Todos os capítulos de หวนคืนครานี้ไม่เป็นแล้วสตรีที่ถูกหลอกใช้: Capítulo 51 - Capítulo 60

“ข้ารู้ว่าเจ้าต้องการแก้แค้นคนที่ทำร้ายเจ้าในชาติก่อน แต่ข้าไม่อยากให้มือของเจ้าต้องแปดเปื้อนเลือดของผู้คนเหล่านั้นอีกต่อไป”โจวหยางอวี้เข้าใจถึงความโกรธแค้นของลู่ฟางหนิงได้เป็นอย่างดี นางคงจะเจ็บแค้นมากที่โจวหยางเทียนหลอกใช้ความรักจากนางเพื่อผลประโยชน์ แต่เขาก็เป็นห่วงนางมาก หากเกิดความผิดพลาดขึ้นกับนาง เขาจะทำอย่างไรเล่า อีกอย่างคนที่ทำร้ายนางจริงๆ อาจเป็นคนใกล้ตัวที่นางมองข้ามไป เรื่องนี้เขาคงต้องหาโอกาสบอกให้นางรับรู้“หากมือของหม่อมฉันไม่แปดเปื้อนเลือดของคนที่ทำร้ายหม่อมฉัน การแก้แค้นของหม่อมฉันจะสำเร็จได้อย่างไรเพคะ”ลู่ฟางหนิงเอ่ยถามด้วยความไม่เข้าใจ หากชาตินี้นางมิได้ปลิดชีพโจวหยางเทียนและซูเยี่ยนหลิงด้วยมือของตนเอง นางคงจากไปอย่างไม่สงบ!ทว่าโจวหยางอวี้ไม่คิดเช่นนั้น เขามีความเห็นที่แตกต่างกันกับนาง เขาไม่ได้ย้อนเวลากลับมาแก้แค้นเสียทีเดียว“หนิงหนิง ข้ารู้ว่าเจ้าต้องการแก้แค้น แต่เหนือสิ่งอื่นใด ข้าอยากให้เจ้าใช้ชีวิตในชาติที่สองอย่างมีความสุข เจ้าลองปล่อยวางความแค้นลงดีหรือไม่”หลังจากได้ยินคำพูดขององค์รัชทายาท หว่างคิ้วทั้งสองข้างของลู่ฟางหนิงก็ขมวดเข้าหากันแน่น นางไม่เข้า

“แล้วเจ้ารู้หรือไม่ว่าข้าเกลียดเจ้า และยิ่งเกลียดมากขึ้นที่รู้ว่าพระสวามีของข้าพึงใจในตัวเจ้า!” ซูเยี่ยนหลิงแผดเสียงดังลั่นออกมาด้วยความเดือดดาล ตอนนี้นางไม่สนใจแล้วว่าจะมีผู้ใดมาพบเห็นหรือไม่นางไม่ต้องการให้ลู่ฟางหนิงได้รุ่ยอ๋องไปครอบครอง เขาจะต้องเป็นพระสวามีของนางเพียงคนเดียวเท่านั้น!ลู่ฟางหนิงจ้องมองซูเยี่ยนหลิงด้วยสายตาสมเพช ก่อนน้ำเสียงเย็นชาจะเอ่ยขึ้นว่า “ไม่เพียงแค่เจ้าที่เกลียดชังข้า แต่ข้าก็เกลียดชังเจ้าเช่นกัน เพราะข้าเกลียดคนที่ทรยศหักหลังคนอื่น”ซูเยี่ยนหลิงไม่เข้าใจว่าลู่ฟางหนิงพูดเรื่องอะไร แม้ก่อนหน้านี้ที่นางเข้าหาลู่ฟางหนิงเพราะต้องการหลอกใช้อีกฝ่ายเพื่อทำให้ตนเองดูโดดเด่น แต่นางยังไม่เคยกระทำการที่เข้าข่ายคำว่าทรยศเลยสักครั้ง“หยุดพูดจาเหลวไหลได้แล้ว หากไม่มีเจ้า รุ่ยอ๋องจะต้องสนใจข้าเพียงคนเดียวเท่านั้น!”ลู่ฟางหนิงได้ยินเช่นนั้นก็แค่นหัวเราะออกมา “เจ้าหยุดโง่สักทีเถิด รุ่ยอ๋องไม่เคยรักใครจริง เขารักเพียงแค่ตนเองเท่านั้น!”ซูเยี่ยนหลิงชะงักไปชั่วขณะ เพราะคำพูดของลู่ฟางหนิงมีความจริงอยู่หลายส่วน รุ่ยอ๋องยอมแต่งงานกับนางเพียงเพราะผลประโยชน์เท่านั้น เขาไม่เคยรักนางเ

