หวนคืนครานี้ไม่เป็นแล้วสตรีที่ถูกหลอกใช้의 모든 챕터: 챕터 11 - 챕터 20

จวนสกุลลู่ลู่ฮูหยินออกมารอรับสามีและบุตรสาวบุตรชายอยู่ด้านหน้าประตูจวน ขณะที่พวกเขาทั้งสี่คนออกไปล่าสัตว์นางเป็นกังวลมากเพราะบุตรสาวคนเล็กเพิ่งหายป่วย ลู่ฮูหยินกลัวว่าอาการของนางจะทรุดลง แต่เมื่อเห็นว่าลู่ฟางหนิงลงมาจากรถม้าด้วยท่าทางแข็งแรงดีราวกับว่าความเจ็บป่วยนั้นได้จางหายไปแล้ว ลู่ฮูหยินก็คลายความกังวลของตนลง“ท่านแม่” ลู่ฟางหนิงเดินเข้าไปหามารดาด้วยความคิดถึง สองแม่ลูกกอดกันอยู่ครู่หนึ่งบุรุษทั้งสามที่เพิ่งลงมาจากหลังม้าจึงเดินเข้ามาสมทบแม่ทัพลู่หนิงเหอเข้าไปจับมือภรรยาเอาไว้ด้วยความรักใคร่ บอกกับนางว่าเขาดูแลลู่ฟางหนิงเป็นอย่างดี รอยขีดข่วนแม้แต่รอยเดียวก็ไม่มี นั่นจึงทำให้ลู่ฮูหยินยิ้มออกมาได้ ลู่จางหมิ่นกับลู่เหว่ยหรงเองก็เช่นกัน พวกเขาทั้งสองคนนำขนสุนัขจิ้งจอกที่ล่ามาได้มอบให้กับมารดา บอกให้มารดานำไปตัดเสื้อคลุมใส่กับน้องสาว ลู่ฮูหยินรับมาด้วยรอยยิ้มภาพเหล่านี้ทำให้คนด้านนอกที่ไม่รู้เรื่องราวอันใดเข้าใจว่าสกุลลู่เป็นครอบครัวที่รักใคร่กันดี แม่ทัพลู่หนิงเหอรักลู่ฮูหยินหรือ ‘ไป๋เจียฮวา’ มาก จนกระทั่งมีบุตรสาวบุตรชายด้วยกันถึงสามคน แต่ใครจะรู้ว่านอกจากไป๋เจียฮวา แม่ทัพลู่หนิ

“เหตุใดเขาถึงมาอยู่ที่นี่ได้?”ความรู้สึกสงสัยปรากฏขึ้นภายในใจของลู่ฟางหนิงไม่หยุด เพราะในชาติก่อนนางจดจำได้ว่าซูเยี่ยนหลิงมักยกยอพี่ชายของนางให้ลู่ฟางหนิงฟังอยู่บ่อยครั้ง แม้ลู่ฟางหนิงจะไม่ค่อยได้พบกับซูเป่ยจิ้งบ่อยนัก ทว่าภาพลักษณ์ของเขาในความทรงจำของนางคือบัณฑิตผู้มากความรู้ แล้วเหตุใดบัณฑิตที่ควรจะตั้งใจท่องตำราอยู่ในจวนเพื่อเตรียมตัวสอบขุนนางถึงได้มาเมามายและอาละวาดฉุดกระชากนางโลมอยู่ในหอชิงสุ่ยเช่นนี้กันเล่า หรือว่าเรื่องราวทั้งหมดที่นางได้รับรู้ผ่านซูเยี่ยนหลิงเป็นเรื่องโกหกทั้งสิ้นใช่แล้ว…ซูเยี่ยนหลิงคนนั้นโกหกนางมาโดยตลอด คำว่ามิตรแท้ระหว่างพวกนางสองคนย่อมไม่มีอยู่จริง ซูเยี่ยนหลิงแทงข้างหลังและแย่งชิงคนรักของนางไป หากไม่ใช่เพราะความอิจฉาริษยาที่ซูเยี่ยนหลิงมีต่อนาง ลู่ฟางหนิงก็นึกเหตุผลอื่นไม่ออกอีกแล้ว“คุณชายอย่าทำเช่นนี้เลย ท่านเมามากแล้ว กลับจวนไปเถิด…” ผู้คนที่อยู่บริเวณนั้นพยายามจะเข้าไปห้ามปราม แต่ก็ถูกซูเป่ยจิ้งตวาดใส่ จนไม่มีใครกล้ายื่นมือเข้าไปช่วยนางโลมคนนั้น“ใครบอกว่าข้าเมา ข้ายังไม่เมา และข้าก็จะไม่ไปไหนทั้งนั้น หากสตรีนางนี้ไม่ไปกับข้า”เสียงวุ่นวายของผู้คนต

