LOGINไม่ว่าเหยียนลั่วเฟยจะเก็บซ่อนความเกลียดชังที่มีต่อลู่ฟางหนิงไว้ลึกขนาดไหน ทว่าลู่ฟางหนิงก็มองออกว่าฝ่ายนั้นมีความคิดเช่นไรกับนาง เพราะสายตาที่เหยียนลั่วเฟยมองมาไม่สามารถซ่อนความรู้สึกเหล่านั้นเอาไว้ได้
อีกทั้งชาติก่อนเหยียนลั่วเฟยก็เป็นตัวตั้งตัวตีที่ทำให้คนอื่นๆ พาลเกลียดนางและคอยกลั่นแกล้งนาง ทว่าลู่ฟางหนิงก็หาได้สนใจนัก เพราะเหยียนลั่วเฟยไม่ใช่ศัตรูที่นางจะต้องต่อกรด้วย คนเช่นนี้ใช้วิธีการง่ายๆ ก็สามารถกำจัดได้แล้ว
แม้ชาติก่อนลู่ฟางหนิงจะถูกเหยียนลั่วเฟยคอยรังแกอยู่บ่อยครั้ง แต่นางก็มิได้แค้นเคืองอีกฝ่ายมากเท่ากับซูเยี่ยนหลิง เพราะการกระทำของเหยียนลั่วเฟยเป็นเพียงการกระทำของสตรีที่โง่เขลาเพราะหึงหวงบุรุษที่ตนชื่นชอบเท่านั้น และชาตินี้นางจะให้ซูเยี่ยนหลิงมารับกรรมเหล่านั้นแทนนางเอง แต่นางต้องหาทางตีสนิทองค์หญิงสามให้ได้เสียก่อน เพราะอะไรๆ จะได้ง่ายดายขึ้น
หลังจากเข้าเฝ้าฮองเฮาเสร็จเรียบร้อยแล้ว เหล่านางกำนัลในวังต่างนำสตรีทุกคนไปยังเรือนพักของตนเองซึ่งทางพระราชวังได้จัดหาไว้ให้ระหว่างที่พวกนางเข้ามาเป็นพระสหายร่วมชั้นเรียนขององค์หญิงสาม
เรือนที่พวกนางอยู่เป็นเรือนส่วนตัวมีขนาดไม่เล็กหรือใหญ่จนเกินไปเหมาะสมกับฐานะของพระสหายร่วมชั้นเรียนขององค์หญิงสาม ลู่ฟางหนิงเลือกพักอยู่ที่เรือนหลังสุดท้าย เพราะนางต้องการความสงบและไม่อยากให้ใครเข้ามาวุ่นวายกับนาง อีกอย่างนางจะได้ทำอะไรๆ ได้สะดวกขึ้น
ในขณะที่ทุกคนกำลังพักผ่อนเพราะเช้าวันรุ่งขึ้นยังต้องเข้าเรียนเป็นเพื่อนองค์หญิงสามตั้งแต่เช้าตรู่ ลู่ฟางหนิงกลับนั่งวางแผนการอยู่ภายในเรือนพักอย่างเงียบๆ ว่านางจะช่วยเฟยหรานออกจากคุกใต้ดินได้อย่างไร
แม้ลู่ฟางหนิงจะมีความทรงจำในชาติก่อนจึงทำให้นางรู้ว่าคุกใต้ดินอยู่ที่ไหน ทว่าในตอนนั้นเป็นเพราะโจวหยางเทียนใช้เงินซื้อทหารเฝ้าคุก นางจึงสามารถพาเฟยหลานหลบหนีไปได้สบายๆ ทว่าชาตินี้นางมาช่วยเฟยหรานเร็วกว่าเวลาในชาติก่อน และไม่ได้รับความช่วยเหลือจากใครทั้งสิ้น ดังนั้นนางจึงต้องวางแผนการให้รอบคอบ เพื่อที่แผนการของนางจะได้ไม่ล้มเหลวระหว่างทาง
หลายวันต่อมา
