Ep 5

หลังจากที่เรียนเสร็จทำให้ฉันรู้ว่าการที่เราไปเที่ยวตอนกลางคืนนั้นเวรกรรมมันได้ตามติดฉันในตอนเช้า ทั้งง่วงทั้งเพลียไปหมด บอกได้เลยว่าไม่มีเนื้อหาตรงไหนเข้าหัวเลยสักนิดเดียว แล้ววยังเป็นวิชาสำคัญอย่างการเขียนโปรแกรมด้วย ฉันเดินลงมาข้างล่างพร้อมกับเม และชาน เพราะเราจะเดินออกไปหารถกันที่นอกมอ

“แกไหวมั้ย ฉันเห็นแกหลับด้วยนะ เมื่อคืนไปไหนมา” เพื่อนตัวดีถามอย่างสงสัย

“อือ เมื่อคืนพี่รัมพาไปหาเพื่อน ๆ นะฉันเลยกลับดึก”

“พี่รัมไปเที่ยวหรอ ปวดใจแฮะ” ยัยเมทำหน้าเศร้าก่อนจะเอามือทาบที่อก

“กลับไปพักผ่อนด้วยละ” ชานเดินมาหยิบหนังสือฉันไปถือให้

“นี่ เพื่อนก็มีกันอยู่สองคนทำไมนายถึงไปถือให้ยัยรินคนเดียว” เมเดินไปแล้ววหยิบหนังสือของตัวเองยื่นใส่มือชาน แล้ววตัวเองก็เดินมากอดแขนนฉันไว้ ส่วนชานก็ทำได้แค่บ่นอุบอิบ

~ ตื้ด ติื้ด ~ สายเรียกเข้าที่ไม่คุ้นตา

ฉันลังเลอยู่นานว่าจะกดรับดีมั้ย แต่ฉันก็ค้างใจแปลก ๆ จนชานเดินมาจับมือถือฉันแล้ววตัดสายไป ส่วนเมก็ตีมือชานก่อนที่จะดุไปว่าเสียมารยาท ปกติฉันก็ไม่รับสายที่ไม่รู้จักหรอกนะ เพราะไม่ได้เป็นคนดังหรือเพื่อนเยอะอะไร ถ้าคนรู้จักฉันคงมีเบอร์ทุกคน แต่ความสงสัยของฉันก็ต้องสลายหายไปเพราะคนตัวสูงที่วิ่งมาจากด้านหลังมารั้งข้อมือฉันไว้จนต้องหันกลับไปดู ส่วนชานก็รีบเข้าชาจตัวฉันอย่างไว เพราะคงตกใจเหมือนกัน

”ทีออน“ ฉันพูดออกไปแผ่วเบาก่อนจะหันไปหาชานให้ปล่อยมือเค้าออกจากพี่ทีออน

”ทำไมไม่รับสายพี่“ คนตัวสูงเข้าเรื่องแบบไม่รีรอเค้าไม่สนใจสถานการณ์ตอนนั้นเลยด้วยซ้ำ

”รินไม่รู้ว่าเป็นพี่“ ฉันส่งยิ้มแห้งไปให้คนตรงหน้า

”กลับบ้านกันพี่มารับ“ พี่ทีออนพูดก่อนจะดึงฉันเข้าไปหาเค้า แต่่ชานก็ยังไม่ปล่อยแขนฉันอยู่ดี

”นายมีปัญหาอะไร“ พี่ทีออนหันไปถามชานที่ยังดึงแขนฉันไว้

”ชาน เม นี่พี่ทีออน พี่ชายฉันเอง“ ฉันแนะนำให้เพื่อน ๆ รู้จักก่อนจะบอกชานกับเมว่าจะกลับกับเค้า เพราะดูท่าทางแล้ววถ้าไม่กลับก็คงไม่จบเรื่องพี่ทีออนเดินไปหยิบหนังสือของฉันก่อนจะจูงมือฉันไปขึ้นรถ ฉันขึ้นมาบนรถเลยจับมือถือพิมบอกพี่รัมสักหน่อย แต่ก็ไม่ได้คาดหวังหรอกนะว่าเค้าจะมารับ สภาพตอนนี้ตื่นจากที่นอนรึยังเถอะ แต่่บอกไว้ก็ไม่เสียหายอะไร

“พิมอะไรหยุกหยิกไม่หยุด” อยู่ดี ๆ คนที่ตั้งใจขับรถก็ดันมาสงสัยฉันสะงั้นแหละ

“พิมบอกพี่รัมไว้ เดี๋ยวจะมาไม่เจอริน พี่ตั้งใจขับรถสิมันอันตรายนะ” ฉันพูดดุ ๆ เค้าเล่น แต่่มือก็ยังกดโทรศัพท์อยู่

“การขับรถของพี่มันอันตรายกว่าเพื่อนเรารึป่าว” คนตัวสูงถามขึ้นก่อนที่ฉันจะหันไปสบตาเค้าเข้าอย่างจัง

“อะไรกันคะ เม กับ ชานเป็นเพื่อนที่ดีจริง ๆ นะ เดี๋ยววันหลังรินจะแนะนำให้รู้จักกันให้มากขึ้น”

“เรามีแฟนรึยัง” เป็นคำถามที่ชวนอึ้งน่าดูทำไมเค้าทำตัวเหมือนฉันเป็นนักโทษกันนะ

“พี่เห็นรินเป็นคนยังไงกัน”

“พี่ถามว่าเรามีแฟนรึยังต่างหาก” เหมือนคนตรงหน้าจะต้องการคำตอบให้ได้สินะ

“ถ้ารินมีแล้ววต้องรายงานพี่ด้วยหรอ รินโตแล้ววนะ ดูสิไม่ใช่รินน้อย 14 ขวบของพี่แล้วนะ” ฉันยื่นหน้าเข้าไปหาเค้าก่อนที่คนตัวสูงจะจอดรถแล้ววหันมามองฉันอย่างจริงจัง

“อืม ก็จริงโตแล้วสินะ” เค้าพูดพึมพำก่อนจะหันไปขับรถต่อ

“รินยังไม่มีแฟนค่ะ” ฉันตอบไปตรง ๆ เพราะฉันก็ยังไม่รู้สึกแบบนั้นกับใคร

“ดี“ คนตัวสูงดูพอใจกับคำตอบของฉัน

”พี่ละ มีแฟนรึป่าว“ ไม่คงไม่แปลกอะไรถ้าฉันจะถามเค้ากลับบ้าง แต่่ใจมันเต้นแปลกๆ และะฉันยังอยากได้ยินคำตอบเดียวกับที่ฉันตอบเค้าเหมือนกัน