ตอนที่ 02 มือตบเจ้าบ่าว

คำต่อว่ากับสายตาแข็งกร้าวของธาราที่จ้องมองยังภูผานั้น ยิ่งทำให้ชายหนุ่มรู้สึกไม่พอใจ 

แต่ไม่ใช่ไม่พอใจที่ถูกเปลี่ยนตัวเจ้าสาว เพราะตอนนี้ภูผารู้สึกไม่พอใจท่าทางอวดดีของคนตรงหน้ามากกว่า

“ลำธารล่ะ อยู่ที่ไหน เธอเอาลำธารไปซ่อนไว้ไหน”

“ไม่มีใครซ่อนใครไว้ได้หรอก ถ้าเจ้าตัวเขาไม่ยอมไปเองน่ะ”

“ฉันไม่เชื่อ ทำไม! อยากเป็นเจ้าสาวของฉันมากถึงกับต้องทำอย่างนี้กับพี่สาวตัวเองเลยเหรอ”

“ตื่นได้ก็ตื่นนะ” ธาราบึนปากใส่ให้กับความมั่นหน้าของคนตรงหน้า คนอะไรจะมั่นหน้ามั่นโหนกขนาดนี้ ไอ้ความหล่อน่ะ ยอมรับว่าจริง

แต่ใครที่ไหนมันจะคิดสั้นขนาดอยากแต่งงานแค่เพราะความหล่อกัน หลงตัวเองชะมัด

“หึ... ผู้ชายที่ควงๆ อยู่ไม่มีใครดีพอให้เธออยากแต่งงานด้วยเลยสินะ ถึงต้องใช้วิธีสกปรกแบบนี้เพื่อมาแต่งงานกับฉัน”

ชายร่างใหญ่พูดพร้อมกับยืนกอดอกวางท่าเคร่งขรึม ดูมั่นอกมั่นใจในตัวเองไม่น้อย

“โอ้ยยยย... นี่ นายเป็นนกหงส์หยกรึไง ถึงได้หลงตัวเองนักห๊า จะบอกให้เอาบุญนะ คนอย่างนายน่ะไม่มีใครเขาโง่อยากแต่งงานด้วยหรอก มีแต่เขาอยากจะหนีไปให้พ้นๆ ต่างหาก”

“เหรอ… แต่ก็เห็นมีโง่อยู่คนหนึ่งนะ” ภูผาปลายหางตามองคนโง่คนหนึ่งที่ว่า มันก็คนตรงหน้าเขานี่ไง

ธาราสะอึกเล็กน้อย อยากจะเถียงก็เถียงไม่ออก ก็เธอแต่งงานกับเขาแล้วจริงๆ ได้แต่หาเรื่องอื่นมาโต้กลับให้สะใจเล่นเท่านั้น

“นายน่ะ ควรจะขอบใจฉันมากกว่านะ ที่เสียสละเอาตัวเองมาเข้าร่วมพิธีให้อะ ไม่อย่างนั้นป่านนี้คงออกข่าวครบทุกช่องไปแล้ว วิวาห์ล่ม นายภูผา อัศวะกาฬ ถูกเจ้าสาวทิ้งกลางงานแต่ง หัวข้อข่าวเก๋ดีนะ ว่ามั้ย?”

เมื่อพูดจบธาราถึงกับกลั้นขำเอาไว้ไม่อยู่ ความรู้สึกสะใจแบบเด็กๆ ที่คิดว่าคำพูดพวกนี้จะสามารถทำให้ภูผาถึงกับอึ้งจนพูดไม่ออกได้

ภูผาอึ้งอยู่ก็จริง แต่ไม่ใช่เพราะหัวข้อข่าวที่ไม่มีทางเกิดขึ้นได้ที่ธาราพูดถึง เขาแค่ไม่ชอบใจท่าทางอวดดี กับท่าทีที่ดูไม่ชอบเขาเอาเสียเลยของธาราก็เท่านั้น

มือใหญ่หนาของภูผาจับแขนเรียวเล็กของธาราบีบแน่นด้วยอารมณ์โกรธ เขย่าตัวเธออย่างแรงเพื่อถามหาคนพี่

“ลำธารอยู่ไหน บอกมาเดี๋ยวนี้ว่าเธออยู่ที่ไหน” เขาบีบมือแน่นขึ้นจนแขนเรียวเล็กนั้นเต็มไปด้วยรอยนิ้วมือออกสีแดงเต็มแขน

