All Chapters of เจ้าสาว(เมีย)จำแลง: Chapter 11 - Chapter 20

“อ้าวคุณภูผา สวัสดีครับ มาถึงนานหรือยังครับ” ชลธารที่เดินตามหาลูกสาวคนเล็กอยู่เหมือนกัน พอได้เห็นว่าคนที่ลูกสาวยืนอยู่ด้วยคือภูผาจึงรีบเดินเข้ามาหาถึงแม้จะอายุมากกว่าแต่ด้วยฐานะที่สูงกว่าทำให้ชลธารไม่รีรอที่จะเอ่ยทักทายก่อน ครอบครัวของชลธารเปิดร้านอาหารไทย การตกแต่งเป็นแบบไทยโบราณ แต่ตั้งอยู่ใจกลางกรุง และร้านของเขาก็เป็นลูกค้าประจำที่สั่งเครื่องดื่มทุกชนิดของอัศวะกาฬกรุ๊ป “สวัสดีครับคุณชลธาร เพิ่งมาถึงสักครู่เองครับ” ภูผายกขึ้นทักทายแบบที่นักธุรกิจทำกัน ถึงแม้ชลธารจะเป็นเพียงลูกค้ารายเล็กๆ แต่ก็ติดต่อซื้อขายกันมานาน สำหรับภูผาแล้วลูกค้าทุกรายของอัศวะกาฬไม่ว่าจะรายเล็กหรือรายใหญ่ก็สำคัญไม่ต่างกัน “ลำธาร ธารา ทำความรู้จักไว้สิลูก นี่คุณภูผา อัศวะกาฬ เป็นเจ้าของงานในวันนี้ ส่วนนี่ลูกสาวของผมครับ คนโตชื่อลำธาร ส่วนคนเล็กนี่ชื่อธาราครับ” “สวัสดีค่ะ” / “สวัสดีค่ะ” สองสาวยกสองมือขึ้นพนมที่กลางอก แล้วก้มหน้าสวยลงพร้อมทักทายตามมารยาทที่ดี กิริยาท่าทางของทั้งสองสาว สวยงามสมหน้าตาเป็นอย่างมาก “ยินดีที่ได้รู้จักครับ ไม่ทราบมาก่อนเลยนะครับว่าคุณ

กระเป๋าเดินทางใบใหญ่ถูกวางอยู่ตรงหน้าบ้านอัศวะกาฬ ธาราตั้งใจแน่วแน่และมั่นใจกับการตัดสินใจในครั้งนี้เป็นที่สุด เพราะถ้าไม่ใช้วิธีนี้ครอบครัวเธอต้องเจอปัญหาครั้งใหญ่บนโลกนี้ไม่มีใครที่ธาราจะรักมากไปกว่าครอบครัวของเธออีกแล้ว“อ้าวคุณผู้หญิง จะกลับมาทำไมไม่ให้คนรถไปรับละคะ” สาวใช้ประจำบ้านร้องทักเมื่อเห็นสาวหน้าสวยยืนครุ่นคิดอยู่หน้าประตูรั้วบ้านหลังใหญ่นี้เธอจำได้ดีว่าหญิงสาวหน้าสวยคนนี้คือคนที่ลงมาจากห้องนอนของภูผาหลังคืนแต่งงาน แต่หลังจากออกไปกับคุณผู้ชายแล้วก็หายหน้าไปเป็นอาทิตย์ ไม่คิดว่าจะกลับมาเองแบบนี้“อ๋อ... ไม่เป็นไรค่ะ คือ ธารามาที่นี่แบบว่ากะจะมาเซอร์ไพรส์คุณภูผาน่ะ... ใช่ๆ มาเซอร์ไพรส์ค่ะ”“งั้นเดี๋ยวแววช่วยยกของไปเก็บที่ห้องให้เองค่ะ มาเหนื่อยๆ คุณผู้หญิงไปพักผ่อนเถอะนะคะ”“ไม่ต้องเรียกคุณผู้หญิงหรอกค่ะ เรียกว่าธาราก็ได้ ฟังแล้วมันขัดๆ ยังไงไม่รู้นะคะ” ธาราส่งยิ้มหวานให้พี่แววอย่าเป็นมิตรท่าทีอย่างเป็นกันเอง ไม่ถือเนื้อถือตัวทำให้เข้ากับสาวใช้ได้ง่ายขึ้น แต่ถึงอย่างนั้นแววก็ยังคงไม่กล้าเรียกอยู่ดี“คุณผู้หญิงไม่ได้ชื่อลำธารเหรอคะ แววจำได้ว่าในการ์ดเขียนว่าลำธาร”“อ่อ...

