ข้ามเส้นเพื่อนพี่ชาย のすべてのチャプター: チャプター 21 - チャプター 30

เช้าวันรุ่งขึ้น...แสงแดดอ่อนๆ ยามเช้าลอดผ่านผ้าม่านสีขาวบางเบาเข้ามาแยงตา ฉันขยับตัวบิดขี้เกียจอยู่ภายใต้ผ้าห่มนวมผืนหนา กลิ่นหอมสะอาดแบบผู้ชาย... กลิ่นของพี่ทีออนยังติดจางๆ อยู่ที่หมอนและเสื้อยืดตัวโคร่งที่ฉันใส่นอนเมื่อคืนพอสมองเริ่มประมวลผลได้ว่าตัวเองอยู่ที่ไหน แก้มฉันก็ร้อนวูบขึ้นมาทันที"ตื่นสายนะเรา"เสียงทุ้มดังขึ้นจากหน้าประตูห้องนอนที่เปิดแง้มไว้ ฉันรีบเด้งตัวลุกขึ้นนั่ง ดึงผ้าห่มขึ้นมาปิดถึงคอโดยอัตโนมัติพี่ทีออนยืนกอดอกพิงขอบประตู เขายังอยู่ในชุดเสื้อกล้ามสีขาวกับกางเกงขายาวตัวเมื่อคืน ผมเผ้ายุ่งนิดๆ เหมือนเพิ่งตื่น แต่ดู... เซ็กซี่ชะมัด เขาถือแก้วกาแฟอยู่ในมือ สายตาคมกริบไล่มองฉันตั้งแต่หัวจรดเอว (เท่าที่ผ้าห่มจะเปิดให้เห็น)"พี่ที... ตื่นนานแล้วหรอคะ" ฉันถามเสียงแหบพร่า"อือ สักพักแล้ว ออกมากินข้าวจะได้กลับกรุงเทพฯ เดี๋ยวรถติด" เขาบอกเสียงเรียบ แต่สายตายังไม่ละไปจากฉัน "แล้วก็... รีบไปเปลี่ยนชุดซะ""ทำไมคะ เสื้อพี่ตัวใหญ่ใส่สบายดีออก" ฉันก้มลงมองสภาพตัวเอง เสื้อยืดของเขายาวคลุมเข่าฉันเหมือนเดรส แขนเสื้อก็ยาวจนกินมือฉันเข้าไปพี่ทีออนถอนหายใจเฮือกใหญ่ เดินเข้ามาวางแก้ว

“ออกมาได้สักทีนะมึง กูจนกินขนมไอ้ฮาวายจะหมดกล่องอยู่ละ” พี่รัมบ่นอุบเมื่อเห็นพี่ทีออนเดินหน้านิ่งออกมาจากห้องนอนฉัน พร้อมกับนาฬิกาเรือนหรูที่... เขาเพิ่งถอดจากข้อมือตัวเองใส่กระเป๋ากางเกงเมื่อกี้นั่นแหละ“บ่นจริง” พี่ทีออนตอบเสียงเรียบ เดินมานั่งลงที่โซฟาตัวเดิม แต่ขยับเข้ามาเบียดฉันจนไหล่เราชนกัน “ริน ไปหยิบหนังสือมา เดี๋ยวติวให้เลย จะได้ไม่เสียเวลา”“คะ? ติวจริงหรอ” ฉันถามเสียงสูง นึกว่าเขาแค่อ้างเฉยๆ“ก็จริงสิ พี่เคยพูดเล่นหรอ” เขาเลิกคิ้วมองฉันด้วยสายตาดุๆ (แต่แฝงความเจ้าเล่ห์) “หรือไม่อยากติว? อยากทำอย่างอื่น?”ฉันหน้าร้อนวูบ รีบส่ายหน้า “ติวค่ะติว! เดี๋ยวรินไปหยิบชีทแป๊บนึง”ฉันรีบวิ่งไปโกยหนังสือเรียนวิชาบริหารเบื้องต้นออกมาวางกองบนโต๊ะกินข้าว พี่ทีออนลุกตามมานั่งข้างๆ ส่วนพี่รัมนอนกระดิกเท้าเล่นเกมมือถืออยู่ที่โซฟาหน้าทีวี ไม่ได้สนใจโลกภายนอก“วิชานี้อาจารย์เน้นกราฟอุปสงค์อุปทาน” พี่ทีออนเปิดชีทเรียนของฉันอย่างคล่องแคล่ว สมกับเป็นนักเรียนนอกเกียรตินิยม “ไหนลองเขียนกราฟให้พี่ดูหน่อยซิ ว่าเข้าใจถูกมั้ย”ฉันรับปากกามาเขียนยึกยือๆ ลงบนกระดาษทด พี่ทีออนนั่งเท้าคางมองฉันเขียน... ไม่