“เจ้าได้ยินเรื่องของพระชายารองรุ่ยอ๋องหรือไม่ เห็นว่าตอนนี้นางถูกส่งไปอยู่ยังสำนักชีที่ห่างไกลจากเมืองหลวงแล้ว”“ข้าเองก็ได้ยินข่าวนี้เช่นกัน ไม่คาดคิดว่านางจะทำร้ายสหายอย่างลู่ฟางหนิงได้ลงคอ”“นั่นนะสิ เมื่อก่อนข้าเห็นพวกนางสนิทสนมกันจะตายไป เหตุใดนางถึงได้คิดร้ายต่อลู่ฟางหนิงเช่นนี้”เสียงของเหล่าสตรีที่อยู่ในโรงน้ำชาต่างสนทนาเรื่องของซูเยี่ยนหลิงกันไม่หยุด ตอนที่ซูเยี่ยนหลิงได้แต่งเข้าตำหนักของรุ่ยอ๋อง พวกนางต่างก็อิจฉาตาร้อนกันเป็นแถบ แต่ผ่านไปยังไม่ทันไร ซูเยี่ยนหลิงก็สร้างเรื่องเสียแล้ว พวกนางเห็นว่าเป็นโอกาสดีจึงได้ซ้ำเติมซูเยี่ยนหลิงไม่หยุด“คุณหนู ข้าบอกแล้วว่าท่านไม่ควรออกมาเดินตลาดในยามนี้ ดูสิ ไม่ว่าจะเดินผ่านร้านไหน ผู้คนก็พูดถึงท่านกันทั้งนั้น”“นั่นนะสิเจ้าคะ รอให้เรื่องของท่านซาลงก่อน พวกเราค่อยออกมาเลือกซื้อของกันดีกว่านะเจ้าคะ”อิ๋นฉายกับอิ๋นเซียงที่ออกมาเดินเลือกซื้อของเป็นเพื่อนลู่ฟางหนิงเอ่ยขึ้น เพราะเรื่องที่พระชายารองรุ่ยอ๋องคิดทำร้ายคุณหนูของนางเพิ่งเกิดขึ้นเมื่อวานนี้เอง เรื่องเหล่านี้จึงกำลังเป็นที่วิพากษ์วิจารณ์ไปทั่ว พวกนางกลัวว่าเรื่องเหล่านี้จะทำให้จิตใจข

ไม่กี่วันต่อมา หนิงอ๋องกับหมอเทวดาตงหยางก็เดินทางมาถึงเมืองหลวง การมาของพวกเขาในครั้งนี้เป็นการมาอย่างเร่งรีบเพราะต้องการรักษาอาการประชวรขององค์รัชทายาทโดยเร็วที่สุด หนิงอ๋องจึงมิได้นำกำลังพลมามากนัก จะมีก็เพียงแค่องครักษ์ส่วนตัวสองสามคนที่คอยคุ้มกันความปลอดภัยของหมอเทวดาตงหยางระหว่างการเดินทางเท่านั้นโจวฮ่องเต้กับหวังฮองเฮามารอต้อนรับหนิงอ๋องกับหมอเทวดาตงหยางอยู่ที่หน้าประตูพระราชวังด้วยความยินดี แม้ก่อนหน้านี้ทั้งสองพระองค์จะเฟ้นหาหมอจากทั่วทั้งเมืองหลวง แต่ก็ไม่มีหมอคนไหนรักษาอาการประชวรขององค์รัชทายาทได้เลยหมอที่มารักษาล้วนบอกว่าองค์รัชทายาทมีชีพจรที่มั่นคง มิได้เจ็บป่วยอะไรร้ายแรง แต่เวลาล่วงเลยมานานเกือบหนึ่งปีแล้ว โจวหยางอวี้ก็ไม่มีทีท่าว่าจะฟื้นขึ้นมาเลย ดังนั้นการมาเยือนของหมอเทวดาตงหยางจึงทำให้โจวฮ่องเต้และหวังฮองเฮามีความหวังขึ้นมาเป็นอย่างมากหลังจากสนทนากันเล็กๆ น้อยๆ หมอเทวดาตงหยางก็ขอตัวไปรักษาอาการขององค์รัชทายาท โจวฮ่องเต้กับหวังฮองเฮาไม่กล้ารั้งเขาเอาไว้นาน จึงได้ให้ขันทีนำหมอเทวดาตงหยางไปยังตำหนักขององค์รัชทายาทเมื่อหมอเทวดาตงหยางมาถึงก็พบว่านอกประตูตำหนักมีทหารค

หลังจากที่สนทนากับองค์รัชทายาทเสร็จเรียบร้อย ลู่ฟางหนิงก็รีบกลับจวนด้วยจิตใจที่สับสนและวุ่นวาย แต่กระนั้นเมื่อรถม้ามาจอดที่ด้านหน้าประตูจวนสกุลลู่ นางก็มิได้เผยท่าทางตื่นตระหนกออกมา ในทางกลับกัน นางรีบตรงไปหาบิดาที่เรือน และเรียกพี่ชายทั้งสองมาปรึกษาหารือร่วมกันแม่ทัพลู่หนิงเหอไม่รู้ว่าบุตรสาวคนรองมาพบเขาด้วยเรื่องอันใด อีกทั้งยังต้องเรียกบุตรชายทั้งสองมาด้วย เมื่อทุกคนมารวมตัวกันที่ห้องหนังสือจนครบ ลู่ฟางหนิงก็เผยสีหน้ากังวลออกมาอย่างไม่คิดจะปิดบัง“หนิงหนิง เจ้ามีเรื่องอะไรอย่างนั้นหรือ” แม่ทัพลู่หนิงเหอเอ่ยถามบุตรสาวด้วยความสงสัยลู่จางหมิ่นเมื่อเห็นสีหน้ากังวลของน้องสาว เขาก็รีบเอ่ยถามด้วยความเป็นห่วง “นั่นนะสิ สีหน้าของเจ้าไม่สู้ดีเอาเสียเลย”หลังจากได้ยินคำถามของบิดากับพี่ชาย ลู่ฟางหนิงก็จ้องมองพวกเขาด้วยแววตาแววตาที่ยากจะคาดเดา จากนั้นจึงหันกลับไปมองบิดาอีกครั้งแล้วเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงจริงจัง “ท่านพ่อ ท่านเก็บรักษาตราแม่ทัพของสกุลลู่เอาไว้ดีหรือไม่เจ้าคะ”“เหตุใดเจ้าถึงถามเช่นนี้?” แม่ทัพลู่หนิงเหอรู้สึกมึนงงกับคำถามของบุตรสาวเป็นอย่างยิ่ง ตราแม่ทัพสกุลลู่นั้นเขาเก็บเอาไว้ในห้อ