เข้าสู่ระบบแชร์
บทที่ 10
บทล่าสุด
เขานิทราในราตรีนิรันดร์ บทที่ 22
ซูเหราเริ่มเรียนรู้ที่จะยอมตาม ในวันที่ยี่สิบเจ็ดหลังจากถูกกักขังเธอไม่ขัดขืนอีกต่อไป ไม่ประท้วงด้วยการอดอาหาร และบางครั้งถึงกับยิ้มให้สือเยี่ยนชิงบ้างเล็กน้อยในช่วงแรกสือเยี่ยนชิงยังคงระแวดระวัง แต่ในที่สุดเขาก็เริ่มเชื่อว่าบางทีเธออาจจะยอมรับในโชคชะตาแล้วจริงๆ“เช้านี้อยากทานอะไรครับ?” เช้าตรู่วันหนึ่ง สือเยี่ยนชิงถามเธอขณะที่กำลังผูกเนกไทอยู่ข้างเตียงซูเหราเอนกายพิงหัวเตียง ผมยาวสยายบนไหล่ แล้วพูดด้วยน้ำเสียงอย่างสงบ “อะไรก็ได้ที่คุณทำค่ะ”นิ้วมือของสือเยี่ยนชิงชะงักไป แววตาฉายแววประหลาดใจ ก่อนจะยิ้มออกมา “ได้ครับ”เขาหันตัวเดินไปที่ห้องครัว แผ่นหลังดูผ่อนคลายอย่างที่ไม่ค่อยเห็นซูเหรามองตามเงาหลังของเขาจนหายลับไปที่ประตู เธอรีบเลิกผ้าห่มขึ้นทันที แล้วหยิบโน๊ตบุ๊คเครื่องหนึ่งออกมาจากใต้ฟูกที่นอน นี่คือสิ่งที่เธอขโมยมาจากห้องทำงานของสือเยี่ยนชิงเมื่อสัปดาห์ก่อนเธอรีบป้อนรหัสอย่างรวดเร็ว ปลายนิ้วรัวลงบนแป้นพิมพ์ระบบรักษาความปลอดภัยของเกาะถูกเธอเจาะเข้าไปอย่างเงียบเชียบ และสัญญาณขอความช่วยเหลือที่ถูกเข้ารหัสไว้ก็ถูกส่งออกไปกลางดึก สามวันต่อมา ซูเหรายืนอยู่ตรงริมหน้าผา
เขานิทราในราตรีนิรันดร์ บทที่ 21
เนื่องจากงานของบริษัทตระกูลสือสุมกองอยู่มาก สือเยี่ยนชิงจึงจำเป็นต้องกลับไปจัดการยามเย็น ณ เกาะส่วนตัววันที่สามหลังจากสือเยี่ยนชิงจากไป ซูเหรายืนอยู่หน้าหน้าต่างกระจกบานใหญ่ มองดูแสงอาทิตย์สุดท้ายบนเส้นขอบฟ้าที่ถูกกลืนกินไปคนรับใช้เดินเข้ามาอย่างเบาๆ แล้ววางแก้วลมนมอุ่นๆ ลง “คุณผู้หญิงคะ ดื่มสักนิดเถอะค่ะ”ซูเหราไม่ขยับ ได้แต่ถามว่า “เขาจะกลับมาเมื่อไหร่?”“ท่านประธานสือเยี่ยนชิงบอกว่าจัดการธุระที่บริษัทเสร็จก็…”“เพล้ง!”แก้วน้ำถูกปาใส่กำแพง เศษแก้วกระเด็นกระจาย นมหกเลอะเทอะเต็มพื้น“ฉันไม่ใช่คุณผู้หญิงอะไรทั้งนั้น” ซูเหราหัวเราะออกมา “ออกไปซะ”คนรับใช้ตกใจจนรีบถอยออกไปซูเหราก้มตัวลง หยิบเศษแก้วที่คมที่สุดขึ้นมาหนึ่งชิ้นในเวลาเดียวกัน ณ บริษัทตระกูลสือเมืองเป่ยเฉิงในห้องประชุม สือเยี่ยนชิงนั่งอยู่ที่ตำแหน่งประธาน ฟังการรายงานจากเหล่าผู้บริหารระดับสูง นิ้วมือลูบหน้าจอโทรศัพท์ไปมาโดยไม่รู้ตัวบนหน้าจอคือภาพจากกล้องวงจรปิดที่เขาได้รับเมื่อคืน ซูเหรายืนอยู่บนหาดทราย มองไปยังเส้นขอบฟ้าที่ห่างไกล แผ่นหลังของเธอดูบอบบางราวกับจะถูกลมทะเลพัดหายไปได้ทุกเมื่อ“ท่านประธานสือเยี
เขานิทราในราตรีนิรันดร์ บทที่ 20
ยามเช้า ณ เกาะส่วนตัว เฮลิคอปเตอร์ลงจอดบนลานจอดใจกลางเกาะ เสียงของใบพัดค่อยๆ เงียบลง เหลือเพียงเสียงคลื่นที่ซัดสาดเข้าหาโขดหินซูเหราถูกสือเยี่ยนชิงอุ้มลงจากเครื่องบิน ทันทีที่เท้าแตะพื้น เธอก็ผลักเขาออกอย่างแรง“กักขังหน่วงเหนี่ยวผิดกฎหมายนะ?” เธอหัวเราะออกมา ชายกระโปรงชุดแต่งงานถูกลมทะเลพัดจนเสียงดังพึ่บพั่บ “ท่านประธานสือเยี่ยนชิงเริ่มทำงานต่ำช้าแบบนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่กัน?”สือเยี่ยนชิงไม่โกรธ แต่กลับยิ้มอ่อนๆ “แล้วจะทำไมล่ะ?”เขายกมือขึ้นลูบไล้แก้มของเธอ ปลายนิ้วเย็นเฉียบ แต่แววตากลับร้อนแรงจนน่ากลัว “เหราเหรา คุณเป็นของผม”“ชาตินี้ อย่าได้หวังว่าจะได้แต่งงานกับคนอื่น”ภายในคฤหาสน์หลังหลักสือเยี่ยนชิงพาเธอเดินดูรอบทั้งเกาะ“ทุกอย่างที่นี่เป็นของคุณ” เขาผลักประตูหน้าต่างบานใหญ่ออก ลมทะเลหอบเอาไอกลิ่นเค็มชื้นพัดเข้ามา “สวน สระว่ายน้ำ ห้องสมุด... หรือแม้แต่ทะเลผืนนั้น”ซูเหราไม่สะทกสะท้าน “ฉันจะกลับ”“เหราเหรา ลืมเรื่องไม่สบายใจที่ผ่านมาซะ” สือเยี่ยนชิงกอดเธอจากด้านหลัง คางเกยบนศีรษะเธอ เขาพูดด้วยเสียงต่ำ “เรามาเริ่มต้นใหม่”“ทำเหมือนว่าทุกอย่างไม่เคยเกิดขึ้น”ซูเหราดิ้น
เขานิทราในราตรีนิรันดร์ บทที่ 19
หนึ่งวันก่อนงานแต่งงาน ณ คฤหาสน์ส่วนตัวตระกูลเสิ่นซูเหรานั่งอยู่หน้ากระจกโต๊ะเครื่องแป้งในห้องเจ้าสาว ปลายนิ้วลูบไล้ไปบนเม็ดเพชรเล็กๆ บนชุดแต่งงานอย่างแผ่วเบาแสงแดดนอกหน้าต่างกำลังดี คนรับใช้ในคฤหาสน์ต่างยุ่งอยู่กับการจัดเตรียมสถานที่งานแต่งงานของวันพรุ่งนี้ ทุกอย่างดูสมบูรณ์แบบไปหมดเสียงเคาะประตูเบาๆ ดังขึ้น“พี่ครับ?”เสิ่นทิงหลานผลักประตูเข้ามา ในมือถือถ้วยชาดอกกุหลาบอุ่นๆ ส่วนอีกมือถือกล่องของขวัญกำมะหยี่สุดประณีตเขาอยู่ในชุดสูทสีดำที่รีดจนเรียบกริบ ปกเสื้อเปิดออกเล็กน้อย ดวงตาหลังกรอบแว่นสายตาสีทองนั้นอ่อนโยนจนเกินบรรยาย“มื้อเช้าพี่แทบจะไม่แตะเลยนะครับ” เขาวางถ้วยชาลงข้างมือเธอ น้ำเสียงแฝงไปด้วยความจนใจ “ทางห้องครัวบอกว่าพี่ดื่มนมไปแค่ครึ่งแก้วเอง”ซูเหราเงยหน้ามองเขา แล้วยิ้มเล็กน้อย “ท่านประธานเสิ่นทิงหลานนี่จะมาดุฉันด้วยตัวเองเลยเหรอคะ?”“ไม่กล้าหรอกครับ” เขาโน้มตัวลงยื่นกล่องของขวัญให้เธอ “แค่กลัวว่าพี่จะหิว”ซูเหราเปิดกล่องออก ข้างในคือช็อกโกแลตสุดประณีตไม่กี่ชิ้น“ได้ยินว่าเมื่อก่อนพี่ชอบช็อกโกแลตร้านนี้มาก” เสิ่นทิงหลานพูดเสียงเบา “ผมให้คนส่งมาจากสวิตเซอร์แล
เขานิทราในราตรีนิรันดร์ บทที่ 18
