All Chapters of เจ้าสาว(เมีย)จำแลง: Chapter 31 - Chapter 40

ดูเหมือนวันนี้เจ้าของบ้านที่เป็นเจ้านายบ้าอำนาจของเธอคงตั้งใจมาแกล้งกันเต็มที่เลยสินะ “ตกลงมีอะไร ฉันจะอ่านรายงานต่อ” ธาราปรับน้ำเสียงให้ดูจริงจังขึ้นอีกนิด เผื่อว่าเขาจะเห็นใจและยอมปล่อยให้เธอทำงานต่อ และดูเหมือนมันจะได้ผล “เดี๋ยวให้อ่านต่อค่ะ แต่พี่ขอดูแผลน้องก่อน มานั่งนี่มา” ภูผาจูงกึ่งลากธาราให้ตามมา จับน้องนั่งที่เก้าอี้ตรงโต๊ะที่น้องนั่งอ่านแฟ้มอยู่ก่อนนี้ เขาคุกเข่าลงที่ด้านหน้าแล้วยกเท้าของน้องขึ้นมาวางบนหน้าขาตัวเอง ดูเหมือนน้องจะแกะปลาสเตอร์ยาอันเก่าออกแล้วตอนที่อาบน้ำ “จะทำไรน่ะ” เธอตกใจเล็กน้อยที่จู่ๆ ภูผาก็คุกเข่าลงตรงหน้าเธอ “ก็ดูแผลไงคะ” ภูผาตอบไปทั้งยังคงจับเท้าน้อยๆ พลิกดูซ้ายทีขวาที รอยยังคงแดงอยู่ก็จริง แต่ดูแล้วไม่น่าจะเป็นอะไรมากแต่ถึงอย่างนั้นบางแผลที่พองก็แตกไปแล้ว ภูผาจัดการหยิบปลาสเตอร์ยาที่เอาติดมาด้วยปิดแผลให้น้องไว้ก่อน เผื่อว่านอนแล้วแผลเกิดไปถูกับที่นอนกับผ้าห่มน้องจะได้ไม่แสบธารามองดูการกระทำของคนหล่อขี้แกล้งตรงหน้าแล้วก็รู้สึกเขินยังไงบอกไม่ถูก ทั้งที่พยายามหักห้ามใจเอาไว้ไม่ใ

ทั้งที่มือหนาของภูผาล่วงล้ำเข้าไปภายใต้เสื้อยืดตัวเก่งของน้องแล้ว แต่ธาราคนเก่งของเขากลับไม่ตอบอะไร เอาแต่นอนนิ่งครุ่นคิดอยู่แบบนั้นภูผาค่อยๆ เคล้นคลึงอกอวบภายใต้ชั้นในตัวบางอย่างเบามือ ครั้งนี้เขาจะไม่รุนแรงกับน้องอีกแล้ว แต่เขาจะทำให้ถึงอกถึงใจจนต้องร้องขอชีวิตกันเลย“นะคะ คนดี อย่าใจร้ายกับพี่อีกเลยนะคะ” ปากก็อ้อนไป สายตาก็จับจ้องเว้าวอนเมียคนสวยอยู่อย่างนั้น แต่มือหนาก็ยังเค้นคลึงภูเขาสองลูกไม่หยุด“พี่สัญญานะคะ ว่าพี่จะทำเบาๆ”หมายถึงถ้ายอมดีๆ ก็จะทำเบาๆ แต่ถ้าขัดขืนจะทำแรงๆ ให้เจ็บงั้นเหรอภูผาไม่รอฟังคำตอบอะไรแล้ว บดจูบลงมาที่ริมฝีปากของเธออย่างหื่นกระหายตอนแรกธาราเองก็ตกใจ แต่เพราะเธอถูกเขาเล้าโลมไม่หยุดจนตอนนี้ จะปฏิเสธก็คงไม่ได้แล้วว่าเธอเองก็มีความต้องการไม่น้อยแล้วเหมือนกันปากเล็กๆ ของธาราเผยอออกจูบตอบเขาอย่างที่ทำในฝัน เขาดูดลิ้นเธอ เธอก็ดูดกลับเช่นเดียวกัน ยิ่งดูดดุนกันก็เหมือนยิ่งกระตุ้นความต้องการของทั้งคู่ไหนจะมือหนานั้นที่เกาะกุมอกอวบเอาไว้หลังจากที่ปลดตะขอเสื้อในเธอออกไปตอนไหนก็ไม่รู้ตอนที่ถูกภูผาบีบเคล้นคลึงสองก้อนนุ่มเล่นเบาๆ ว่าสยิวแล้ว แต่พอโดนปลายนิ้วสะกิด

