บทเรียนที่ 3 แรกพบ (1/2)

หลังจากช่วงพักกลางวันผ่านพ้นไป วิชาแรกในยามบ่ายของวันก็คือวิชาวิทยาศาสตร์ ซึ่งคีตาและพินอินมีพรีเซนต์รายงานด้วย แต่ดีที่ทั้งสองทำมาเสร็จเรียบร้อยแล้ว

เรื่องการเรียนนั้นคีตายังคงต้องพึ่งพินอินอยู่บ้าง เพราะเพื่อนสาวของเธอคนนี้ เรียนเก่งอยู่พอตัวเลยทีเดียว

“เดี๋ยวฉันขอไปเข้าห้องน้ำก่อนนะ แล้วจะรีบตามไปเลย”

ระหว่างทางไปห้องเรียน คีตาก็ขอปลีกตัวไปเข้าห้องน้ำสักครู่ โดยให้ทางพินอินไปรับหน้ากับคุณครูไว้ก่อน หวังว่ากลุ่มของพวกเธอจะไม่ใช่กลุ่มแรกๆ นะ

“ได้สิ รีบมานะ” สาวแว่นผมเปียว่า ก่อนที่ทั้งสองจะแยกย้ายกันไป

คีตารีบเดินไปที่ห้องน้ำหญิงที่ใกล้ที่สุดในตอนนั้น แต่ไม่รู้ว่าอะไรดลใจให้เธอเลือกที่จะเดินอ้อมไปทางหลังอาคารเรียน ทั้งที่จริงๆ ตรงนั้นไม่ใช่ทางที่จะควรผ่านไปเลยแม้แต่น้อย

ฝีเท้าเล็กๆ เดินไปตามทาง จนกระทั่งเกือบจะถึงจุดหมายที่ว่าแล้ว แต่ทว่าเธอพบเข้ากับกลุ่มเด็กผู้ชายกลุ่มหนึ่ง ที่กำลังนั่งสูบบุหรี่กันอยู่

เด็กสาวจึงทำท่าทีว่าจะถอยหลังกลับ เพราะเริ่มรู้สึกถึงความไม่ปลอดภัยที่รออยู่ข้างหน้า

“จะไปไหนล่ะครับ น้องคีตา” หนึ่งในคนพวกนั้นเรียกเธอไว้ ก่อนจะทิ้งก้นบุหรี่ลงพื้น

“พะ...พวกพี่รู้จักคีตาด้วยเหรอคะ พอดีจะไปเข้าห้องน้ำค่ะ แต่นึกขึ้นได้ว่าต้องรีบไปเรียนคาบอาจารย์อโณทัยพอดี” เธอพูดด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ

“จะรีบไปไหนล่ะ จะไปห้องน้ำก็ไปสิครับ อีกนิดเดียวก็ถึงแล้ว” รุ่นพี่อีกคนพูดขึ้นแบบกวนๆ ก่อนจะโยนก้นบุหรี่ลงพื้นและเหยียบมันอย่างไม่ไยดี

“มะ...ไม่เป็นไรค่ะ” ถึงจะกลัวจนตัวสั่นและเริ่มมีน้ำตาเอ่อคลอที่ตา แต่ก็ยังคงพยายามพูดออกไปอย่างใจดีสู้เสือ

ในเวลาคับขันแบบนี้ ใครกันจะขี่ม้าขาวมาช่วยเธอได้...

“เฮ้ยพวกมึง!! จะแกล้งน้องเค้าทำไมวะ ถอยออกมาเลย” เด็กผู้ชายร่างสูงตัวใหญ่อีกคนพูดขึ้น

คนนี้ดูท่าทางจะเป็นหัวหน้าแก๊ง เพราะสังเกตได้จากตอนที่เขาพูดแล้ว พวกคนอื่นๆ ต่างก็หลีกทางให้

“นี่!! นักเรียนชายตรงนั้น ทำอะไรกันน่ะ” เสียงใครอีกคนพูดขึ้น แต่ครั้งนี้ดังมาจากทางด้านหลังของคีตา

มาแล้วสินะ คนขี่ม้าขาวที่ว่าของเธอ...

ใครสักคนที่คีตาภาวนาให้มาช่วย ที่จริงตอนนั้นเธอไม่สนแล้วว่าจะเป็นใคร ขอแค่มีคนมาช่วยเธอสักคนก็พอ และเมื่อเสียงที่รอคอยดังขึ้น ความกังวลที่มีก็พลันเปลี่ยนเป็นความโล่งใจ จนน้ำตาแทบจะไหลออกมาเลยทีเดียว

“พวกมึงวิ่ง!! สารวัตรนักเรียนมา”

แค่พอรู้ว่าคนที่มาคือสารวัตรนักเรียน พวกมันก็พากันวิ่งหนีหางจุกตูดไปกันเลยคนละทิศคนละทาง สมน้ำหน้า!!

