคำว่า ‘หวง’ เมื่อกี้มันยังดังก้องอยู่ในหัว จนฉันไม่กล้าแม้แต่จะหายใจแรง“ไอ้รัมมันบ่นอยากกินเป็ดปักกิ่ง แล้วมันก็บ่นว่าอยากเจอหน้าเราด้วย จะปฏิเสธพี่ชายตัวเองรึไง” เขาพูดพลางเปิดประตูรถลงไป แล้วเดินอ้อมมาเปิดประตูให้ฉันท่าทางสุภาพบุรุษที่เป็นธรรมชาติของเขา... มันทำให้ฉันต้องคอยเตือนตัวเองว่า ‘อย่าคิดไปไกล ริน อย่าคิดไปไกล’เราเดินเข้าไปในห้อง Private ที่จองไว้ พอเปิดประตูเข้าไปก็เจอพี่รัมนั่งหน้ามุ่ย จิ้มโทรศัพท์รออยู่แล้ว แต่ที่ทำให้ฉันชะงักคือ... ข้างๆ พี่รัม มีผู้หญิงสวยสง่านั่งอยู่ด้วยพี่พริกแกง... อีกแล้ว“โอ้โห กว่าจะเสด็จมากันได้ กูหิวจนไส้จะขาดแล้วเนี่ย” พี่รัมบ่นทันทีที่เห็นหน้าเรา “มัวแต่ไปรับน้องมันอ

เสียงคลื่นกระทบฝั่งดังซู่ซ่า เคล้ากับกลิ่นไอเค็มจางๆ ของทะเลหัวหินในยามเย็น บรรยากาศเงียบสงบแบบที่ฉันโหยหา แต่ภายในใจกลับไม่ได้สงบตามเลยสักนิด ฉันตัดสินใจหนีมาทะเลคนเดียวแบบปุบปับ บอกพี่รัมแค่ว่าจะไปทำงานกลุ่มค้างบ้านเพื่อน (มุกเดิมที่ใช้ประจำ) ส่วนพี่ทีออน... แน่นอนว่าฉันปิดเครื่องหนี ตัดขาดการติดต่อทุกช่องทาง เพราะคำว่า "หวง" คำเดียวของเขานั่นแหละที่ทำเอาฉันสติแตกจนต้องหนีมาตั้งหลัก "หวง... หวงแบบไหนกันนะ" ฉันพึมพำกับตัวเอง พลางเตะทรายเล่นไปเรื่อยเปื่อย "หวงน้องสาวเพื่อน หรือหวงแบบ..." พอคิดเข้าข้างตัวเอง หน้าก็ร้อนวูบวาบขึ้นมาอีก แต่พอนึกถึงความเป็นจริงที่เขามักจะมองฉันเป็นเด็ก เป็นยัยตัวแสบที่ต้องคอยดุ คอยสอน ความหวังมันก็ริบหรี่ลงทุกที ฉันถอนหายใจเฮือกใหญ่ ทิ้งตัวลงนั่งบนเก้าอี้ผ้าใบหน้าบาร์ริมหาดของโรงแรม สั่งน้ำมะพร้าวมาดื่มแก้กระหาย สายตามองออกไปที่เส้นขอบฟ้าสีส้มอมชมพู "ถอนหายใจทิ้งขว้างแบบนี้ เดี๋ยวความสุขก็หายหมดหรอกครับ" เสียงทุ้มคุ้นหูทักขึ้นจากด้านหลัง ฉันสะดุ้งโหยงจนเกือบทำลูกมะพร้าวหล่น หันขวับไปมองต้นเสียงด้วยความตกใจ "พี่ฮาวาย!" ผู้ชายร่างสูงโปร่งในชุดเสื้อเช

“เดี๋ยว...” พี่ทีออนถอนคันเร่งลง ก่อนจะตีไฟเลี้ยวเข้าข้างทางกะทันหันอีกครั้ง“มีอะไรคะ ลืมของหรอ” ฉันถามอย่างสงสัย เพราะเราเพิ่งขับออกมาจากจุดชมวิวได้ไม่ไกล“พี่ง่วง” เขาตอบสั้นๆ พลางยกมือขึ้นนวดขมับตัวเอง “ขับมาจากกรุงเทพฯ รวดเดียวไม่ได้พักเลย ขืนขับกลับตอนนี้คงหลับในพาเราลงข้างทางแน่”“อ้าว... งั้นทำไงดีคะ ให้รินขับให้มั้ย”พี่ทีออนหันมามองหน้าฉันแล้วเลิกคิ้ว “ใบขับขี่มีรึยังเราน่ะ”“มีแล้วน่า! ถึงจะไม่ค่อยได้ขับก็เถอะ” ฉันเถียงอุบอิบ“งั้นยิ่งไม่ให้นั่งหลังพวงมาลัยเด็ดขาด” เขาถอนหายใจ “คืนนี้พักที่นี่ก่อน พรุ่งนี้ค่อยกลับ”“ฮะ! พักที่นี่?” ฉันตาโต “แต่เราไม่มีเสื้อผ้าเลยนะ แล้วจะพักที่ไหน โรงแรมเต็มหมดรึเปล่าก็ไม่รู้”“บ้านพักตากอากาศของแม่พี่อยู่แถวเขาตะเกียบ ปกติมีแม่บ้านคอยดูอยู่แล้ว เสื้อผ้าสำรองพี่ก็น่าจะมีทิ้งไว้ ส่วนของเรา...”เขากวาดตามองชุดกระโปรงพลิ้วๆ ของฉัน “...ใส่เสื้อพี่ไปก่อนแล้วกัน”ไม่รอให้ฉันปฏิเสธ พี่ทีออนหักพวงมาลัยกลับรถมุ่งหน้าไปทางโซนเขาตะเกียบทันที หัวใจฉันเต้นระรัวขึ้นมาอีกครั้ง การที่ต้องมาค้างคืนกับเขา... สองต่อสอง... ในบ้านพักตากอากาศเนี่ยนะ!บ้านพักตากอา