All Chapters of เจ้าสาว(เมีย)จำแลง: Chapter 21 - Chapter 30

ยิ่งภรรยาลูกชายหายหน้าจากบ้านไปเป็นอาทิตย์แบบนั้น เป็นไปไม่ได้ที่ไทเฮาของบ้านจะไม่อยากรู้เหตุผล ยังไงก็ต้องส่งคนตามสืบตามดูอยู่แล้ว“แล้วยายตัวดี รู้เรื่องหรือยัง” พอคิดว่าถ้าไปบอกยายตัวเล็กแล้ว คราวนี้จะมีปฏิกิริยาตอบกลับยังไงก็รู้สึกอยากรู้ขึ้นมาอดคิดไม่ได้ว่าในทุกๆ วันหลังจากนี้ การมีธาราอยู่ด้วยชีวิตเขายังไงก็คงไม่เหมือนเดิม แต่แค่ไม่รู้ว่ามันจะดีหรือไม่ดีกับเขามากน้อยแค่ไหนต่างหาก“ยังครับ นายจะบอกเอง หรือให้ผมบอกให้... ครับ” ณุเหลือบตามองเจ้านายอีกครั้ง คุณภูผาจะรู้ตัวมั้ยว่าชอบอมยิ้มเวลาพูดถึงคุณธารา“ไม่เป็นไร เดี๋ยวฉันจัดการเอง” ภูผาสั่งงานชิษณุอีกนิดหน่อยแล้วให้คนสนิทกลับไปพักได้ ส่วนตัวเขาก็วกกลับมาคิดเรื่องของธาราอีกแล้วถ้าหากว่าที่ผ่านมาเขาเข้าใจเธอผิดไปเอง ธาราไม่ใช่คนที่จะปล่อยตัวปล่อยใจกับใครง่ายๆ แล้วทำไมถึงรายล้อมไปด้วยผู้ชายมากมายขนาดนั้นที่ผ่านมาเธอเอาตัวรอดจากผู้ชายพวกนั้นได้ยังไงภูผาหยิบรูปเก่าๆ ของธาราที่เก็บไว้ชั้นล่างสุดขึ้นมาดูอีกครั้ง ส่วนใหญ่จะเป็นรูปที่ผู้ชายมักจะเอาน้ำ เอาขนมมาให้เธอ บ้างก็เป็นช่อดอกไม้‘ดีใจอะไรกับอีแค่ดอกไม้ช่อเดียว ฉันซื้อให้ทั้งสว

“เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับคุณภูผาหรอกค่ะ ทั้งหมดธาราผิดเอง” เธอรีบออกปากรับผิดทันที เมื่อเห็นว่าภูผากำลังจะเดือดร้อนเพราะเธออีกคน“น้องเขาล้อเล่นน่ะครับแม่ คือ... โรงพิมพ์ครับ โรงพิมพ์เขาพิมพ์ชื่อผิด ผมแต่งถูกคนแล้วครับ”เหตุผลฟังดูไม่คุ้นเอาเสียเลย แต่ทำไมมันฟังดูคุ้นๆ จัง“คุณภูผา อุ๊บ” ทั้งที่เธอตั้งใจจะสารภาพซึ่งมันก็ดีกับตัวภูผาเองแท้ๆ แต่ไหงเขากลับเลือกที่จะโกหกต่อ แล้วยังจะมาปิดปากเธอเอาไว้อีกท่าทีอึกอักแบบนั้นของลูกชายทำเอาภาคินัยแปลกใจไม่น้อย คนอย่างลูกชายเขาเนี่ยนะที่เห็นอะไรผิดพลาดแล้วจะปล่อยผ่าน ชักน่าสนุกแล้วสิ“ผิดกระทั่งรูปพรีเวดดิ้งกับป้ายชื่อในงานด้วยมั้ยห๊ะ! ภูผา ปล่อยมือ” ภาคินัยขึ้นเสียงใส่ลูกชาย ให้ยอมปล่อยมือที่ปิดปากธาราไว้ “ส่วนหนู มีอะไรจะพูดก็พูดมา”“หนูกราบขอโทษคุณท่านทั้งสองนะคะ แต่เรื่องนี้หนูเป็นคนผิดจริงๆ ค่ะ คุณภูผาเองก็ไม่ทราบมาก่อน” ธารายกสองมือขึ้นพนม ไหว้ขอโทษผู้ใหญ่ทั้งสองอีกครั้ง“เล่ามาเถอะ ใครผิดบ้างฉันจะตัดสินใจเอง” ภาคินัยยังคงรับบทคุณพ่อสามีจอมดุ วางท่าทีขึงขังใส่ แต่ในใจนั้นรู้สึกประทับใจไม่น้อย“คนที่คุณภูผาอยากแต่งด้วยคือพี่ลำธารค่ะ ชื่อกับรู