“เป็นอะไรหรือเปล่าครับน้อง”

คีตาที่ยืนหลับตาปี๋อยู่นั้น ก็ค่อยๆ หรี่ตาขึ้นมามองคนตรงหน้า ใครกันนะที่มาช่วยเธอในเวลาแบบนี้

แต่นี่มัน...

“พี่เจ้าขุน!! ขอบคุณมากๆ เลยนะคะ คีตาไม่เป็นอะไรค่ะ”

พระเอกขี่ม้าขาวก็คือพี่เจ้าขุน สารวัตรนักเรียนที่หล่อมาก แถมยังเป็นสุภาพบุรุษสุดๆ ซึ่งในตอนนี้ก็กำลังทำให้คนตัวเล็กเสียอาการอยู่พอสมควร เธอว่าพลางบิดไปมาก่อนจะวิ่งหนีไปดื้อๆ ทำเอาคนตรงนั้นงงไปเลย

แน่แหละ...ใครไม่รู้จักพี่เจ้าขุนก็บ้าแล้ว เพราะเขาน่ะโคตรจะฮอต ดีกรีเดือนโรงเรียนเลยนะ คนอะไร ทั้งหล่อ ทั้งเรียนเก่ง แถมยังนิสัยดีสุดๆ อีกด้วย ดีงามไปหมดทุกสิ่ง

วันต่อมา...

คาบภาษาไทยวันนี้ คุณครูนุชนาถลาป่วยและกำลังแอดมิตอยู่ที่โรงพยาบาล คุณครูจินตนาหัวหน้าฝ่ายวิชาภาษาไทยจึงแจ้งให้นักเรียนทุกคนใช้เวลาช่วงนี้ในการเคลียร์งาน หรือค้นคว้าหาความรู้เพิ่มเติมที่ห้องสมุดแทน

“นี่ยังไม่เลิกเพ้อถึงพี่เค้าอีกเหรอคีตา ท่าทางจะเป็นเอามากนะ” พินอินเอ่ยพลางส่ายหัวให้กับท่าทีเพ้อฝันของเพื่อนสนิทคนสวย

“ก็พี่เจ้าขุนเค้าทั้งหล่อทั้งเท่ ตอนที่เค้ามาช่วยฉันอ่ะนะ มันฟินมากเลยแก” เธอว่าด้วยอาการล่องลอย ดูเพ้อเจ้อสุดๆ อย่างที่เพื่อนเธอบอกจริงๆ นั่นแหละ

“ทีหลังก็อย่าเดินมั่วไปหลังอาคารแบบนั้นอีกล่ะ มันอันตราย พี่เจ้าขุนเค้าอาจจะไม่ได้ไปช่วยแกได้ตลอดเวลานะยะ”

“นั่นน่ะสิ...เค้ามีแฟนหรือยังนะ อยากรู้จัง”

คนตัวเล็กเปลี่ยนจากนั่งเหม่อๆ มาเปิดหนังสือตรงหน้าเพื่อเตรียมค้นคว้า แต่ทว่าก็ยังไม่วายที่จะพูดถึงพระเอกขี่ม้าขาวของเธออยู่ดี

นี่เธอได้ฟังที่เพื่อนเตือนบ้างไหมล่ะเนี่ย!!

“เห็นมีข่าวลือว่าเค้ากำลังคบอยู่กับพี่แพรไหมห้องเดียวกันนะ” เสียงเพื่อนชายที่คุ้นเคย กระซิบกระซาบขึ้นขั้นกลางระหว่างเธอทั้งสอง จะเป็นใครไปเสียล่ะ ถ้าไม่ใช่...

“เฮ้ย!! ไอ้แมทธิว นายรู้ได้ไง” คีตาเอ่ยอย่างตกใจ แต่ก็ถามกลับในทันทีด้วยความอยากรู้อยากเห็นขั้นสุด

“ก็แค่ได้ยินมา แกจะชอบพี่เค้าก็ไม่แปลกหรอก เค้าดูดีจริงๆ นั่นแหละนะ” แมทธิวว่าก่อนจะเปลี่ยนมานั่งที่เก้าอี้ด้านข้างแทน

“ห้ามบอกใครเด็ดขาดนะ!! แล้วมาช่วยฉันสืบด้วยว่าพี่เค้าเป็นแฟนกันจริงไหม เข้าใจนะ”

คีตากอดคอเพื่อนชายมาพร้อมกับกระซิบเบาๆ ที่หู ก่อนจะพยักหน้าให้อย่างจริงจัง

“น้องครับ!! นี่ห้องสมุดนะ เค้าเอาไว้อ่านหนังสือ ไม่ใช่มาพากันคุยเรื่องไร้สาระ”

เพราะแก๊งสามคนนี้คุยกันเสียงดังไม่หยุด สุดท้ายก็โดนว่ากล่าวเข้าให้ และคนที่เตือนนั่นก็คือ...

“ขอโทษค่ะพี่แผ่นดิน” พินอินรีบเอ่ยขึ้นในทันที