“ข้าได้ยินสาวใช้พูดกันทั่วจวนจึงมาสอบถามพี่หญิงให้แน่ใจอีกครั้งก็เท่านั้น” จูเหิงเยว่เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่าคำพูดที่นางกล่าวมาล้วนเป็นเพียงคำโกหก นางมิได้ยินสาวใช้ของจวนสกุลลู่สนทนาเรื่องนี้กันสักคน แต่นางเห็นกับตาว่าเมื่อเช้านี้มีขันทีจากในวังนำราชโองการของฮองเฮามามอบให้กับไป๋เจียฮวา นางถึงได้รู้ว่าฮองเฮาต้องการให้บุตรสาวสกุลลู่เข้าวังหลวงไปเป็นพระสหายร่วมเรียนกับองค์หญิงสามไป๋เจียฮวาเหลือบตามองภรรยารองของสามีครู่หนึ่งก่อนจะเอ่ยว่า “เป็นดั่งเช่นที่เจ้าได้ยินมาจริงๆ ฮองเฮาต้องการให้บุตรสาวสกุลลู่ไปเป็นพระสหายร่วมชั้นเรียนขององค์หญิงสาม”“เช่นนั้นอวิ้นเหมยของข้าก็จะได้เข้าวังด้วยใช่หรือไม่”แววตาของจูเหิงเยว่เปล่งประกายขึ้นมาอย่างปิดไม่มิด หากฮองเฮาบอกว่าต้องการให้บุตรสาวสกุลลู่เข้าวัง หนึ่งในนั้นจะต้องเป็นบุตรสาวของนางอย่างแน่นอนทว่าความหวังของจูเหิงเยว่ที่อยากจะส่งบุตรสาวเข้าวังกลับถูกดับกลางคัน เมื่อลู่ฮูหยินเอ่ยว่า “ฮองเฮาทรงมีพระประสงค์ให้หนิงหนิงเข้าวังเพียงคนเดียวเท่านั้น ส่วนบุตรสาวของเจ้าไม่มีรายชื่อ”“ไม่มีรายชื่อ?”จูเหิงเยว่ได้ยินไป๋เจียฮวาเอ่ยเช่นนั้นก็ขมวดคิ้ว