เมื่อจัดการธุระส่วนตัวเสร็จแล้วก็ได้เวลาไปทำงาน สภาพของธารานั้นดูเหมือนคนอดนอนมาเป็นอาทิตย์ก็ว่าได้ ต่างจากภูผาที่วันนี้ดูเหมือนจะอารมณ์ดีเป็นพิเศษเขายิ้มแย้มแจ่มใสทักทายทุกคนที่เดินผ่านทั้งที่บ้านตลอดจนมาถึงที่ทำงาน“น้องเดินไหวมั้ยคะ ให้พี่อุ้มมั้ย” ภูผารู้ตัวดีว่าเมื่อเช้าเขาเอาแต่ใจกับเมียมากไปหน่อยจึงอาสาช่วย แต่กลับถูกถลึงตาใส่เสียงั้น“ไม่เป็นไรค่ะ ธาราเดินเองได้” เธอรีบยกมือขึ้นห้ามตัวต้นเหตุเอาไว้ก่อนที่จะทำอะไรน่าอายอีก“ทำไมไม่แทนตัวเองว่าน้องเหมือนเมื่อเช้านี้ล่ะ พี่ชอบมากเลยนะ”“พอเลยค่ะ เลิกพูดเล่นได้แล้ว” เธอผลักใบหน้าหล่อของคนตัวใหญ่ตรงหน้าให้ออกห่าง แล้วเดินเข้าออฟฟิศไปก่อนและตลอดทั้งวัน ธาราก็ไม่ยอมให้ภูผาเข้าใกล้เลย เอาแต่ขลุกอยู่แต่กองแฟ้มเอกสารหกสิบแฟ้มนั่น จนถึงเลิกงานกลับบ้านก็ยังคงแบกแฟ้มที่เหลือกลับมาด้วยอีกไม่คิดเลยว่าเมียเขาจะขยัน และจริงจังมากขนาดนี้ มีเมียขยันมันก็ดีอยู่หรอก แต่มันติดอยู่นิดเดียวตรงที่น้องดันมายื่นคำขาดกับเขาว่าวันนี้ห้ามเข้าห้องน้องเด็ดขาด จนกว่าน้องจะอ่านเสร็จเพราะน้องอยากอ่านให้จบภายในคืนนี้ ไม่อย่างนั้นน้องจะไปขอทำงา

