All Chapters of หวนคืนครานี้ไม่เป็นแล้วสตรีที่ถูกหลอกใช้: Chapter 21 - Chapter 30

โจวหยางเทียนมองลู่ฟางหนิงด้วยสายตาอ่อนโยนพลางแย้มรอยยิ้มให้กับนางอย่างนุ่มนวล หากเป็นเมื่อก่อน ลู่ฟางหนิงคงจะลุ่มหลงเขาจนโงหัวไม่ขึ้น แต่เมื่อได้ย้อนเวลากลับมาและได้รู้ว่าตัวตนที่แท้จริงของบุรุษผู้นี้เป็นอย่างไร ลู่ฟางหนิงก็รู้สึกว่ารอยยิ้มที่เขาส่งมาทำให้นางรู้สึกอยากอาเจียนยิ่งนัก“เจ้าไม่เป็นอะไรก็ดีแล้ว” โจวหยางเทียนเอ่ยขึ้นพร้อมรอยยิ้มนุ่มนวลที่ประดับอยู่บนดวงหน้าจนทำให้สายตาของสตรีหลายนางต่างพร่ามัว แต่ไม่ใช่กับลู่ฟางหนิงโจวหยางเทียนรอคอยจังหวะที่จะเข้าหาลู่ฟางหนิงมานานแล้ว และเมื่อเห็นโอกาสเหมาะเขาก็ไม่รีรอที่จะเข้าหานางทันที ทว่ายังไม่ทันที่โจวหยางเทียนจะได้เริ่มต้นสานสัมพันธ์กับลู่ฟางหนิง เสียงของสตรีนางหนึ่งก็ดังขึ้นแทรกระหว่างพวกเขาทั้งสองเสียก่อน“หนิงหนิง เกิดเรื่องอันใดขึ้นกับเจ้าอย่างนั้นหรือ?”ซูเยี่ยนหลิงเดินตรงมาทางที่ลู่ฟางหนิงกับรุ่ยอ๋องยืนอยู่ แม้ไม่รู้ว่าก่อนหน้านี้เกิดเรื่องอันใดขึ้นกับลู่ฟางหนิง แต่เมื่อซูเยี่ยนหลิงเห็นว่ารุ่ยอ๋องกำลังประคองร่างของลู่ฟางหนิงเอาไว้ในอ้อมแขน อีกทั้งยังส่งสายตาอ่อนโยนให้นาง ซูเยี่ยนหลิงก็ไม่สามารถเก็บความริษยาเอาไว้ได้เพราะตั้งแ

งานเลี้ยงฉลองวันเกิดขององค์หญิงสามกำลังดำเนินไปอย่างคึกคัก หลังจากที่หลิวเฟยเอ๋อร์ทำการแสดงเสร็จสิ้น ต่อไปก็ถึงการแสดงของซูเยี่ยนหลิง ยามนี้บนเวทีการแสดงมีร่างของซูเยี่ยนหลิงในชุดอาภรณ์สีแดงฉูดฉาดกำลังร่ายรำด้วยท่าทางอ่อนช้อย อาภรณ์ของนางสะบัดพริ้วไหวเข้ากับดนตรีที่กำลังบรรเลงอย่างเป็นจังหวะการแสดงนี้ของนางแม้จะดูงดงาม ตื่นตาตื่นใจและดึงดูดสายตาของผู้คนภายในงานเลี้ยงมากเพียงใด ทว่าชายหนุ่มที่ซูเยี่ยนหลิงหมายตาอยากจะให้มองการแสดงของนางมากที่สุดกลับยกจอกสุราขึ้นมาดื่มครั้งแล้วครั้งเล่าโดยมิได้เหลือบแลมาทางนางเลยสักครั้งเดียว‘เหตุใดรุ่ยอ๋องถึงไม่มองข้าบ้างเลย ข้าแต่งตัวงดงามเสียขนาดนี้ เขาต้องมองข้าบ้างสิ’ ซูเยี่ยนหลิงบ่นพึมพำในใจอย่างไม่สบอารมณ์ นางยั่วยวนถึงเพียงนี้ ทว่ารุ่ยอ๋องกลับมองแค่สุราในจอกเท่านั้น กระทั่งการแสดงของซูเยี่ยนหลิงจบลง นางก็มิได้รับความสนใจจากรุ่ยอ๋องเลยแม้เพียงเสี้ยวเดียวโจวหยางเทียนรู้สึกรำคาญสายตาที่ซูเยี่ยนหลิงมองมาทางตนยิ่งนัก การแสดงออกของนางไยเขาจะไม่รู้ว่านางคิดเช่นไรกับเขา ทว่าเป้าหมายของเขาคือลู่ฟางหนิงเท่านั้น ต่อให้นางจะยั่วยวนเขาอย่างไร เขาก็จะไม่มีว