การเรียนขององค์หญิงสามกับพระสหายร่วมชั้นเรียนต่างดำเนินไปเหมือนเช่นทุกวันที่ผ่านมา ทว่าเหล่าสตรีหลายนางต่างมีอาการแปลกๆ เพราะในระหว่างเรียนหรือช่วงเวลาพัก พวกนางต่างชะเง้อคอออกไปนอกหน้าต่างอยู่บ่อยครั้งราวกับต้องการหาใครสักคน กระทั่งเหยียนลั่วเฟยที่วางตัวสุขุมมาโดยตลอดก็ยังมีท่าทีแปลกๆ เหมือนกับสตรีนางอื่น
เดิมทีนางคิดว่าองค์รัชทายาทที่เป็นพี่ชายแท้ๆ ขององค์หญิงสามจะเสด็จมาหาองค์หญิงสามทุกวัน และนางจะใช้ช่วงเวลานั้นทำให้องค์รัชทายาทตกหลุมรักนาง ทว่าเวลาผ่านไปถึงเจ็ดวันแล้วที่นางเข้าวังหลวงมาเป็นพระสหายร่วมเรียนขององค์หญิงสาม แต่นางกลับไม่เห็นแม้กระทั่งเงาขององค์รัชทายาทเลย เช่นนี้ความตั้งใจของนางจะไม่สูญเปล่าหรอกหรือ
“พวกเจ้าเป็นอันใดไป เหตุใดถึงได้ทำหน้าตาเศร้าหมองราวกับไม่มีชีวิตชีวาเช่นนี้ หรือว่าวันนี้อาจารย์อวี้สอนบทเรียนที่ยากเกินไป”
เมื่อได้ยินคำถามขององค์หญิงสามจะมีใครบ้างที่กล้าเอ่ยความจริงออกมา ทว่าพวกนางก็อยากรู้ยิ่งนักว่าเป็นเพราะเหตุใดองค์รัชทายาทถึงไม่เสด็จมาหาองค์หญิงสามเสียที มู่เจียอีจึงเป็นตัวแทนของสตรีทุกนางเอ่ยถามองค์หญิงสาม
“พวกหม่อมฉันเพียงแค่สงสัยว่าองค์รัชทายาททรงประชวรหรือไม่ เหตุใดเขาถึงไม่มาหาองค์หญิงบ้างเพคะ”
โจวหว่านถิงได้ยินคำถามของเหล่าสหาย นางก็คาดเดาสาเหตุได้ไม่ยากว่าที่สหายของนางมีสีหน้าเศร้าหมองราวกับปลาขาดน้ำนั้นเกิดจากอะไร
นางจึงเอ่ยขึ้นว่า “พี่ชายของข้าสบายดี เพียงแต่ช่วงนี้เขางานยุ่งมากจึงไม่มีเวลามาเล่นสนุกกับข้าสักเท่าไหร่”
หลังจากที่ได้ยินคำตอบขององค์หญิงสาม สตรีเหล่านั้นจึงเผยสีหน้าผิดหวังออกมาอย่างปิดไม่มิด เพราะพวกนางไม่รู้ว่าอีกเมื่อไหร่ถึงจะได้พบกับองค์รัชทายาท ทว่าลู่ฟางหนิงกลับรู้สึกโล่งอกเป็นอย่างมากเพราะนางเองก็ยังไม่พร้อมที่จะเผชิญหน้ากับโจวหยางอวี้อีกครั้ง
โจวหว่านถิงเห็นท่าทางหมดอาลัยตายอยากของสหายหลังจากที่รู้ว่าพี่ชายของนางมาหานางไม่ได้สักพัก นางจึงเอ่ยขึ้นว่า “พี่ชายของข้ามีอันใดดีถึงขนาดที่ทำให้พวกเจ้าอยากพบเขามากขนาดนี้”
ก็เพราะเขาเป็นองค์รัชทายาทอย่างไรเล่า…
พวกนางอยากจะเอ่ยตอบโจวหว่านถิงไปเช่นนี้ ทว่ากลับไม่มีใครเอ่ยคำพูดนั้นออกมาสักคน บ่ายวันนี้ไม่มีการเรียนเพราะอาจารย์อวี้ที่ต้องมาสอนหนังสือพวกนางลาป่วยกะทันหัน องค์หญิงสามรู้สึกเบื่อจึงคิดจะชวนเหล่าสหายเล่นสนุก ทว่าพวกนางจะเล่นอันใดกันดีเล่า?
