Ep 9

"กินข้าวที่ไหนดี" พี่ทีออนถามขึ้นขณะที่รถเคลื่อนตัวออกสู่ถนนใหญ่

"แล้วแต่พี่ทีสิคะ รินกินได้หมดแหละ อีกอย่างพี่เป็นคนลากรินออกมานะ" ฉันตอบปัดๆ พร้อมกับหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาไถฟีดแก้เก้อ ไม่อยากจะสบตาหรือสนทนาอะไรมากนัก เพราะกลัวความรู้สึกตัวเองจะฟุ้งซ่านไปมากกว่านี้

"งั้นร้านเดิม แถวทองหล่อ พี่จองโต๊ะไว้แล้ว"

"ไหนบอกว่าไม่ได้วางแผนมาไง" ฉันหันขวับไปมองเขาอย่างจับผิด

"ก็เผื่อไว้ ปกติเราเลิกเรียนเวลานี้ หิวโซตลอดไม่ใช่รึไง" เขาตอบหน้านิ่ง สายตายังคงจับจ้องไปที่ถนน ไม่ได้หันมามองหรือยิ้มเจ้าเล่ห์อะไรแบบที่ฉันเคยคิดเข้าข้างตัวเอง มันเป็นความใส่ใจแบบ... เคยชิน แบบที่พี่ชายดูแลน้องสาว

ร้านอาหารอิตาเลียนหรูย่านทองหล่อที่เรามากันประจำตั้งแต่เด็ก พนักงานต้อนรับพาเราไปที่โซน Private ทันทีที่เห็นหน้าพี่ทีออน เขาเดินนำหน้าฉัน แผ่นหลังกว้างภายใต้เสื้อเชิ้ตราคาแพงดูสง่าผ่าเผยจนคนในร้านต้องเหลียวมอง ส่วนฉันก็ได้แต่เดินตามต้อยๆ เหมือนเด็กในปกครอง

"เอาเหมือนเดิมนะ สปาเก็ตตี้คาโบนาร่า ไม่ใส่เบคอนกรอบ แล้วก็ซีซาร์สลัด" พี่ทีออนสั่งอาหารให้ฉันเสร็จสรรพโดยที่ฉันยังไม่ทันเปิดเมนู

"รินโตแล้วนะ สั่งเองได้" ฉันบ่นอุบอิบ

"ก็เห็นชอบกินแค่นี้ จะเปลี่ยนรึไง" เขาเลิกคิ้วถามเสียงเรียบ

"ไม่เปลี่ยนค่ะ" ฉันตอบเสียงแข็ง พ่ายแพ้ให้กับความรู้ดีของเขาอีกตามเคย

ระหว่างรออาหาร บรรยากาศบนโต๊ะเงียบลงอีกครั้ง พี่ทีออนหยิบไอแพดขึ้นมาเช็คอีเมล สีหน้าเขาดูเคร่งขรึมจริงจัง คิ้วเข้มขมวดเข้าหากันเล็กน้อย ภาพลักษณ์ของนักธุรกิจหนุ่มไฟแรงแห่งอนัตตากรุ๊ปฉายชัดออกมา เวลาเขาอยู่ในโหมดทำงาน เขาดูไกลเกินเอื้อม ดูเป็นผู้ใหญ่ที่ฉันไม่มีวันวิ่งตามทัน

"งานยุ่งหรอคะ" ฉันถามทำลายความเงียบ

"อืม นิดหน่อย โปรเจกต์ใหม่ที่ต้องดีลกับทางฝั่งคุณน้าวิภา" เขาตอบโดยไม่เงยหน้า

"คุณน้าวิภา... แม่ของผู้หญิงคนเมื่อวันก่อนหรอคะ" ฉันเผลอหลุดปากถามออกไปจนได้ ใจเต้นตุ้มๆ ต่อมๆ กลัวคำตอบ

พี่ทีออนละสายตาจากจอเงยหน้าขึ้นมามองฉัน "อ่า ใช่ น้องแพรว... เราจำได้ด้วยหรอ"

ชื่อ 'น้องแพรว' ที่หลุดออกมาจากปากเขาอย่างสนิทสนมทำเอาฉันรู้สึกเหมือนโดนเข็มจิ้มที่อกข้างซ้าย

"สวยขนาดนั้น ใครจะจำไม่ได้ละคะ" ฉันแกล้งทำเสียงชื่นชม ทั้งที่ในใจมันร้อนรุ่ม "เห็นวันนั้นดูสนิทกันดี ท่าทางเธอจะ... พิเศษนะ"

