Sold By My Husband, Pampered By The Billionaire のすべてのチャプター: チャプター 171 - チャプター 180

Tumunog ang cellphone ni Tyler sa ibabaw ng bedside table. Kalalabas pa lang niya mula sa bathroom pagkatapos mag-shower habang nagpapagpag naman ako ng kama. Mas malapit ako sa kinaroroonan ng telepono kaya ako na ang kumuha niyon.Nakita ko ang pangalan ni Axel sa screen na tumatawag kaya napahinto ako at mabilis na nilingon si Tyler."It's Axel..." bulalas ko.Dali-daling lumapit si Tyler sa akin at kinuha ang cellphone para sagutin ang tawag. Katulad ng nakasanayan, agad niyang inilagay sa loudspeaker ang telepono para marinig ko rin."Axel, anong balita kay Rowan?" bungad agad ni Tyler."Sir, wala na po si Rowan sa bahay niya," paliwanag ni Axel mula sa kabilang linya. "Nakausap ko ang bagong nakatira roon, halos mag-iisang buwan na raw simula nang lumipat sila. Ibinenta na ni Rowan ang bahay para sumunod sa mga magulang niya sa ibang bansa at doon na manirahan. Kasama raw nito ang asawa niyang buntis. Mukhang si Mariel ang tinutukoy nito."Naningkit ang aking mga mata sa narinig

Halos halughugin ko na ang buong kuwarto ni Athena pero wala talaga siya roon. Hindi ko na namalayan ang patuloy na palang bumabagsak ng aking mga luha, nanlalabo na ang aking paningin at parang pinupunit ang dibdib ko sa matinding takot."Athena, anak!" piyok kong sigaw sabay takbo palabas ng silid. "Tyler, si Athena!"Naabutan ko si Tyler na nakatulala kay Nana Selya, halatang hindi pa rin lubos na makapaniwala sa mabilis na pangyayari. Nakapikit na ang matanda at wala nang buhay na nakahandusay sa sahig.Napahagulhol ako nang napakalakas, dahilan para mapabalik sa ulirat si Tyler at napatingin sa akin. Tumayo siya mula sa pagkakaluhod at mabilis na hinawakan ang aking mga braso."Nasaan si Athena?" natatarantang tanong niya habang sinusulyapan ang nakabukas na pintuan ng nursery.Sunod-sunod akong umiling sa kaniya habang patuloy sa pag-iyak. "W-Wala si Athena... Tyler, wala ang anak natin sa loob!"Para akong naubusan ng lakas at tuluyang bumagsak ang aking mga tuhod. Mabuti na la

MARIELAnong oras na pero wala pa rin si Rowan. Kanina ko pa siya tinatawagan pero nakapatay lang ang cellphone niya. Maaga pa nang umalis siya kanina. Hindi ko pa nga dapat schedule na ma-discharge, pero pinilit niya lang akong ilabas ng ospital. May ilang test pa sanang gagawin sa akin para matiyak na ligtas at maayos na talaga ang pregnancy ko, pero hindi niya na iyon pinatuloy.Napabuntong-hininga na lamang ako habang nakatitig sa kaniyang numero sa screen ng cellphone ko. Nasaan na ba siya? Imposible naman na naghahanap pa rin siya kay Sophia sa ganitong oras ng hatinggabi. Halos mag-aalas-dose na. Nangako siya sa akin na kapag hindi pa namin nahanap si Sophia ngayong linggo, uuwi at babalik na kami ng Pilipinas. Sana lang talaga ay totohanin niya iyon. Gustong-gusto ko na ring lumagay kami sa tahimik at bumuo ng sarili naming pamilya nang walang gulo.Napahikab ako nang maramdaman ang matinding antok. Hindi ko na kaya ang maghintay pa kaya humiga na ako sa kama ng inuupahan namin

ROWANInis kong binalingan ang walang tigil sa kakaiyak na sanggol habang balisa itong hinihili ni Mariel sa sala. Tatlong oras na kaming nakalapag sa Maynila at nakalipat sa bago at tago naming rented apartment, pero ang boses pa rin ng batang iyon ang lumalason sa katahimikan ng buong lugar.Mabilis na nagdilim ang paningin ko. Napakuyom ang mga kamay ko sa galit bago ako marahas na bumangon mula sa sofa."Putàngina naman, Mariel! Hindi mo ba kaya patahanin ang batang 'yan?!" sigaw ko habang nanlilisik ang mga mata sa kaniya. "Simpleng pagpapatahan lang ng sanggol, hindi mo pa magawa? Paano ka magiging ina sa anak natin kung d'yan pa lang sa batang 'yan ay sumusuko ka na?!""Bakit ba sa akin ka nagagalit?!" balik na sigaw ni Mariel, sinulyapan ako habang humihigpit ang hawak sa batang nanginginig sa pag-iyak. "Stress na stress na rin ako, Rowan! Baka naman kasi gutom na ang bata! Wala tayong dalang gatas niya mula nang kuhanin mo siya sa Switzerland! Anong inaasahan mong gawin ko?!"

Huminto ang SUV sa tapat ng mansyon ng pamilya Santibañez. Pagkabukas pa lang ng pintuan ng sasakyan ay nabungaran ko agad ang pamilya ni Tyler na halatang matagal nang nag-aabang sa aming pagdating. Naroon ang Lolo ni Tyler, ang kaniyang ama na si Alfonso Santibañez, at ang kaniyang ina. Kasama rin nila sina Amesyl at Anya na kapwa halata ang matinding pag-aalala sa kani-kanilang mga mukha.Kahit ayaw ko nang umiyak, kahit pagod na pagod at nanhahapdi na ang aking mga mata sa walang patid na pagluha kanina sa biyahe, hindi ko pa rin napigilang mapahagulhol nang makita sila.Agad akong dinaluhan ng ina ni Tyler habang bumababa ako sa sasakyan."Sophia..." tawag nito sa akin bago ako ginawaran ng isang mahigpit at mainit na yakap. Naramdaman ko ang panginginig ng kaniyang katawan at ang pagbasa ng kaniyang mga luha sa aking balikat. "My goodness... Bakit kailangang mangyari ito sa pamilya natin? Ang walang kamuwang-muwang na bata, nadamay pa..."Lumapit ang Lolo ni Tyler at marahang ti