“แล้วน้องมาโกรธพี่ทำไมคะ บอกได้มั้ยว่าพี่ไปทำอะไรให้โกรธ ทำไมถึงเปลี่ยนไปขนาดนี้”แต่พอได้ยินอีกคำถาม ธาราก็ได้แต่ขมวดคิ้วมุ่น ทั้งที่ตัวเองเปลี่ยนไปก่อนแท้ๆ กลับมาว่ากันแบบนี้ได้ยังไงอดคิดถึงช่วงแรกๆ ที่เจอกันไม่ได้ ภูผาที่แสนใจดีและแสนสุภาพ รอยยิ้มน้อยๆ แต่กลับอบอุ่นและมีเสน่ห์อย่างบอกไม่ถูกในทุกครั้งที่เจอกัน จนเธอหวั่นไหวแต่พอธาราเริ่มมีใจให้ คนไร้หัวใจนี่ก็เผยธาตุแท้ออกมา จากที่เคยมองเธอด้วยสายตาที่พาให้รู้สึกดีก็กลายเป็นมองเหยียดคำพูดที่เคยอบอุ่นกลับแข็งกระด้างติดรำคาญ แถมยังกระแนะกระแหนเธออีกทั้งที่ธารายังไม่ได้ทำอะไรให้วันที่เธอนัดเขาเพื่อที่จะเอาผ้าเช็ดหน้าคืนให้ ภูผากลับพาผู้หญิงคนหนึ่งมาด้วย ท่าทางสนิทชิดเชื้อกันขนาดนั้น ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าคงถึงไหนต่อไหนกันแล้วสุดท้ายวันนั้นเธอก็ไม่ได้คืนผ้าเช็ดหน้าให้เขาตามที่ตั้งใจหลังจากนั้นธาราก็บังเอิญเห็นเขาควงผู้หญิงมากหน้าหลายตาแทบไม่ซ้ำเลยทีเดียว แล้วยังมีหน้ามายื่นข้อเสนอให้พี่ธารแต่งงานกับเขาแทนการใช้หนี้อีกไอ้คนโลเล ไอ้คนมักมาก ไอ้คนไร้หัวใจ“พี่เก็บคำถามนี้ไปถามตัวเองดีกว่ามั้ยคะ ใครกันแน่ที่เปลี่ยนก่อน” ท้ายประโยคธาราเบา

“ทุเรศ” ธาราถลึงตาใหญ่ใส่เขา ก่อนจะหันหน้าเข้าหากองงานที่ค้างอยู่ “ออกไปเลยนะ อย่ามากวน นายจะแกล้งให้ฉันอ่านไม่ทันใช่มั้ย ฉันรู้ทันหรอกน่า”ภูผาถอนหายใจเบาๆ อย่างคนข่มความต้องการเอาไว้ เขามองดูนาฬิกาข้อมือแล้วเห็นว่าใกล้เวลาต้องไปคุยกับฝ่ายจัดซื้อแล้วจึงลุกขึ้นยืนเต็มความสูง“รีบอ่านเข้าล่ะ พี่กลับมาอีกรอบจะพากลับบ้านแล้ว” วันแรกของน้องเขาไม่อยากให้หักโหมมากจนเกินไปอีกอย่างไม่ใช่เรื่องง่ายที่น้องจะยอมออกไปไหนมาไหนกับเขาแบบนี้ เขาจะไม่พลาดโอกาสที่จะได้เดทกับเมียแน่ๆ“แล้วถ้านายกลับมาก่อนห้าโมงครึ่งล่ะ แบบนี้เวลางานฉันก็น้อยลงสิ”“…” ภูผาไม่ได้ตอบเธอ เพียงแค่ยักคิ้วพร้อมยักไหล่ให้อย่างกวนๆ ก่อนจะหันหลังเดินออกจากห้องไป“นอกจากบ้ากามแล้วยังบ้าอำนาจอีกนะ” ธาราได้แต่ก่นด่าตามหลังไปสองขาเรียวสวยที่สวมใส่คัทชูสีดำเปิดปลายเท้าเล็กน้อยบนส้นสูงสี่นิ้ว ที่ตอนนี้เริ่มเดินไม่ทะมัดทะแมงเท่าไหร่แล้ว เพราะถูกรองเท้าไม่รักดีกัดเข้าให้จนได้เมื่อวานธาราแค่ใส่ไปสัมภาษณ์เสร็จก็ถูกพากลับบ้านเลย จึงไม่ได้เดินมากเท่าไหร่ ถ้าต้องเทียบกับวันนี้ แล้วกว่าเขาจะพามานั่งพักก็ผ่านไปร่วมสามชั่วโมงได้

เมื่อจัดการเรื่องค่าใช้จ่ายเสร็จแล้ว ทั้งสองจึงเดินออกจากร้านมา ภูผาไม่ได้เดินไปที่โซนเครื่องใช้ในบ้านอย่างที่บอกว่าอยากไปในตอนแรก แต่กลับพาธาราตรงกลับไปที่รถทันที“ไหนว่าจะดูของใช้ในบ้านไง”“ตอนนี้ไม่อยากได้แล้วค่ะ พี่ขี้เกียจเดินแล้วด้วย” ภูผาเดินไปเปิดประตูฝั่งของธาราให้เธอขึ้นไปก่อนที่จะเดินอ้อมกลับไปฝั่งตัวเอง แล้วตรงกลับบ้านทันทีเพราะเป็นเดตแรกของเขากับภรรยา ภูผาจึงไม่ได้ให้คนขับรถขับให้เหมือนอย่างทุกที เขาอยากอยู่ตามลำพังกับเมียตัวแสบมากกว่า เมื่อมาถึงบ้าน ภูผาสั่งให้แววขนแฟ้มเอกสารที่เลขาคนขยันนำกลับมาอ่านด้วยขึ้นไปไว้ที่ห้อง แต่ธาราก็ยังคงเป็นธาราที่แสนดีกับทุกคนยกเว้นแค่เขา เธอแบ่งเอาแฟ้มบางส่วนจากแววมาช่วยถือ ส่งถุงข้าวหน้าปลาซาบะให้แววไปไว้กิน แล้วเดินเข้าบ้านไปพร้อมกันกับแวว ตื้อ ดือ ดึง ตึง ตึง ตื้อ ดือ ดึง ตึง ตึง ตื้อ ดือ ดึง ตึง ตึง เสียงเรียกเข้าจากมือถือของภูดังขึ้น เมื่อเห็นชื่อของคนที่โทรหาคือ ‘ตฤณ’ เขาจึงไม่ได้ตามธาราเข้าไป แต่เดินเลี่ยงออกปีคุยที่สวนข้างบ้านแทนนึกแปลกใจเห