ในระหว่างที่กำลังตัดสินใจไม่ได้ว่าจะเล่นอะไรนั้น ลู่ฟางหนิงจึงเสนอขึ้นมาว่า “พวกเราลองเล่นไพ่นกกระจอกดีหรือไม่เพคะ”
“ไพ่นกกระจอกอย่างนั้นหรือ?” โจวหว่านถิงรู้สึกสนใจการละเล่นนี้มาก เพราะนางเคยเห็นเหล่านางสนมเล่นกันอยู่บ่อยครั้งในยามว่าง แต่กลับไม่มีใครอยากสอนวิธีการเล่นให้กับนางเลยสักคน “แล้วมันเล่นอย่างไร”
สิ้นคำถามของโจวหว่านถิง ลู่ฟางหนิงจึงได้ให้นางกำนัลไปเตรียมไพ่นกกระจอกมาให้พวกนาง หลังจากที่นางกำนัลจัดหาสิ่งของที่ต้องการได้ครบหมดแล้ว การสอนองค์หญิงสามเล่นไพ่นกกระจอกจึงเริ่มต้นขึ้น
โจวหว่านถิงดูจะสนุกกับการละเล่นนี้เป็นอย่างมาก เพราะนางไม่เคยเล่นมาก่อน ทว่าสตรีนางอื่นล้วนไม่แตกฉานเกี่ยวกับการเล่นชนิดนี้นอกจากลู่ฟางหนิง นั่นจึงเป็นสาเหตุทำให้โจวหว่านถิงเริ่มรู้สึกหมดสนุก
“เหตุใดพวกเจ้าถึงได้แพ้ทุกตาเช่นนี้ ไม่สนุกแล้ว”
“โธ่ องค์หญิง พวกหม่อมฉันเพิ่งเคยเล่นไพ่นกกกระจอกครั้งแรก อีกทั้งยังไม่เข้าใจวิธีการเล่น แล้วจะเอาชนะองค์หญิงได้อย่างไรเพคะ” หลิวเฟยเอ๋อร์ บุตรสาวของราชเลขาธิการหลิวร้องโอดครวญขึ้นมา นั่นจึงทำให้คนอื่นๆ ยกเว้นลู่ฟางหนิงพยักหน้าเห็นด้วย
เมื่อเห็นว่าองค์หญิงสามเริ่มอารมณ์ไม่ดี เพราะสหายแต่ละนางล้วนเล่นไพ่นกกระนอกไม่ได้ดั่งใจ ลู่ฟางหนิงจึงกระหยิ่มยิ้มในใจ เพราะนั่นหมายความว่าองค์หญิงสามตกหลุมพรางของนางแล้ว
ลู่ฟางหนิงจึงแสร้งเอ่ยว่า “หม่อมฉันมีสหายอยู่คนหนึ่ง นางเล่นไพ่นกกระจอกเก่งมากเพคะ”
โจวหว่านถิงได้ยินลู่ฟางหนิงเอ่ยเช่นนั้นออกมาจึงเอ่ยถามด้วยความอยากรู้ทันที
“นางเป็นใครหรือ?”
“นางเป็นบุตรสาวของรองเจ้ากรมพิธีการมีนามว่า…ซูเยี่ยนหลิงเพคะ”
”ถ้าอย่างนั้นข้าจะขอร้องให้เสด็จแม่รับนางมาเป็นพระสหายร่วมชั้นเรียนอีกคน เช่นนี้พวกเราก็เล่นไพ่นกกระจอกได้อย่างสนุกแล้วใช่หรือไม่” องค์หญิงสามเอ่ยออกมาด้วยความยินดี ลู่ฟางหนิงจึงพยักหน้าตอบรับนาง
“เพคะ”
สิ้นคำพูดนั้นลู่ฟางหนิงก็ครุ่นคิดในใจ หากองค์หญิงสามสามารถพาซูเยี่ยนเข้าวังหลวงมาได้ เช่นนั้นก็เท่ากับว่านางได้แก้แค้นไปแล้วครึ่งหนึ่ง