นานๆ ทีเขาก็อยากเปลี่ยนบรรยากาศนอกจากบ้านกับที่ทำงานบ้างเพราะกลัวว่าธาราจะเบื่อ แต่ดูเหมือนเมียเขาจะไม่คิดอย่างนั้น“ก็แล้วข้าวบ้านก็มีจะมาซื้อกินทำไมให้เปลือง เงินเหลือเยอะขนาดนั้นก็เอาไปบริจาคเด็กกำพร้ามั้ย ดีกว่าเอาไปปรนเปรอผู้หญิงตั้งเยอะ”อะ... อาการแบบนี้หึงสินะ “ไปค่ะ กลับไปกินข้าวบ้านกัน” จู่ๆ ภูผาก็รู้สึกอารมณ์ดีอย่างบอกไม่ถูก มีความสุขจนเก็บรอยยิ้มเอาไว้ไม่อยู่จริงๆหลังจากทานมื้อเย็นเสร็จแล้ว ธาราก็กลับขึ้นมาบนห้อง ส่วนภูผาเห็นว่าจะไปคุยงานต่อกับคุณชิษณุ ที่พักหลังนี้ไม่ค่อยจะเห็นหน้าเธอทิ้งตัวลงที่นอนนุ่มอย่างต้องการพักหลังจากที่อาบน้ำเรียบร้อยแล้ว นอนคิดอะไรไปเรื่อยเปื่อย แต่สุดท้ายสมองก็วกกลับมาที่เรื่องของภูผาอีกแล้วก็ไม่รู้เหมือนกันว่าเมื่อเย็นนี้เธอเป็นอะไรไป ทำไมถึงได้หงุดหงิดใส่เขาขนาดนั้นแค่เขาชวนกินข้าวนอกบ้านเพราะเขาดุและยึดมือถือเรางั้นเหรอหรือกลัวว่าถ้าไปไหนมาไหนกับเขาบ่อยๆ แล้วเราจะใจอ่อน ‘พูดเหมือนตอนนี้ไม่อ่อนเลยนะธารา’หรือเป็นเพราะผู้หญิงคนนั้น...‘เฮ้อ... อย่าเอาตัวเองไปผูกกับเขาเลย เดี๋ยวพอครบสามเดือนคนที่ลำบากก็คือแกนะ ธารา’ เธอหยิบมือถือขึ้นมาหวัง

พอได้เห็นโมเมนต์เก่าๆ แล้วก็อดคิดถึงพี่สาวไม่ได้‘โทรหาพี่ธารดีกว่า’ ธารากดออกจากโซเชียลทั้งหมด แล้วต่อสายหาพี่สาวทันที[ว่าไงยัยน้อง]“พี่ธารรรรรรรรรรรรรร”[โห... ท่าจะเรื่องใหญ่ลากเสียงยาวขนาดนี้] ลำธารทำเสียงหยอกล้อให้กับน้องสาวที่แสนน่ารักของเธอ“เมื่อไหร่พี่ธารจะกลับ น้องคิดถึง”[เดี๋ยวไปหาตอนนี้เลยดีมั้ยคะ]“พูดจริงพูดเล่น?” แม้จะฟังออกว่าพี่สาวน่าจะพูดเล่น แต่ธาราก็อดตื่นเต้นไม่ได้ แอบหวังลึกๆ ว่าพี่สาวจะกลับมาสักที[ล้อเล่นจ้ะ ว่าแต่สรุปเราเป็นไรรึเปล่า ทำไมเสียงน้องดูไม่ดีเลย] เพราะต่อให้พยายามทำเสียงร่าเริงแค่ไหน แต่ลำธารก็จับน้ำเสียงของน้องสาวตัวเองได้“เปล่าหรอกค่ะ แค่คิดถึงพี่ธารน่ะก็เลยโทรหา อยากได้ยินเสียง”[จนป่านนี้แล้วยังไม่เลิกอ้อนพี่อีก แน่ใจนะว่าเราสบายดี] เสียงอ่อยๆ ของธาราแบบนั้นลำธารรู้ดีว่าน้องน่าจะมีเรื่องอึดอัดในใจและถ้าให้เดาก็คงไม่พ้นเรื่องเกี่ยวกับคุณภูผาลำธารพอรู้อยู่แล้วว่าน้องสาวตัวเองรู้สึกดีกับภูผา ตอนแรกที่เขามาสู่ขอเธอกับพ่อลำธารเองก็ยังนึกแปลกใจว่าทำไมถึงเป็นตัวเองทั้งที่ปกติภูผาจะสนใจและคุยกับน้องสาวเธอมากกว่าในทุกครั้งที่เจอกันแม้แต่ตอนที่ไป