Ep 8

บรรยากาศในรถเงียบกริบ แอร์เย็นเฉียบแต่ฉันกลับรู้สึกร้อนรุ่มไปทั้งตัว พี่ทีออนไม่ออกรถทันที เขาหันมามองฉันที่นั่งตัวลีบติดประตู

“ริน”

“คะ” ฉันขานรับโดยไม่มองหน้า มองออกไปนอกหน้าต่างรถแทน

“ช่วงนี้เราหลบหน้าพี่ทำไม”

คำถามตรงไปตรงมาทำเอาฉันชะงัก ฉันพยายามปรับสีหน้าให้ดูปกติที่สุด ก่อนจะหันมาส่งยิ้มจางๆ ให้เขา “รินเปล่านะคะ ช่วงนี้งานเยอะ ใกล้สอบมิดเทอมแล้วด้วย”

“งานเยอะจนไม่ตอบไลน์พี่? งานเยอะจนต้องเดินกลับคอนโดเองทั้งที่พี่บอกว่าจะมารับ?” เขาไล่ต้อนฉันด้วยน้ำเสียงที่เริ่มขุ่นมัว

“รินเกรงใจค่ะ พี่ทีออนงานยุ่งจะตาย เพิ่งกลับมาไทยทั้งที รินไม่อยากทำตัวเป็นภาระ... อีกอย่าง พี่ก็คงอยากมีเวลาส่วนตัวกับ... เพื่อนคนอื่นๆ”

ฉันเผลอหลุดประโยคท้ายออกไปจนได้ น้ำเสียงของฉันมันคงเจือความน้อยใจไปบ้าง แต่ฉันก็รีบกลบเกลื่อนด้วยการแสร้งทำเป็นหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเช็ค

พี่ทีออนเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนที่เขาจะโน้มตัวข้ามมาหาฉัน กลิ่นน้ำหอมราคาแพงผสมกับกลิ่นบุหรี่จางๆ ประจำตัวของเขาลอยมาแตะจมูก หัวใจฉันเต้นรัวจนแทบจะหลุดออกมานอกอก ฉันตัวแข็งทื่อ นึกว่าเขาจะทำอะไร แต่เขากลับแค่เอื้อมมือมาดึงสายเข็มขัดนิรภัยคาดให้ฉัน

หน้าของเราอยู่ห่างกันแค่คืบ ลมหายใจอุ่นๆ ของเขารินรดที่แก้มฉัน ฉันเผลอสบตาเขาในระยะประชิด แววตาของเขามีประกายบางอย่างที่ฉันอ่านไม่ออก

“พี่ไม่เคยเห็นเราเป็นภาระ” เขาพูดเสียงพร่าชิดใบหู “และต่อให้พี่จะยุ่งแค่ไหน หรืออยู่กับใคร... ถ้ารินโทรมา พี่จะมาหาเราทันที จำไว้”

เขาผละออกไปนั่งประจำที่แล้วออกรถ ทิ้งให้ฉันนั่งนิ่งงันอยู่กับคำพูดที่แสนจะอบอุ่นแต่ก็เจ็บปวดในเวลาเดียวกัน เขาทำแบบนี้อีกแล้ว... ให้ความหวัง ใส่ใจ ดูแลราวกับฉันเป็นคนสำคัญ แต่สุดท้ายมันก็เป็นแค่ความเอ็นดูแบบ ‘น้องสาว’ อยู่ดี

ฉันแอบมองเสี้ยวหน้าด้านข้างของเขาที่กำลังตั้งใจขับรถ ความรู้สึกน้อยใจมันตีตื้นขึ้นมาในอก ยิ่งเขาแสนดีกับฉันมากเท่าไหร่ มันยิ่งตอกย้ำว่าฉันไม่มีวันได้ยืนข้างเขาในฐานะอื่น

พี่ใจร้ายจังนะ... ที่ทำให้รินรักขนาดนี้ แต่กลับไม่เคยรู้อะไรเลย

“เย็นนี้อยากกินอะไร แม่เราคงไม่ได้มาหรอก พี่โกหกไปงั้นแหละ อยากให้เราขึ้นรถมา”

ฉันหันขวับไปมองเขาตาโต “พี่ที! นี่พี่หลอกรินหรอคะ”

“ก็เราดื้อ”เขายกยิ้มมุมปากอย่างเจ้าเล่ห์ “สรุปจะกินอะไร หรือจะให้พี่กิน...”

“คะ?” ฉันถามย้ำเมื่อเขาเว้นช่วงไป

“...กินข้าวเป็นเพื่อนที่ห้อง” เขาพูดต่อจนจบประโยค แต่สายตาที่เขามองมามันทำให้ฉันรู้สึกวูบวาบแปลกๆ

“ริน... รินกินอะไรก็ได้ค่ะ” ฉันรีบตัดบทก่อนที่หน้าจะแดงไปมากกว่านี้ พยายามบอกตัวเองให้หยุดคิดเข้าข้างตัวเองได้แล้ว ริน... เขาแค่แกล้งเล่น เขาแค่เห็นเธอเป็นน้องสาว จำใส่สมองไว้สิ