นี่คือสิ่งที่อยู่ในหัวของ ทีออน หลังจากขับรถออกมาจากคอนโด ทิ้งให้เพื่อนรักนอนกอดถุงกะเพรา ส่วนตัวเองหัวใจพองโตคับอกครับ...[ ความในใจของทีออน : ระหว่างขับรถกลับบ้าน ]ผมเหลือบมองกระจกมองหลัง เห็นไฟห้องคอนโดของไอ้รัมยังเปิดอยู่ มุมปากผมกระตุกยิ้มขึ้นมาเองอย่างห้ามไม่ได้... รอยยิ้มแบบที่ลูกน้องที่บริษัทคงไม่มีวันได้เห็น"ไอ้ที... มึงมันเลวใช้ได้เลยว่ะ"ผมด่าตัวเองขำๆ ขณะหักพวงมาลัยเลี้ยวรถออกจากซอย หลอกเพื่อนสนิทว่าไปซื้อกับข้าวหน้าปากซอย แต่ดันพาน้องสาวมันไปดินเนอร์ใต้แสงเทียนริมแม่น้ำเจ้าพระยา แถมยังกลับมาส่งพร้อมรอยจูบที่ผมแอบประทับตราจองไว้แต่จะให้ทำไงได้... ก็คนมัน 'รอ' มาตั้งกี่ปีใครจะไปรู้ว่าภายใต้มาดนิ่งๆ ที่ทุกคนเห็น ข้างในผมมันร้อนรุ่มแทบบ้าตายเวลาเห็นยัยตัวแสบนั่นอยู่ใกล้ผู้ชายคนอื่น โดยเฉพาะไอ้ฮาวาย... หมอนั่นมันร้ายลึก มันมาในรูปแบบของผู้ชายแสนดี อบอุ่น เข้าถึงง่าย ซึ่งนั่นแหละคือสิ่งที่น่ากลัวที่สุดตอนที่ผมเปิดประตูเข้าไปเห็นมันนั่งเสนอหน้าอยู่ในห้องไอ้รัม พร้อมขนมกล่องนั้น... สาบานเลยว่าถ้าไม่ติดว่าเกรงใจไอ้รัม ผมคงลากมันออกมาคุยกันตัวต่อตัวข้างนอกแล้ว"พี่ฮาวายซื้อมาฝ