เช้าวันถัดมาจึงมีราชโองการจากฮองเฮาไปถึงจวนสกุลซู ให้ซูเยี่ยนหลิงเข้าวังหลวงมาเป็นพระสหายร่วมชั้นเรียนขององค์หญิงสาม คราแรกซูเยี่ยนหลิงยังคิดว่าตนเองฝันไป แต่เมื่อขันทียื่นราชโองการสีทองมาให้ นางถึงรู้ว่าเรื่องราวทั้งหมดคือความจริง เห็นทีเรื่องนี้ต้องเป็นฝีมือของลู่ฟางหนิงอย่างแน่นอน ไม่เสียแรงเปล่าที่นางคบคนไร้เดียงสาเช่นนี้เป็นสหาย เพราะไม่ว่านางจะขอร้องอะไร อีกฝ่ายก็ทำให้ทันที แต่ซูเยี่ยนหลิงหารู้ไม่ว่าหลังจากที่เข้าวังหลวงไปขาข้างหนึ่งของนางได้ก้าวข้ามผ่านขุมนรกไปหนึ่งก้าวแล้ว
วันถัดมา การประหารโจวหยางเทียนกับคนสกุลเซวียก็มาถึง พวกเขาถูกคุมตัวมายังลานประหาร โจวหยางเทียนถูกล่ามไว้ด้วยโซ่ตรวนเส้นใหญ่เดินนำอยู่ด้านหน้าของกลุ่มกบฏ ดวงตาคมกริบของเขาทอดมองไปด้านหน้าอย่างเลื่อนลอย แม้จะมีสายตานับพันคู่ของผู้คนที่มาร่วมชมการประหารจ้องมองมาด้วยความเกลียดชัง แต่กระนั้นเขาก็หาได้รับรู้ถึงสายตาของผู้คนเหล่านั้นอีกต่อไปเบื้องหลังของเขาคือสมาชิกตระกูลเซวีย เซวียกุ้ยเฟยในยามนี้อยู่ในอาการสงบ ไม่ได้คลุ้มคลั่งเฉกเช่นช่วงหลายวันที่ผ่านมา ยามนี้นางคล้ายว่าจะยอมรับความจริงที่เกิดขึ้นได้แล้ว ว่าอย่างไรก็คงหนีความตายไม่พ้น“เสด็จแม่ เป็นเพราะลูกไม่มีความสามารถมากพอจึงทำให้ทุกคนต้องมาพบกับจุดจบเช่นนี้”เซวียกุ้ยเฟยหันมองบุตรชายที่หลายวันมานี้แทบไม่เอ่ยอะไรออกมาเลย “เป็นแม่ที่ผิดเอง หากแม่ไม่มักใหญ่ใฝ่สูง หวังให้เจ้าครอบครองบัลลังก์ พวกเราก็คงไม่ต้องมีชีวิตเช่นนี้”หลายวันที่ถูกคุมขัง พวกนางสองแม่ลูกเริ่มจะตระหนักได้แล้วว่าหากพวกเขาไม่มีความคิดชั่วร้ายเสียก่อน พวกเขาก็คงไม่ต้องเดินทางมาพบกับจุดจบเช่นนี้ แต่อดีตไม่สามารถย้อนเวลากลับไปแก้ไขได้ ตอนนี้พวกเขากำลังจะได้รับผลกรรมที่เคยก
วันต่อมา โจวหยางเทียน เซวียกุ้ยเฟยและคนสกุลเซวียทุกคนถูกนำขึ้นกรงขังแล้วแห่ประจานไปรอบเมือง ชาวบ้านที่มุงดูต่างก็ขวางปาสิ่งของใส่และด่าทอไม่หยุดเซวียกุ้ยเฟยยอมรับความอัปยศในครั้งนี้ไม่ได้จึงสลบไปหลายรอบ ทว่านางก็ถูกน้ำอุจจาระปัสสาวะสาดใส่ให้ต้องฟื้นขึ้นมาพบกับความจริงอีกครั้งในขณะที่เซวียกุ้ยเฟยเสียสติไปแล้ว โจวหยางเทียนที่อยู่อีกกรงขังกลับนิ่งสงบจนทำให้คนมองไม่ออกว่าตอนนี้เขากำลังคิดอะไรอยู่ หลังจากที่แห่ประจานอยู่เช่นนี้ถึงสามวัน วันพรุ่งนี้ก็จะเป็นวันลงดาบประหารพวกเขาแล้วตกดึกคืนนั้น ลู่ฟางหนิงพร้อมกับโจวหยางอวี้ก็เข้ามาหาโจวหยางเทียนในกรงขัง