Sold By My Husband, Pampered By The Billionaire のすべてのチャプター: チャプター 181 - チャプター 190

Nakahain sa mahabang hapagkainan ang iba't ibang uri ng masasarap na pagkain, ngunit walang gustong kumain sa amin. Nakatingin lang kami sa kani-kanilang plato. Ni walang gustong humawak ng kubyertos.Nilagyan ni Tyler ng beef backribs ang plato ko at maingat akong tinabihan. "Kahit kaunti lang, Sophia. Kailangan mong kumain.""Tama si Tyler, Sophia. Kumain ka. Hindi makakabuti sa kalusugan mo ang pagpalipas ng kain. Baka mabinat ka niyan at magkasakit," segunda naman ng ina ni Tyler.Hindi ko ginawad ang tingin ko sa plato. Nakatulala lang ako sa baso ng tubig sa aking harapan. Ilang minuto akong walang kaimik-imik bago kusang patak ng patak ang luha ko. Akala ko noong manganganak ako, iyon na ang pinakamasakit na pakiramdam. Hindi pala. Mas masakit palang mawalay sa sarili mong anak nang hindi mo man lang alam kung nakakakain ba siya, kung umiiyak siya, o kung ligtas pa ba siya sa kamay ng isang baliw.Hindi ko alam kung bakit ipinaparanas ng Diyos sa akin ang ganitong pagdurusa. Ga

Pumasok muli si Tyler sa silid dala ang isang tray ng mga binili niyang pagkain. Bahagya niyang inilipat ang bedtable patungo sa ibabaw ng kama ko at maingat na inihanay roon ang sabaw ng baka, dalawang plato ng kanin, at iba pang ulam."Kumain ka ng marami," bilin niya habang nilalagyan ng sabaw at karne ang plato ko.Nakatitig lang ako sa dami ng pagkaing inihain niya. "Saluhan mo ako. Hindi ko naman mauubos lahat ito."Tumango si Tyler. Kumuha siya ng sarili niyang plato at umupo sa gilid ng kama para sabayan ako. Sa unang pagkakataon sa loob ng ilang araw, naramdaman ko ang gutom kaya dahan-dahan akong nagsimulang kumain."Every checkpoint has installed police to check every vehicle passing by the South," pag-update sa akin ni Tyler ng sitwasyon. "Nararamdaman kong malapit na natin makasama ang anak natin."Sinusubukan niyang palakasin ang loob ko. Gusto kong hawakan ang bawat salitang sinasabi niya para hindi ako tuluyang mawasak."Sana nga, Tyler," pabulong kong sagot bago umino

Alas onse ng gabi nang maramdaman kong mahimbing na ang tulog ni Tyler mula sa sofa. Dahan-dahan akong bumangon at iniiwasan ang anumang ingay habang inaalis ang kumot para makababa sa kama."Tyler," mahina kong tawag.Hindi siya gumalaw. Ngayon lang kasi siya nakatulog nang maayos simula nang makabalik kami sa Pilipinas kaya bagsak na bagsak ang katawan niya sa matinding pagod at pag-iisip.Mabilis akong lumapit sa duffle bag na naglalaman ng mga damit ko na dinala kanina ng ina ni Tyler. Kumuha ako roon ng simpleng paitaas at pantalon bago pumasok sa banyo para magpalit. Nang makapagbihis, lumabas na ako ng VIP room. Nakayuko ako habang naglalakad sa hallway para maiwasang mapansin ang mukha ko. Sumakay ako ng elevator pababa at mabilis na nagpara ng taxi sa lobby.Hindi ko dinala ang cellphone ko. Binura ko na rin ang text ni Rowan doon kagaya ng utos niya. Anuman ang mangyari ngayong gabi, kailangang mabawi ko si Athena. Kahit pa ako ang maging kapalit niyon, mas gugustuhin kong a

MARIEL"Ano'ng sabi mo?"Malamig ang boses ko nang lumabas ako ng sasakyan matapos niyang ipatay ang tawag. Nakatayo lang si Rowan sa ilalim ng madilim na langit, bahagyang nagulat nang makita akong nakatitig sa kaniya."Mariel, gising ka na pala. Tumawag lang si mom para kumustahin—""Hindi iyon ang narinig ko na lumabas sa bibig mo, Rowan!" sigaw ko habang patuloy na bumabagsak ang mga luha ko. "Narinig ko ang pakikipag-usap mo sa mommy mo! Narinig ko kung paano mo ako tinawag na pantakip-butas lang... na gagamitin mo ako habang kailangan mo pa ako!""Mali ang dinig mo, Mariel," mabilis na pautal na depensa ni Rowan habang humahakbang palapit. "Nagkakamali ka. Mag-uusap lang kami ni Sophia para tapusin ang lahat ng ito nang tuluyan. Walang iba.""Huwag mo na akong utuhin! Hindi mo na ako maloloko! Hindi na ulit!"Napahabol ako ng hininga dahil sa matinding sikip sa dibdib ko. Nanginginig ang buong katawan ko sa galit at pagsisisi."Sinira ko ang buong buhay ko para sa 'yo!" sumbat k

"Tyler, sa likod mo!"Nanlalaki ang mga mata ko nang makitang nakabangon na si Rowan at tangan ang isang sirang upuan para ihampas sa ulo ni Tyler. Mabilis akong tinulak ni Tyler palayo habang mabilis siyang gumulong sa sahig para iwasan ang paghampas. Tumama ang upuan sa semento at tuluyang nawasak.Galit na galit si Rowan, litid sa leeg ang bumabakat habang muling sumusugod para sipain si Tyler. Pero mabilis na nakaiwas si Tyler para tumayo, at sa pagkakataong ito, siya na ang unang bumanat. Sinalubong niya si Rowan ng isang matinding suntok sa mukha.Wala akong mapaglagyan ng kaba. Patingin-tingin ako sa pintuan ng rest house, nagbabakasakaling may mga pulis na kasama si Tyler. Pero sa tingin ko ay wala. Mukhang paglabas ko pa lang ng VIP room sa ospital ay sumunod na rin siya kaagad.Muli kong ibinalik ang paningin sa kanilang dalawa. Nasuntok ni Rowan ang tagiliran ni Tyler kaya napaatras ito. Nang sumugod muli si Rowan, mabilis siyang hinawakan ni Tyler sa braso at buong-lakas n