After Party : ผับหรูย่านทองหล่อเสียงเพลง EDM จังหวะหนักหน่วงดังกระหึ่มจนพื้นสะเทือน แสงไฟเลเซอร์สาดส่องไปทั่วบริเวณที่อัดแน่นไปด้วยวัยรุ่นหน้าตาดี สมกับเป็นคลับระดับท็อปที่พวกพี่รัมจองโต๊ะ VIP ไว้ฉลองเรียนจบให้ฉัน“หมดแก้วววว! น้องกูเรียนจบแล้วโว้ยยย!”เสียงตะโกนของพี่รัมดังแข่งกับเสียงเพลง เขาชูแก้วเหล้าขึ้นฟ้าด้วยสภาพที่หน้าเริ่มแดงก่ำตั้งแต่หัววันฉันนั่งตัวลีบอยู่ตรงกลางโซฟากำมะหยี่สีแดงสด โดยมี ‘ผู้คุม’ นั่งขนาบข้าง ด้านซ้ายคือพี่รัมที่กำลังเมามันส์ ส่วนด้านขวา... คือพี่ทีออนที่นั่งไขว่ห้าง จิบวิสกี้ on the rock ด้วยมาดนิ่งขรึม แต่แขนข้างหนึ่งพาดพนักโซฟาด้านหลังฉันไว้... ราวกับจะกางอาณาเขต“พี่ที... รินร้อน ขอถอดสูทออกได้มั้ย” ฉันกระซิบถามเขา เพราะตอนนี้ฉันยังใส่สูทตัวนอกของพี่รัม (ที่พี่ทีออนบังคับให้ใส่) คลุมทับชุดราตรีเปิดหลังอยู่“ไม่ได้” เขาตอบทันควัน โดยไม่หันมามอง “ข้างในมันมืด เดี๋ยวพวกแมลงหวี่แมลงวันมันบินมาตอมหลังขาวๆ ของเรา”“แมลงวันบ้าอะไรในผับ” ฉันบ่นอุบอิบ “มีแต่คนมองรินแปลกๆ แล้วเนี่ย ใส่สูทตัวโคร่งในผับ”“ช่างหัวมัน” พี่ทีออนยักไหล่ “ใครมองมา เดี๋ยวพี่ควักลูกตามั

ห้องนอนริน (เวลาต่อมา)พี่ทีออนวางฉันลงบนเตียงนุ่มอย่างเบามือ แสงไฟสลัวจากโคมไฟหัวเตียงทำให้บรรยากาศดูโรแมนติกจนใจเต้นแรง เขาไม่ได้ผละออกไปไหน แต่กลับนั่งลงข้างๆ แล้วใช้แขนข้างหนึ่งคร่อมร่างฉันไว้ สายตาคมกริบไล่มองใบหน้าฉันอย่างหลงใหล“พี่ที...” ฉันเรียกเขาเสียงเบา รู้สึกประหม่าเมื่อต้องมาอยู่ในห้องนอนกับเขาสองต่อสองแบบนี้“ครับ” เขาขานรับเสียงนุ่ม นิ้วเรียวยาวเกลี่ยปอยผมที่ตกลงมาปรกหน้าฉันออก“ริน... รินจะไปเปลี่ยนชุด” ฉันบอกพร้อมกับพยายามดันอกเขาเบาๆ เพราะชุดราตรีรัดรูปนี่มันทำให้นอนลำบาก“เดี๋ยวพี่ช่วย”“คะ? ไม่ต้องค่ะ รินทำเองได้” ฉันรีบปฏิเสธ“ซิปมันอยู่ข้างหลัง รูดเองลำบาก” เขาไม่ฟังคำทัดทาน จับไหล่ฉันให้พลิกตัวหันหลังให้เขา “อยู่นิ่งๆ”ฉันนั่งตัวแข็งทื่อเมื่อสัมผัสได้ถึงปลายนิ้วเย็นเฉียบของเขาที่แตะลงบนแผ่นหลังเปลือยเปล่าบริเวณเอว เสียงรูดซิปดัง ครืด เบาๆ ในความเงียบ พร้อมกับความรู้สึกหลวมโพรกที่ช่วงอกเมื่อชุดค่อยๆ คลายออกพี่ทีออนค่อยๆ รูดซิปลงช้าๆ... ช้ามากจนน่าหมั่นไส้ นิ้วของเขาลากผ่านผิวเนื้อฉันทุกตารางนิ้วที่ซิปเลื่อนผ่าน ลมหายใจอุ่นจัดของเขารินรดอยู่ตรงท้ายทอย ทำให้ขนอ่อ