Ep4

ฉันนั่งฟังผู้ชายทั้งโต๊ะบ่นกันเหมือนตัวฉันเป็นภาระงั้นแหบะ จริง ๆ ฉันกลับเองได้แต่่ด้วยคณะนิเทศเป็นตึกที่อยู่ริมสุดของมหาลัยเวลาเดินออกมากจึงไกลมากถ้าไม่มีรถส่วนตัว ถ้าเรียกรถ ก็ไม่ค่อยเข้ามารับเพราะมันลึกพอสมควร สรุปฉันก็เป็นภาระจริง ๆ สินะ ฉันเอนหลังกับเบาะผนักที่นั่งก่อนจะต้องตกใจเพราะทับแขนใครสักคน พอหันไปก็เห็นว่าเป็นแขนพี่ทีออนที่พาดยาวโอบเก้าอี้ฉันอยู่ ฉันหันไปมองหน้าเขาเพราะว่าฉันเองเผลอทับแขนลงไปแบบไม่ตั้งใจ แต่ดูเหมือนคนตัวสูงจะไม่ได้ติดอะไรแถมยังอมยิ้มให้ฉันอีก อะดี นี่พวกเขาเมาหรือเป็นบ้ากันไปหมด

เวลาผ่านไปเนิ่นนานทำให้ฉันรู้สึกง่วงส่วนแขกในร้านก็ทยอยออกกันไปหมด พี่เพลิงก็โดนพี่ไคโลลากกลับบ้านไปแล้ว เหลือแค่พี่รัมที่กำลังจัดการเรื่องบิล ส่วนฉันที่เห็นโซฟาว่างอยู่เลยย้ายตัวลงไปนอนที่โซฟาเพราะง่วง จะว่าไงดีตอนนี้ก็ตี 4 แล้วก็เล่นดื่มกันเกือบสว่างฉันจะไหวได้ไงก่อน ฉันหลับตาทิ้งตัวลงนอนอย่างสบายใจก่อนจะตื่นขึ้นมาบนเตียงนุ่ม ๆ ใช่บนเตียงใครไม่รู้

“ตื่นแล้วหรอ” ฉันหันหน้าไปทางก่อนจะลืมตาขึ้นมองก็เห็นพี่ทีออนที่ถือแก้วอะไรสักอย่างมา

“ค่ะ” ฉันตอบกลับแผ่วเบาเพราะยัง งง อยู่

”ดื่มน้ำผึ้งร้อนสักหน่อยจะได้ไม่ปวดหัว“ คนตัวสูงยื่นน้ำผึ้งมาก่อนที่ฉันจะรับไว้

“แล้วรินอยู่ที่ไหนคะ”

“คอนโดไอรัม” คนตัวสูงตอบก่อนจะมานั่งที่ปลายเตียง

“แล้วเจ้าของห้องละคะ” ฉันถามเพราะยังไม่เห็นเงาหัวพี่ชายตัวเอง

“มันนอนอยู่ส่วนพี่ก็นอนห้องเดียวกับมัน พี่เห็นว่าเราตื่นมาน่าจะคอแห้ง”

“จะว่าไปก็เรื่องจริงค่ะ” ฉันยิ้มให้พี่ทีออนเพราะตอนนี้รู้แล้ววว่าตัวเองอยู่ที่ไหน

“วันนี้มีเรียนรึป่าว”

“รินมีเรียนบ่าย อีกสักพักรินจะกลับห้องก่อน”

“ให้พี่ไปส่งมั้ย”

“จริง ๆ รินแค่เดินไปไม่กี่นาทีก็ถึงแล้วค่ะ”

“พี่เดินไปส่งมั้ย”

“จะไปส่งให้ได้เลยสินะคะ” ฉันตอบยิ้ม ๆ เพราะเค้าทำเหมือนฉันยังเป็นเด็กน้อยของเค้าอยู่

“ยังไงก็ต้องดูแลอยู่แล้ววก็ต้องดูแลให้ดีสิ” คนตัวสูงเดินมาโยกหัวฉันเบา ๆ

“พี่ไม่ต้องสนใจคำพูดพี่รัมมากก็ได้ปกติรินก็กลับเองอยู่แล้ว” ฉันตอบแบบหน้ามู่เพราะพี่ชายตัวดีพูดเกินเหตุ

“ก็กลับมาดูแลแล้ววนี่ไง”

“ถ้ารินไม่รู้จักพี่มาก่อนนี่รินคงหลงรักตายเลย” ฉันยิ้มให้คนตรงหน้าก่อนที่คนตัวสูงจะขมวดคิ้วเหมือนสงสัยอะไรอยู่ แต่่ฉันก็ไม่ได้รอคำตอบรีบดันเค้าออกห้องก่อนเดี๋ยวจะไปเรียนไม่ทัน

“รินนนนน หายไปไหนมาคิดถึงแทบขาดใจ” เสียงเพื่อนรักขอฉันตะโกนมแต่ไกล

“อย่าเสียงดังสิ คนเต็มไปหมด” ฉันเอามือปิดปากเมไว้เพราะเอาแต่เสียงดังไม่หยุด

“ทำเหมือนไม่ชิบกับยัยนี่ไปได้” ชานที่เดินมาจากด้านหลังจับมือเพื่อนตัวแสบบออกจากตัวฉัน

เม เป็นเพื่อนสาวคนเดียวที่ฉันสนิทด้วย ส่วนชานเราเรียนด้วยกันมานานแล้ววเค้าเป็นผู้ชายอีกหนึ่งคนที่ฉันสนิทด้วย

“ทำไมถึงไม่ขึ้นไปรอบนห้องละ เลยเวลาเรียนมาเกือบ 10 นาทีแล้วนะ” ฉันถามออกไปอย่างสงสัยเพราะมันเลยเวลาเรียนแล้ว

“วันนี้ใครมาส่งหรอ” เมถามฉันขึ้นมา

“ยัยนี่อยากมาเจอหน้าพี่ชายเธอ”ชานพูดเสริมเพราะใบหน้าฉันคงสงสัยไม่ไหว

“วันนี้พี่รัมไม่ได้มาส่งหรอก” ฉันตอบแบบยิ้ม ๆ ก่อนที่จะจับมือยัยเมไปเรียนี่ไม่รู้จะหลงรักพี่รัมอะไรขนาดนั้น ผู้ชายที่น่ารำคาญคนนั้นมีอะไรดีกันนะ