โจวหยางอวี้รู้ว่าลู่ฟางหนิงอยากจะชำระแค้นที่ถูกโจวหยางเทียนหักหลัง เขาจึงถอยออกมาและปล่อยให้นางอยู่กับโจวหยางเทียนตามลำพัง“หากเกิดเรื่องอะไรเรียกข้าได้ตลอด”“องค์รัชทายาทไม่ต้องเป็นห่วงเพคะ หม่อมฉันมาวันนี้เพราะต้องการสะสางความแค้นกับรุ่ยอ๋องให้จบสิ้น”“เจ้าคงไม่คิดจะสังหารเขาใช่หรือไม่” โจวหยางอวี้เป็นห่วงลู่ฟางหนิง เขาไม่อยากให้มือของนางต้องแปดเปื้อนเลือดของผู้คน โดยเฉพาะเลือดของโจวหยางเทียนลู่ฟางหนิงยิ้มให้เขา จากนั้นจึงเอ่ยว่า “องค์รั
ลู่อวิ้นเหมยเมื่อได้ยินคำพูดนั้น ร่างกายก็แทบไร้เรี่ยงแรงทรงตัวไม่อยู่ เป็นเพราะเหตุผลนี้อย่างนั้นหรือ นางถึงไม่เคยได้รับความรักจากบิดาเลยสักครั้งเดียว ไม่เพียงแค่ลู่อวิ้นเหมยเท่านั้นที่ตกใจกับความจริงในเรื่องนี้ ลู่ฮูหยินรวมถึงบุตรชายบุตรสาวทั้งสามก็ตกใจไม่ต่างกัน“ท่านพี่เหตุใดถึงได้เอ่ยเช่นนี้ออกมา เรื่องทั้งหมดเป็นเช่นไรกันแน่เจ้าคะ” ลู่ฮูหยินมองสามีของตนด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยคำถาม แม้เขาจะรักนางมาก แต่เรื่องนี้เขาไม่เคยบอกนางมาก่อนนางรู้เพียงแค่ว่าเมื่อสิบเจ็ดปีก่อน ตอนที่สามีไปออกรบ เขากลับมาพร้อมกับสตรีนางหนึ่งซึ่งกำลังตั้งครรภ์ใกล้คลอดแล้ว ตอนนั้นหัวใจของนางแทบแตกสลายเป็นเสี่ยงๆ ไม่อาจยอมรับความจริงในเรื่องนี้ได้ อีกทั้งสามีก็ไม่คิดจะอธิบายอะไรให้นางฟัง นอกจากบอกว่าเขาจะแต่งตั้งจูเหิงเยว่ขึ้นเป็นภรรยารอง นางในยามนั้นเสียใจหนักมาก หากมิได้บุตรชายทั้งสองเข้ามาปลอบประโลม นางคงผ่านมาไม่ได้ ทว่าหลังจากที่สามีรับภรรยารองเข้าบ้าน แต่เขาก็ยังร่วมหลับนอนกับนางทุกคืน ไม่เคยย่างกรายไปเรือนหลังเล็กที่อยู่ท้ายจวนเลยเรื่องนี้แม้นางจะมีความสงสัย แต่นางก็ไม่กล้าถามสามีเพราะกลัวว่าจะทำให้สาม
เช้าวันใหม่มาเยือน กลิ่นโลหิตที่ลอยคละคลุ้งทั่ววังหลวงเมื่อคืนนี้ถูกชำระล้างไปจนหมด ทหารของสกุลลู่กับกองทัพเกราะดำของหนิงอ๋องสามารถเข้ามาควบคุมสถานการณ์ภายในได้ทัน คนในวังจึงรอดพ้นจากความตายไปอย่างหวุดหวิด ส่วนทหารของรุ่ยอ๋องนั้นถูกสังหารทิ้งในทันที ยามนี้ศพของพวกเขากำลังถูกลากออกไปทิ้งที่นอกเมืองหลวงเซวียกุ้ยเฟยไม่สามารถทำใจยอมรับเรื่องที่เกิดขึ้นได้ พระนางคลุ้มคลั่งอยู่ในคุก พร้อมกับอาละวาดด่าทอบุตรชายตั้งแต่เมื่อคืน จนกระทั่งตอนนี้น้ำเสียงแหบแห้งไปหมดแล้ว แต่พระนางก็ยังไม่คิดที่จะหยุดด่า“เจ้ามันไม่ได้เรื่อง ทำการใหญ่อะไรไม่เคยสำเร็จสักอย่าง ข้าไม่น่าคลอดคนไร้ประโยชน์เช่นเจ้าออกมาเลย เจ้ากำลังจะทำให้พวกเราทุกคนตาย เจ้ามันไร้ประโยชน์!”