คำพูดท้าทายทั้งยังยักคิ้วหลิ่วตาใส่ ปลายสายตาคมจ้องมองมายังร่างกายเธอที่อยู่ภายใต้น้ำ เห็นแล้วอยากจะซัดให้หน้าหงายคิดว่าทำให้คนอื่นเขาหวั่นไหวเป็นคนเดียวหรือไง ถึงจะเป็นผู้หญิง แต่หนังแนวเซ็กซี่ขยี้ต่อมใช่ว่าธาราจะไม่เคยดูเอาวะ ใช่ว่าเขาไม่เคยเห็นยอมให้เห็นนิดหน่อย ก็ดีกว่าปล่อยให้ธาราน้อยต้องเจ็บตัวอีกมือเรียวเล็กของธาราละจากการกอดขาตัวเอง ไปลูบคลำช่วงขาอ่อนที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามแข็งแรงของภูผา เรื่อยไปจนถึงหน้าท้องที่ขึ้นเป็นลอนสวย ลูบไล้เวียนวนพอให้ภูผาคล้อยตามซึ่งก็คงเป็นไปตามที่คิดเพราะภูผาดูหายใจติดขัดยามที่มองตามมือของเธอธาราพยายามรักษาระยะห่างเอาไว้ ไม่ให้มือของเธอใกล้เจ้างูยักษ์ตัวนั้น ที่ดูเหมือนน่าจะตื่นตัวแล้วตอนนี้แม้จะมองเห็นไม่ถนัดนักก็ตามเธอลูบขึ้นไปถึงแผ่นอกเนื้อแน่น นิ้วมือเรียวสวยแวะลูบไล้เวียนวนที่ยอดอกของเขา จนได้ยินเสียงถอนหายใจออกมาแรงๆ ของภูผาอย่างพยายามอดกลั้นเขาถามเธอด้วยเสียงลมหายใจหอบถี่ “ทำไมวันนี้ร้อนแรงจัง”ร้อนแรงกับผีสิ ไอ้ขี้หื่นเอ๊ยเมื่อธาราเห็นว่าเท่านี้น่าจะเพียงพอแล้วเธอจึงชันกายลุกขึ้นจนหน้าอกอวบอิ่มโผล่พ้นน้ำ เลื่อนมือขึ้นไปวางบนบ่าแข็งแร

