Sold By My Husband, Pampered By The Billionaire のすべてのチャプター: チャプター 191 - チャプター 200

Napabuntong-hininga ako bago umiling sa mga pulis habang hinihingi ang statement ko hinggil sa mga pangyayari."Hindi ako sigurado kung patay na ba si Mariel," panimula ko habang nakatitig sa ambulansyang nakaparada sa gilid. "Pero base sa sinabi niya kanina ay mukhang ganoon na nga. Ang tiyak ko lang ay buhay pa ang anak namin."Yakap-yakap ko ang aking mga braso para pigilan ang panginginig ng katawan ko habang abala ang mga medic sa paglalagay ng paunang lunas at benda sa tama ng bala sa tuhod ni Tyler. Sa malayo, doon sa cliff kung saan nahulog si Rowan, ang ilang responding police ay nagsimula nang bumaba sa pamamagitan ng lubid para suyurin ang mga batuhan sa ibaba. Sa taas ng bangin na iyon, halos walang tsansang mabuhay ang sinumang bumagsak doon.Tumango nang dahan-dahan ang imbestigador na kausap ko habang ang isa pang pulis sa tabi niya ay abalang hinalukay ang cellphone ni Rowan. Ilang beses itong nag-swipe sa screen, ngunit walang makitang anuman doon na makapagtuturo kun

"They want us to adopt?"Kunot-noong tanong ni Tyler habang nasa hapag-kainan kami ng gabing iyon. Napahinto ang pagsubo niya at napatitig sa akin nang mariin.Marahan akong tumango habang dahan-dahang ibinababa ang aking kubyertos. Binitawan din niya ang kaniyang mga gamit sa pagkain at kinuha ang aking kamay sa ibabaw ng mesa para haplusin iyon gamit ang kaniyang hinlalaki."Kung ayaw mong mag-adopt, hindi natin gagawin 'yon," seryoso ngunit maingat niyang sabi. "I will respect your decision. Sasabihin ko kina Mom na hindi natin kailangan ang bagay na 'yan. We have our daughter. Hindi natin kailangan iba."Napatitig ako sa kaniyang mga mata. Nakikita ko roon ang labis na pag-aalala na baka nasasaktan lang ako sa imbitasyon at sa mga salitang nanggaling sa kaniyang pamilya."Pero naisip ko rin... na tama naman sila," mahina kong tugon. "Maganda rin siguro na... may bata rito sa bahay?"Napahinto siya at hindi muna agad sumagot. Pinagmasdan niyang mabuti ang mukha ko nang ilang sandal

"Dahan-dahan lang sa pagbababa ng mga kahon. Baka masira ang mga laruan sa loob," suway ko sa mga tauhan ng simbahan na tumutulong kina Axel sa pagbababa ng mga gamit para sa mga bata.Bandang ala-una y media na kami ng hapon nakarating sa St. Vincent Children's Home. Alas-tres pa naman daw ang simula ng opisyal na programa. Maya-maya pa ay darating na rin ang pamilya ni Tyler. Sadyang inagahan lang talaga namin ang pagpunta rito para magkaroon kami ng sapat na oras na makipaghalubilo sa mga bata. At para na rin makapag-observe kami nang maayos kung sino sa kanila ang bukas ang puso na maging bahagi ng aming tahanan.Hinapit ni Tyler ang bewang ko at dahan-dahang iginaya papasok sa gate ng bahay-ampunan. Nakatanaw at nakangiting naghihintay sa amin si Father Dan, kasama ang dalawang madre sa tabi niya."Mr. and Mrs. Santibañez," masayang bati ni Father Dan nang makalapit kami.Mabilis kaming nagmano ni Tyler bilang paggalang."Biruin mo nga naman. Sinong mag-aakala na kayo rin pala an

ROWANNakatanaw ako sa dalampasigan. Pinapanood ko ang dahan-dahang paglubog ng araw sa kanluran habang mariing nakakuyom ang aking mga kamao.Limang taon. Limang mahabang taon na akong nagtatago at nananatili sa liblib na islang ito gamit ang pekeng pangalang Gabo, simula noong huling engkwentro ko kina Sophia, Tyler, at sa mga pulis sa rest house. Apat na bala ang tumama sa dibdib ko noon bago ako tuluyang nahulog sa dagat, pero mukhang malakas pa rin ang kapit ko sa impyerno dahil nabuhay pa ako.Hindi ako makagalaw o makalabas sa lugar na ito sa nakalipas na mga taon dahil alam kong nakaabang ang mga awtoridad sa bawat pampang at daungan. Pero nitong nakaraang buwan, ibinalita sa akin ni Clinton na itinigil na ng mga pulis ang paghahanap sa akin. Pinaniwalaan na nilang patay na ako matapos matagpuan ang napunit kong damit at wala nang bangkay na lumilitaw. Isinarado na rin ang kaso laban sa akin.Isang malamig na ngisi ang gumuhit sa mga labi ko habang nakatitig sa umaalon na tubi

"Where have you been? Kanina pa kita hinahanap," bulong ni Tyler sa akin nang maupo ako sa kaniyang tabi.Nginitian ko siya at marahang inilagay ang aking kamay sa kaniyang hita. "Pumunta lang ako sa chapel."Pinaningkitan niya ako ng mata, tila sinusuri ang bawat anggulo ng aking mukha bago kinuha ang kamay ko at inangkla iyon sa kaniyang braso."You look different," puna niya na nagpatigil sa akin. "I mean... you look happy. Genuinely."Ako? Masaya?"Really?" tanong ko habang napatitig sa kaniyang mga mata.Tumango si Tyler at unti-unting lumitaw ang isang banayad na ngiti sa kaniyang mga labi. "I was so worried about you nang umalis ka para magpaalam na pupunta sa restroom. Pinuntahan kita roon nang hindi ka agad bumalik, pero wala ka naman. May nangyari ba?""Nothing happened, love," malambing kong sagot. "I just met an adorable girl inside the chapel. Nagkwentuhan kami. Hindi ko rin alam, pero... napasaya niya ako kahit ilang minuto lang iyon."Bago pa man makapagsalita uli si Ty