แม้ว่าเสียงต่อว่านั้นจะดังมากขนาดไหน แต่โจวหยางเทียนที่อยู่ในกรงขังอีกกรงกลับนิ่งสงบ ราวกับไม่ได้ยินคำพูดต่อว่าของเซวียกุ้ยเฟยผู้เป็นพระมารดาในตอนนี้เขาก็ยังยอมรับความจริงไม่ได้ เพราะไม่คิดว่าทุกอย่างจะลงเอยแบบนี้ นี่มิใช่สิ่งที่เขาคาดหวังเอาไว้ ดวงตาของเขาเลื่อนลอย มองไม่เห็นความหวังอีกต่อไป หนทางข้างหน้ามีเพียงความมืดมนที่รอเขาอยู่ ในตอนนั้น ขันที
ในขณะที่รุ่ยอ๋องกำลังจมปรักอยู่ในห้วงความทรงจำที่ไม่รู้ว่ามาจากไหน ลู่ฟางหนิงก็ยกดาบในมือขึ้นก่อนจะจ่อไปที่ลำคอของเขา โจวหยางเทียนไม่เข้าใจว่าเหตุใดนางถึงต้องการเอาชีวิตเขามากขนาดนี้ หรือว่าภาพความทรงจำที่ปรากฏให้เขาเห็นนั้นเคยเกิดขึ้นมาก่อน“ข้ากับเจ้าไม่เคยมีความแค้นต่อกัน เหตุใดเจ้าต้องการเอาชีวิตข้าด้วย” โจวหยางเทียนเอ่ยถามลู่ฟางหนิงด้วยความไม่เข้าใจลู่ฟางหนิงได้ยินคำพูดนั้น นางก็กดดาบลงบนลำคอของโจวหยางเทียนจนเลือดของอีกฝ่ายไหลซึมออกมา “ไม่เคยมีความแค้นอย่างนั้นหรือ ท่านอ๋องลองคิดดูให้ดีๆ ว่าเคยทำอะไรกับหม่อมฉันไว้บ้าง”“ข้ากับเจ้าไม่เคยรู้จักกันเป็นการส่วนตัวมาก่อน แล้วข้าจะทำให้เจ้าโกรธแค้นได้อย่างไร ความแค้นของเจ้า ข้าเกรงว่าคงจะสะสางผิดคนแล้วกระมัง”โจวหยางเทียนยังคงยืนกรานคำพูดเดิม แม้ก่อนหน้านี้เขาเคยวางแผนการร้ายเพราะต้องการดึงลู่ฟางหนิงกับสกุลลู่มาเป็นพวก แต่แผนการนั้นก็ไม่สำเร็จ และนางก็ไม่เคยล่วงรู้เรื่องเหล่านั้นมาก่อน นางคงไม่มีทางโกรธแค้นเขาเพราะเรื่องนี้แน่ๆ“หม่อมฉันไม่เคยลืมความแค้นนั้นลงเลยแม้เพียงชั่วอึดใจเดียว เป็นท่านที่หลอกใช้หม่อมฉัน หม่อมฉันไม่มีวันลืม!”โจ
เซวียกุ้ยเฟยกำลังนั่งจิบชาอยู่ในตำหนักอย่างอารมณ์ดี ราวกับว่าค่ำคืนนี้ไม่มีเรื่องอะไรเกิดขึ้น ด้านข้างยังมีนางกำนัลเข้ามาบีบนวดให้รู้สึกผ่อนคลาย ทว่าเสียงร้องโหยหวนที่ดังขึ้นทั่วทิศทางในวังหลวงช่างไม่เข้ากับบรรยากาศด้านในเอาเสียเลย“หม่อมฉันขอแสดงความยินดีกับกุ้ยเฟยด้วยเพคะ อีกไม่นานพระองค์จะกลายเป็นไทเฮาของแคว้นโจวแล้ว” นางกำนัลที่อยู่ข้างกายเซวียกุ้ยเฟยพูดประจบสอพลอไม่หยุดเซวียกุ้ยเฟยที่ได้ยินคำพูดเยินยอนั้นก็ยิ้มหน้าระรื่น พลางยกชาขึ้นมาจิบอย่างสบายอารมณ์ ทว่าพระนางมีความสุขได้ไม่นาน องครักษ์ของรุ่ยอ๋องก็วิ่งหน้าตาตื่นเข้ามาแล้วเอ่ยด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ “กุ้ยเฟย ยามนี้ท่านอ๋องพลาดท่าแล้ว พวกเราต้องรีบหนีออกจากเมืองหลวงให้เร็วที่สุดพ่ะย่ะค่ะ”หลังจากได้รับรายงานนี้ เซวียกุ้ยเฟยที่กำลังนั่งรอฟังข่าวดีอยู่ในตำหนักถึงกับขว้างจอกชาลงพื้นด้วยความไม่พอใจ“เหตุใดถึงล้มเหลว มิใช่ว่าศึกในครั้งนี้ต้องเป็นพวกเราที่ได้รับชัยชนะมิใช่หรือ”เซวียกุ้ยเฟยโมโหมากที่บุตรชายทำการใหญ่ไม่สำเร็จ ทุกอย่างถูกเตรียมการมานานนับปี แต่โจวหยางเทียนกลับทำไม่สำเร็จ ช่างไม่เอาไหนเสียจริง!“กระหม่อมไม่มีเวลาอธิบาย
ยามนี้ด้านนอกกำแพงเมืองหลวงมีกองทัพสกุลลู่นับหมื่นนายพร้อมอาวุธครบมือ ประชาชนที่อยู่ในเมืองหลวงต่างอกสั่นขวัญผวาเมื่อพบเหตุการณ์ที่ไม่ปกติเช่นนี้ ทหารรีบปิดประตูเมืองไม่ให้ผู้ใดเข้าออก ส่วนประชาชนทั้งหมด ทางการได้จัดหาสถานที่ปลอดภัยเอาไว้ให้แล้ว หากว่าเกิดเหตุการณ์วุ่นวายขึ้นทหารสกุลลู่ยังคงลังเลเ
ในขณะที่ภายในงานเลี้ยงเกิดความชุลมุนวุ่นวาย ราชองครักษ์ต่างก็กรูกันเข้ามาคุ้มครองโจวฮ่องเต้ หนิงอ๋องให้คนของตนพาหมอเทวดาออกไปยังสถานที่ที่ปลอดภัยแล้ว จากนั้นเขากับโจวหยางอวี้ก็ชักดาบออกมา ก่อนจะเข้าห้ำหั่นกับพวกกบฏโจวหว่านถิงเองก็อยู่ในเหตุการณ์นั้นด้วย นางกำนัลและองครักษ์รีบเข้ามาคุ้มกันนางทันที
วันถัดมา โจวฮ่องเต้และหวังฮองเฮาทรงจัดงานเลี้ยงขอบคุณให้กับหนิงอ๋องและหมอเทวดาตงหยางอย่างยิ่งใหญ่ ชื่อเสียงที่มีอยู่แล้วของหมอเทวดาตงหยางก็ยิ่งเพิ่มมากขึ้นหลังจากที่เขาสามารถรักษาอาการประชวรขององค์รัชทายาทจนหายขาดได้งานเลี้ยงในวันนี้ นอกจากจะมีเหล่าเชื้อพระวงศ์เข้าร่วมแล้ว โจวฮ่องเต้และหวังฮองเฮาย
หลังจากปรึกษาหารือกับบิดาและพี่ชายทั้งสองเสร็จสิ้น ลู่ฟางหนิงก็ตรงไปยังเรือนของลู่อวิ้นเหมยซึ่งอยู่ท้ายจวนสกุลลู่ นางมาที่นี่เพราะต้องการพิสูจน์ว่าลู่อวิ้นเหมยเป็นคนที่ขโมยตราแม่ทัพไป เพื่อช่วยเหลือโจวหยางเทียนจริงหรือไม่ และหากว่าใช่นางจะทำอย่างไรกับพี่สาวต่างมารดาคนนี้ดีหลังจากที่เห็นลู่ฟางหนิงป