“ฉันเจ็บ ปล่อยฉันเดี๋ยวนี้นะ นายไม่มีสิทธิ์มาทำกับฉันแบบนี้”

“ทำไมจะไม่มีสิทธิ์ ลืมไปหรือเปล่าว่าตอนนี้เธอเป็นของฉันแล้ว”

“ฉันยังไม่ใช่ของนาย และต่อให้ตาย ฉันก็ไม่มีทางบอกนายหรอก ฉันจะไม่ยอมให้พี่ธารมาตกนรกอยู่กับคนอย่างนายแน่”

ดวงตากลมโตคู่สวยถลึงตาขึ้นดูดุดันไม่ต่างจากภูผาแต่อย่างใด ไม่มีทีท่าว่าจะเกรงกลัวหรือยอมแพ้ต่อชายร่างกายกำยำที่อยู่ต่อหน้าเธอเลย

ชายหนุ่มรู้สึกเสียหน้ามาก อย่างที่ไม่เคยเกิดขึ้นในชีวิตมาก่อน ตั้งแต่จำความได้มาจนตอนนี้อายุเข้า 30 ปีแล้วยังไม่มีอะไรที่ภูผาอยากได้แล้วไม่ได้

ไม่ใช่ว่าเพราะเขาเป็นคนเอาแต่ใจ แต่เป็นเพราะภูผาเป็นคนไม่ยอมแพ้ต่ออุปสรรคหรือโชคชะตา เขาจึงสำเร็จมาได้จนทุกวันนี้

นี่นับว่าเป็นครั้งแรกเลยก็ว่าได้ที่มีคนกล้ามาหักหน้าภูผา แล้วยังจะมายืนชี้หน้าด่าเขาฉอดๆ อยู่ในบ้านของตัวเองอีก

ถึงแม้ลำธารจะไม่ใช่ผู้หญิงที่เขาอยากแต่งด้วยตั้งแต่แรก แต่เธอก็เป็นคนที่เหมาะสมที่สุดแล้วถ้าจะต้องแต่งกับใครสักคนตอนนี้

ที่ผ่านมาเขาถูกกดดันจากแม่มากมาย ไหนจะเอาผู้หญิงมาให้เลือกตั้งเท่าไหร่แต่ภูผาก็ปฏิเสธมาตลอด เพราะหวังจะเจอคนที่เหมาะสมกับเขาในสักวัน

และแม้ว่าภูผาจะชื่นชอบหญิงสาวปากร้ายที่ยืนอยู่ตรงหน้านี้มากก็ตาม แต่สิ่งที่รับรู้มาทำให้เขาจำต้องตัดเธอออกและเลือกที่จะแต่งกับพี่สาวแทน

“เธอคิดว่าคนอย่างฉันจะหาพี่สาวเธอไม่เจอเหรอ ลืมไปแล้วเหรอว่าฉันเป็นใคร ไม่มีอะไรที่ภูผาอยากได้แล้วไม่ได้และไม่มีใครที่ภูผาตามหาแล้วจะไม่เจอ”

“อย่ายุ่งกับพี่ธาร”

“ไม่ต้องกลัวหรอก ในเมื่อพี่สาวเธอเลือกที่จะหนี ฉันก็ไม่คิดจะตามหาหรอกนะ แต่เธอกับพ่อแม่ของเธอต้องได้รับผลจากการกระทำในครั้งนี้แน่”

ภูผาสะบัดมือใหญ่ออกอย่างแรง คล้ายกับอยากผลักร่างน้อยในมือนี้ให้กระเด็นออกไปด้วยอารมณ์โกรธ สีหน้าของเขาขึงขังและดุดัน

แม้สีหน้าและท่าทางของภูผาบ่งบอกถึงความโกรธอยู่ก็จริง แต่ชั่วแวบแรกธาราเหมือนจะแอบเห็นเขายกยิ้มมุมปากบนใบหน้าเข้มดุนั้น

คนบ้าอะไรโกรธแล้วยังยิ้มอีก

แล้วที่เขาพูดหมายความว่าไงวะ เขาจะทำอะไรพ่อกับแม่งั้นเหรอ

“นายคิดจะทำอะไร ฉันบอกนายแล้วไงว่าเรื่องนี้พ่อกับแม่ฉันท่านไม่รู้เรื่อง อย่าเอาพวกท่านเข้ามาเกี่ยว”