“ก็ไม่รู้จะซื้ออะไร อีกอย่าง เกิดนายเอาไปบวกกับยอดหนี้เดิมฉันทำไงล่ะ”“ไร้สาระ” คำตอบของธาราทำเอาอึ้งไม่น้อย นี่เธอเป็นภรรยาที่ถูกต้องตามกฎหมายแล้วนะ ยังจะต้องมาคิดอะไรพวกนี้อีกในวันแต่งงาน ทะเบียนสมรสที่ภูผากับธาราเซ็นไปก่อนนั้นเป็นเพียงเอกสารเปล่า ซึ่งถ้าให้พูดตามจริงมันยังไม่ถือว่าเสร็จสมบูรณ์ด้วยซ้ำแต่ช่วงสัปดาห์ที่ผ่านมา ตอนที่ธารากลับมาหาเขา ภูผาพาธาราไปจดทะเบียนฉบับจริงแล้ว ต่อหน้าเจ้าหน้าที่ แล้วก็พาทำบัตรประชาชนใหม่เรียบร้อยแล้วซึ่งยายตัวแสบก็สงสัยอยู่แล้วตามนิสัย แต่ก็ไม่ใช่เรื่องยากที่เขาจะหลอกให้ธารายอมเซ็นใหม่ได้“เรียกมาเรื่องแค่นี้เนี่ยนะ เสียเวลา” เธอเหลือบตามองบนน้อยๆ ให้กับเรื่องที่ทำให้เสียเวลาหางานแต่หน้าตาบูดบึ้งของธาราที่บ่งบอกถึงความไม่สบอารมณ์ที่ถูกเขาเรียกมา ทำให้ภูผารู้สึกเหมือนตัวเองเป็นตัวน่ารำคาญยังไงยังงั้นทั้งที่เขารีบเคลียร์งานเพื่อหาเวลาพาธาราไปฮันนีมูนแท้ๆ กลับมาทำเหมือนเขาเป็นตัวน่ารำคาญแบบนี้ได้ยังไงชักอยากรู้แล้วว่าในห้องมันมีอะไร ถึงได้ขลุกอยู่เป็นวันๆภูผาแอบเข้าไปดูทีไรก็เห็นเธอเอาแต่นั่งอยู่หน้าคอม แต่พอเห็นเขา ธาราก็รีบปิดจอโน๊ตบุ๊คทันที

“แล้วนี่เธอจะไปไหน” ทั้งที่ภูผาก็ถามดีๆ แท้ๆ แต่ดูยายตัวแสบตอบกลับเขา“เรื่องส่วนตัว” ธาราวางรองเท้าลงที่ประตูหน้าบ้าน กำลังจะใส่แต่ก็ถูกคนตัวใหญ่ขัดไว้“นี่ฉันถามดีๆ นะ” ภูผาคว้าแขนคนตัวเล็กเอาไว้ให้หันหลังกลับมาคุยกันก่อน“ก็แล้วจะมาอยากรู้เรื่องของฉันทำไมล่ะ” ธาราบิดข้อมือออก ดีว่าครั้งนี้เขาไม่จับแน่นอะไรจึงหลุดออกได้ง่าย“แล้วทำไมจะรู้ไม่ได้ ฉันเป็นผัวเธอนะ”“นี่...” เธอถอนหายใจอย่างเบื่อหน่าย ชักเริ่มจะหมดความอดทน แต่ยังไม่ทันได้เถียงต่อ ก็ถูกป้าพรขัดเอาไว้ก่อน“คุณผู้หญิงไม่ทานข้าวเหรอคะ” เพราะเกรงว่าจะเกิดสงครามก่อนมื้ออาหาร พรจึงรีบเดินมาห้ามทัพ โดยมีแววเดินตามหลังมาติดๆ“ไม่ดีกว่าค่ะป้าพร พอดีเพื่อนธารารออยู่”ธาราเปลี่ยนเสียงเป็นอ่อนน้อมทันทีเมื่อคุยกับผู้ใหญ่ในบ้าน ดูน่ารักสมวัยจนภูผานึกมันเขี้ยว ก็มีแต่เขาจริงๆ นั่นแหละที่ธาราไม่ยอมทำตัวน่ารักด้วย“งั้นเอาของว่างรองท้องมั้ยคะคุณผู้หญิง เดี๋ยวแววไปเอาให้ แป๊บเดียวเองค่ะ”“ไม่เป็นไรค่ะพี่แวว ธาราไปก่อนนะคะ สวัสดีค่ะป้าพร” ตอบแววเสร็จธาราจึงหันมายกมือไหว้บอกลาป้าพรเธอเคยชินกับการไปลามาไหว้เพราะทำอยู่ตลอดแม้กระทั่งตอนเรียนมห