ใช้เวลาเดินทางเพียงไม่นาน รถม้าของจวนสกุลลู่ก็เดินทางมาถึงพระราชวังเป็นลำดับสุดท้าย ด้านหน้าประตูวังสีทองที่สูงมากกว่าสิบฉื่อนั้นมีรถม้าของจวนขุนนางจอดรออยู่ก่อนแล้วสี่คัน คันที่หนึ่งคือรถม้าของจวนสกุลเหยียนซึ่งเป็นตระกูลของท่านอัครเสนาบดีเหยียนมู่ คนผู้นี้เป็นเสนาบดีที่มีอำนาจในราชสำนักผู้หนึ่ง บุตรสาวของเขามีนามว่า ‘เหยียนลั่วเฟย’ถัดจากนั้นคือรถม้าของจวนสกุลมู่ของท่านเจ้ากรมอาญา ซึ่งบุตรสาวที่เขาส่งมาเป็นพระสหายร่วมชั้นเรียนขององค์หญิงสามมีนามว่า ‘มู่เจียอี’ต่อมาเป็นรถม้าของจวนสกุลเจียงของท่านเจ้ากรมการคลัง คุณหนูเจียงที่เข้ามาเป็นพระสหายร่วมชั้นเรียนนั้นเกิดจากภรรยาเอกของท่านเจ้ากรมเจียงที่ล่วงลับไปแล้ว นางมีนามว่า ‘เจียงซู่ซู่’ส่วนลำดับสุดท้ายนั้นคือรถม้าของจวนสกุลหลิวของท่านราชเลขาธิการหลิว บุตรสาวของเขาที่เข้าวังหลวงมาในครั้งนี้มีนามว่า ‘หลิวเฟยเอ๋อร์’ นางเป็นเด็กสาวที่มีนิสัยค่อนข้างร่าเริงและสดใสเหมือนกับองค์หญิงสามสตรีเหล่านี้ล้วนเป็นคุณหนูตระกูลสูงศักดิ์ที่ฮองเฮาทรงคัดเลือกเข้ามาด้วยพระองค์เอง แม้จะกล่าวว่าเป็นการหาพระสหายร่วมชั้นเรียนให้กับองค์หญิงสามผู้เป็นพระธิดา แต่ใ

หลังจากที่ขันทีนำราชโองการไปยังจวนสกุลซู วันถัดมาซูเยี่ยนหลิงก็เดินทางเข้าวังหลวงมาเป็นพระสหายร่วมชั้นเรียนขององค์หญิงสาม ลำดับแรกที่นางทำคือการขอบคุณลู่ฟางหนิง ทว่าคำพูดที่กล่าวมาในแต่ละคำนั้นมิได้ออกมาจากใจจริงเลยสักคำเดียว เพราะนางตั้งใจหลอกใช้ลู่ฟางหนิงมาตั้งแต่ต้นอยู่แล้ว“หนิงหนิง ขอบใจเจ้ามากนะที่ช่วยเอ่ยขอร้ององค์หญิงสามให้รับข้าเข้าวัง ข้าไม่คิดเลยว่าชีวิตนี้จะได้เป็นพระสหายร่วมชั้นเรียนขององค์หญิงสามเช่นนี้” ซูเยี่ยนหลิงเอ่ยขึ้นด้วยความยินดี อีกทั้งยังเอื้อมมือไปกอบกุมมือของลู่ฟางหนิงเอาไว้ ทำราวกับว่าการที่ลู่ฟางหนิงไปขอร้ององค์หญิงสามให้รับนางเข้ามาเป็นพระสหายร่วมชั้นเรียนนั้นเป็นเรื่องที่ยิ่งใหญ่มาก“เรื่องเล็กน้อยเพียงเท่านี้ ไยต้องขอบคุณด้วยเล่า” ลู่ฟางหนิงเอ่ยขึ้นพร้อมกับดึงมือตนเองกลับมา หากซูเยี่ยนหลิงรู้ถึงจุดประสงค์ที่แท้จริงของนาง อีกฝ่ายคงไม่รู้สึกยินดีเช่นนี้แน่แต่เป็นเพราะว่าซูเยี่ยนหลิงไม่รู้ นางจึงเอ่ยขอบคุณลู่ฟางหนิงอยู่เช่นนั้นจนทำให้คนที่เฝ้ามองดูพวกนางอยู่ห่างๆ อย่างเหยียนลั่วเฟยอดรู้สึกรำคาญปนริษยามิได้เหยียนลั่วเฟยรู้ว่ายามนี้ลู่ฟางหนิงได้รับความโปรดป