“เธอทำขนาดนี้ คงไม่ได้คิดว่าฉันจะไม่แก้แค้นหรอกนะ”

“ถ้านายอยากแก้แค้นก็มาทำที่ฉันนี่ ไม่ใช่ไปลงกับคนที่เขาไม่รู้เรื่อง อย่าทำตัวเป็นอันธพาลหน่อยเลย”

“แล้วเธอล่ะ มายืนชี้หน้าว่าฉันฉอดๆ ในบ้านฉันแบบนี้ เธอคิดว่าเธอเป็นใคร”

“ฉันก็เป็นคนเหมือนกับนายนั่นแหละ แค่มีเงินมีหน้ามีตาทางสังคมมันไม่ได้แปลว่านายจะใหญ่คับฟ้ามาจากไหนหรอกนะ”

“เหรอ?” บางทีภูผาก็รู้สึกมันเขี้ยวท่าทางอวดดีนั้นเหลือเกิน

“ขอบอกเอาไว้เลยนะ ว่าฉันไม่กลัวนายหรอก ต่อให้ทั้งโลกนี้มีนายเป็นผู้ชายคนเดียว ฉันยอมขึ้นคานดีกว่าที่จะใช้ชีวิตคู่กับนาย”

ทว่าประโยคสุดท้ายของธารากลับปะทุอารมณ์โกรธในใจของชายหนุ่มให้หนักขึ้นมาอีก

อวดดีนักนะ แต่ละคำที่ด่าทอเขานั้นไม่มีคำไหนน่าเจ็บใจไปกว่าที่เธอบอกว่ายอมขึ้นคานดีกว่าเป็นเมียเขา ทั้งที่เธอไม่เคยรู้จักตัวตนที่แท้จริงของเขาเลยด้วยซ้ำ

เจอกันแต่ละครั้งก็มีแต่เรื่องให้รู้สึกดีต่อกันแท้ๆ แต่ทำไมถึงได้ด่าเขาราวกับว่าเขาเคยทำร้ายอะไรเธออย่างนั้น

แต่ก่อนไม่เห็นจะปากร้ายขนาดนี้เลยวะ

การที่เขาขอพี่สาวเธอแต่งงานเพื่อช่วยให้รักษาบ้านเอาไว้ได้ ไม่ต้องมาคอยใช้หนี้เขาอีก นั่นควรเป็นเรื่องน่ายินดีของครอบครัวเธอไม่ใช่เหรอ

ธาราควรมาขอบคุณและมาชื่นชมเขาสิถึงจะถูก ไม่ใช่มาด่าเอาๆ แบบนี้

สายตาที่ดุดันของภูผาจ้องร่างบางราวกับจะกินเลือดกินเนื้อของเจ้าหล่อนก็ไม่ปาน

“แล้วเธอคิดว่าถ้าโลกนี้มีเธอเป็นผู้หญิงคนเดียว แล้วฉันอยากจะได้เธองั้นเหรอ ผู้หญิงอย่างเธอมีอะไรดีนอกจากปากดีไปวันๆ”

“จริงๆ ก็ไม่ได้มีดีแค่ปากนะ แต่เสียดายที่คนอย่างนายจะไม่มีวันได้รู้” ในหัวของธาราคิดเพียงแค่ นิสัยดี อารมณ์ดี หน้าตาดีไปเรื่อย ต่างจากภูผาที่คิดเลยเถิดไปถึงไหนต่อไหนแล้ว

พอได้คิดว่ามีคนมากมายแค่ไหนกันที่ได้เห็นอะไรดีๆ ที่เขาไม่มีวันได้รู้ มันยิ่งกระตุ้นอารมณ์โกรธจนแทบอยากจะฉีกร่างบางตรงหน้าเป็นชิ้นๆ

“มั่นใจจังนะ ทำไมลูกค้ามารีวิวว่าดีเยอะนักเหรอ วันนึงนี่ รับได้ทีละกี่คนล่ะ” สายตาโลมเลียของภูผาที่ไล่มองเธอตั้งแต่หัวจรดเท้า

แล้วมองย้อนกลับมาจ้องที่หน้าอกอวบของธารา “ดูท่าตรงนี้ น่าจะขายดีสุด ถึงได้...”

เพี๊ยะ!!!