"พิเศษอะไรกัน" พี่ทีออนส่ายหน้าเบาๆ ก่อนจะวางไอแพดลง "ก็แค่ลูกสาวหุ้นส่วน ผู้ใหญ่เขาอยากให้รู้จักกันไว้ เรื่องธุรกิจทั้งนั้น"

"แค่นั้นหรอคะ นึกว่าพี่ทีชอบแบบนั้นซะอีก ดู... เหมาะสมกันดี" ฉันกลั้นใจพูดประโยคที่ทำร้ายตัวเองที่สุดออกไป เพื่อหวังจะได้ยินคำปฏิเสธ

"เหมาะสมหรอ..." พี่ทีออนทวนคำพลางพิงพนักเก้าอี้ ท่าทางดูผ่อนคลายไม่ได้เดือดร้อนกับหัวข้อสนทนา "ก็คงงั้นมั้ง ในแง่สังคมนะ แต่พี่ไม่ได้คิดอะไร น้องเขายังเด็ก เพิ่งเรียนจบเมืองนอกมา แม่พี่ก็แค่ฝากให้ช่วยดูๆ แนะนำสังคมที่นี่ให้หน่อย"

คำตอบของเขาเหมือนจะดี แต่ก็ไม่ได้ทำให้ฉันโล่งใจ 'น้องเขายังเด็ก' คำนี้มันสะท้อนกลับมาที่ตัวฉันเอง ถ้าผู้หญิงที่เรียนจบเมืองนอก ลุคดูโตเป็นผู้ใหญ่ขนาดนั้นเขายังมองว่าเด็ก แล้วฉันที่ยังใส่ชุดนักศึกษา นั่งกินคาโบนาร่าอยู่ตรงนี้ล่ะ... จะเป็นอะไรในสายตาเขา?

"อาหารมาแล้วค่ะ" พนักงานเสิร์ฟเข้ามาขัดจังหวะบทสนทนา

จานสปาเก็ตตี้วางลงตรงหน้าฉัน พี่ทีออนหยิบส้อมกับช้อนของตัวเอง เอื้อมมือมาที่จานฉันโดยอัตโนมัติ เขาคลุกเส้นสปาเก็ตตี้ให้เข้ากับซอสจนทั่วอย่างชำนาญ เหมือนที่เขาเคยทำให้ฉันตอนฉันอยู่ประถม

"กินสิ เดี๋ยวเย็นหมด" เขาบอกเสียงเรียบก่อนจะลงมือจัดการสเต็กในจานตัวเอง

"พี่ทีไม่ต้องทำแบบนี้ก็ได้ รินทำเองได้" ฉันพูดเสียงเบา รู้สึกหน้าร้อนผ่าวไม่ใช่เพราะเขิน แต่เพราะความน้อยใจที่เขายังปฏิบัติกับฉันเหมือนเด็ก 5 ขวบ

"อย่าเรื่องมากน่า เห็นเราผอมลงไปเยอะ ไอ้รัมมันบ่นจนหูชาว่าน้องสาวมันไม่ยอมกินข้าว" เขาพูดโดยไม่ได้มองหน้าฉัน แต่ตักสลัดใส่จานฉันเพิ่ม "กินผักด้วย อย่าเขี่ยทิ้ง"

"รู้แล้วน่า เป็นพ่อคนที่สองรึไง" ฉันกระแทกเสียงประชด แล้วตักอาหารเข้าปากเคี้ยวตุ้ยๆ เพื่อกลบเกลื่อนความรู้สึก

เขาไม่ได้อ่อย ไม่ได้หวาน ไม่ได้มีแววตาซึ้งใจอะไรเลย เขาแค่ทำหน้าที่ 'พี่ชาย' ที่ดี เพื่อนสนิทของพี่ชายที่รับปากว่าจะช่วยดูแลน้องสาวตัวแสบ เขามองฉันเป็นแค่ 'ยัยริน' น้องสาวของไอ้รัม ที่ต้องคอยป้อนข้าวป้อนน้ำและคอยดุเวลาทำตัวไม่น่ารัก

ความห่างเหินในความใกล้ชิดนี้มันเจ็บปวดชะมัด

"แล้วนี่... ใกล้สอบแล้ว อ่านหนังสือบ้างรึเปล่า" เขาชวนคุยเรื่องทั่วไปอีกแล้ว

"อ่านค่ะ รินไม่ได้ขี้เกียจเหมือนพี่รัมนะ"

"ดีแล้ว ตั้งใจเรียน จบมาจะได้มาช่วยงานที่บ้าน พ่อเราบ่นคิดถึงแย่แล้วมั้ง"

"ค่ะ..." ฉันตอบรับสั้นๆ