“ตระกูลเสิ่นแห่งหนานเฉิงกับตระกูลสือแห่งไป๋เฉิง ปกติก็เหมือนเสือสองตัวที่อยู่ถ้ำเดียวกันไม่ได้อยู่แล้ว นี่ดูเหมือนจะเป็นท่านประธานสือเยี่ยนชิง... เขามาที่นี่ได้ยังไง?”เสียงกระซิบซุบซิบของแขกเริ่มแพร่กระจายไปทั่วห้องจัดเลี้ยงสายตาของทุกคนจับจ้องไปที่ร่างสูงโปร่งตรงประตูสือเยี่ยนชิงยืนอยู่ตรงนั้น ในชุดสูทเนี้ยบกริบ แต่แววตากลับมืดมนจนน่ากลัว สายตาของเขาจ้องเขม็งไปที่มือของซูเหราและเสิ่นทิงหลานที่ประสานกันแน่น ราวกับจะเผามือคู่นั้นให้ทะลุ“ท่านประธานสือเยี่ยนชิงทำไมถึงจ้องคุณหนูซูเหราตาเขม็งขนาดนั้นล่ะ หรือว่าจะมาแย่งตัว?”เสิ่นทิงหลานดึงซูเหราเข้ามาปกป้องในอ้อมแขนทันที แขนของเขาขวางอยู่ข้างหน้าเธอ ราวกับสร้างกำแพงที่มองไม่เห็นขึ้นมาแต่ซูเหรากลับสงบนิ่งอย่างคาดไม่ถึงเธอมองสือเยี่ยนชิง แล้วจู่ๆ ก็ยิ้มออกมา “ท่านประธานสือเยี่ยนชิงมาได้ยังไงคะ? มาร่วมส่งของขวัญแต่งแต่งเหรอคะ?”ประโยคนี้เหมือนมีดที่แทงเข้ากลางอกของสือเยี่ยนชิงกรามของเขาเกร็ง เส้นเลือดปูด เสียงแหบจนแทบไม่เป็นเสียง “เหราเหรา กลับไปกับผม”ซูเหรายิ้มกว้างขึ้น “กลับไปทำไมคะ? กลับไปดูว่าคุณรักหลินรั่วเฉี่ยนต่อเหรอคะ
เขานิทราในราตรีนิรันดร์ บทที่ 17
“เมื่อสิบปีก่อน ในงานเลี้ยงบนเรือยอร์ชที่ไป๋เฉิง...”“พี่ลืมไปแล้วเหรอว่าพี่ช่วยใครไว้?”ซูเหราชะงักไป ความทรงจำถูกดึงกลับไปเมื่อสิบปีก่อนทันทีในงานเลี้ยงวันนั้น เธอยืนรับลมอยู่ตรงขอบดาดฟ้าเรือ จู่ๆ ก็ได้ยินเสียง “ตู้ม!”เด็กชายตัวเล็กๆ คนหนึ่งตกลงไปในน้ำคนรอบข้างยังไม่ทันได้ปฏิกิริยาอะไร เธอก็กระโดดลงไปเสียแล้วน้ำทะเลเย็นบาดลึกถึงกระดูก เธอว่ายน้ำสุดแรงไปยังคนที่กำลังจะจม หลังจากสำลักน้ำไปหลายอึก ในที่สุดเธอก็ลากเขาขึ้นฝั่งได้สำเร็จ“ไม่เป็นไรใช่ไหม?” เธอเปียกโชกไปทั้งตัว แต่กลับไม่สนใจตัวเองเลย เธอก้มลงคุกเข่าบนพื้นเพื่อปฐมพยาบาลฉุกเฉินให้เด็กชายคนนั้นเด็กชายไอเอาน้ำออกมาหลายอึก เมื่อลืมตาขึ้น บนขนตาก็ยังมีหยดน้ำเกาะอยู่เธอถอดเสื้อคลุมของตัวเองมาห่มให้ร่างที่กำลังสั่นของเขา“ไอ้เด็กแสบ คราวหลังระวังหน่อย อย่าวิ่งออกมาที่ดาดฟ้าเรือแบบนี้อีกล่ะ”เด็กชายคนนั้นกำชายเสื้อเธอไว้แน่น ดวงตาเป็นประกายเหมือนดาว……ซูเหราได้สติกลับมาในทันที เธอมองเสิ่นทิงหลานอย่างไม่อยากจะเชื่อ “เด็กที่ตกน้ำคนนั้น... คือคุณเหรอ?!”เสิ่นทิงหลานใบหูแดงและตอบว่า “ครับ”“ผมตามหาพี่มาสิบปีแล้ว”ซู
บางทีคุณอาจจะชอบ
น้ำตาร่วงกลางบุปผา รักลับไม่หวน
โย่วโย่ว2.7K viewsถูกทอดทิ้งครั้งที่ 99
มอร์ลิน4.6K viewsจากกันแล้วไม่มีวันหวนคืน
กัมมี่4.7K viewsดอกไม้เบ่งบานเมื่อฉันตาย
โย่วโย่วชิง3.5K viewsสุขที่ไม่อาจเอ่ย
ผ่าน12.5K viewsกงเกวียนกำเกวียน
ซื่อจื่อปู้หง2.8K viewsมิอาจหวนคืน
ฝนพรำ4.1K viewsไม่จำเป็นต้องเฝ้าคะนึงหาในช่วงชีวิตที่เหลือ
ชอบกินหมั่นโถว3.8K views