“หนิงหนิง เจ้าอยู่ด้านในนั้นหรือไม่ เปิดประตูให้ข้าเข้าไปหน่อย” เสียงเคาะที่ดังขึ้นอยู่ด้านนอกประตูทำให้ลู่ฟางหนิงพรั่งพรูลมหายใจออกมาด้วยความโล่งอก เพราะนั่นคือเสียงของซูเยี่ยนหลิง หาใช่ทหารที่กำลังตามหานักโทษหลบหนีเฟยหรานไม่กล้าส่งเสียงดัง ได้แต่หันมองหน้าลู่ฟางหนิงราวกับต้องการตั้งคำถามว่าคนที่อยู่ด้านนอกนั่นเป็นใคร“นางคือสหายของข้า…” ลู่ฟางหนิงเอ่ยตอบได้เพียงเท่านั้น จู่ๆ ความคิดบางอย่างของนางก็ผุดขึ้นในหัว เพราะนางนึกออกแล้วว่าจะพาเฟยหรานหลบหนีออกจากห้องนี้ไปได้อย่างไรลู่ฟางหนิงจึงพาเฟยหรานไปหลบซ่อนที่มุมหนึ่งของห้องรับรอง แต่เมื่อมองมาจากมุมนั้นก็สามารถมองเห็นจุดกลางห้องที่ลู่ฟางหนิงยืนอยู่ คราแรกเฟยหรานไม่เข้าใจว่าเพราะเหตุใดลู่ฟางหนิงถึงให้นางพยายามจดจำใบหน้าของสตรีที่จะเข้ามาให้ดี แต่แล้วนางก็เหมือนจะนึกอะไรบางอย่างออก นางจึงแอบอยู่มุมนั้นอย่างเงียบๆ ทว่าสายตาจับจ้องทางลู่ฟางหนิงตาไม่กระพริบซูเยี่ยนหลิงเปิดประตูเข้ามาก่อนจะกวาดสายตามองไปรอบๆ ห้อง ก่อนหน้านี้เหมือนนางจะได้ยินเสียงของลู่ฟางหนิงสนทนาอยู่กับใครบางคน แต่เมื่อเข้ามาแล้วกลับไม่พบคน ความสงสัยจึงเริ่มปรากฏขึ้นในใจ

หลังจากที่รองเจ้ากรมซูหรือ ‘ซูป๋อเหวิน’ ทราบข่าวว่าบุตรสาวของตนถูกคนของกรมอาญาจับตัวไป เขาก็รีบร้อนไปพบนางทันที ซูเยี่ยนหลิงอยู่ในคุกที่ทั้งเหม็นทั้งสกปรก นางก็ร้องห่มร้องไห้พร้อมทั้งโวยวายออกมาไม่หยุด จนทำให้ทหารที่เฝ้าอยู่ตรงนั้นรู้สึกรำคาญเป็นอย่างยิ่ง“หลิงเอ๋อร์” รองเจ้ากรมซูจับประตูกรงเหล็กเอาไว้ เห็นบุตรสาวอยู่ในสภาพเช่นนั้นก็รู้สึกปวดใจยิ่งนัก“ท่านพ่อ…ช่วยข้าด้วย ฮื่อๆๆ คนพวกนั้นกล่าวหาว่าข้าเป็นนักโทษหลบหนี ท่านพ่อต้องช่วยข้านะเจ้าคะ” ซูเยี่ยนหลิงรีบฟ้องบิดาทั้งน้ำตา ยามนี้นางทั้งหวาดกลัวทั้งรู้สึกอับอายที่ต้องมาตกอยู่ในสภาพเช่นนี้“ได้ๆ หลิงเอ๋อร์รออยู่ที่นี่ก่อน พ่อจะหาทางพาเจ้าออกมาเอง เจ้าไม่ต้องกลัวไป พ่อต้องพาเจ้าออกมาแน่ๆ” ซูป๋อเหวินเอ่ยบอกบุตรสาว เพื่อให้นางสงบสติอารมณ์ลงซูเยี่ยนหลิงแม้ไม่อยากจะรออยู่ในนี้ แต่เมื่อได้ยินบิดาเอ่ยบอกเช่นนั้น นางก็ต้องจำใจทำตาม “ท่านพ่อต้องรีบกลับมานะเจ้าคะ ข้ากลัว…”ซูป๋อเหวินพยักหน้าให้บุตรสาว จากนั้นจึงเดินทางไปพบกับเจ้ากรมอาญาทันทีภายในห้องทำงานของกรมอาญา เจ้ากรมอาญาคนปัจจุบันกำลังฟังรายงานจากลูกน้องคนสนิท เมื่อพบว่ารองเจ้ากรมพิธี

เฟยหรานเป็นคนแรกที่ได้สติ หลังจากที่รู้ว่าผู้มีพระคุณของนางบอกว่าตนเองคือคุณหนูรองสกุลลู่ นางจึงเอ่ยถามด้วยความสงสัย “เจ้าไปทำอะไรให้คนผู้นั้นไม่พอใจหรือ เหตุใดเขาถึงต้องจ้างพวกเราไปสังหารเจ้าด้วย”ลู่ฟางหนิงได้ยินคำถามของเฟยหราน นางจึงเผยรอยยิ้มเย็นยะเยือกออกมา เอ่ยตอบว่า “เขาไม่ได้ต้องการเอาชีวิตข้าหรอก เพียงแต่ต้องการให้พวกท่านสร้างสถานการณ์ก็เท่านั้น จริงหรือไม่เถ้าแก่หลี่…”ประโยคหลังลู่ฟางหนิงหันไปมองหน้าเถ้าแก่หลี่ซึ่งตอนนี้ยังไม่หายตกตะลึงเพราะรับรู้สถานะที่แท้จริงของไร้เงา“ใช่แล้ว คนผู้นั้นมิได้ต้องการเอาชีวิตของคุณหนูรองลู่”“หากไม่ต้องการเอาชีวิต แล้วเหตุใดคนผู้นั้นถึงต้องมาจ้างพวกเราด้วยเล่า งานง่ายๆ เช่นนี้นักฆ่าฝีมือธรรมดายังสามารถจัดการได้สบายๆ”เฟยหงเอ่ยถามด้วยความสงสัย พี่น้องสกุลเฟยที่เหลืออีกสามคนจึงพยักหน้าเห็นด้วย ในเมื่อคนผู้นั้นไม่ได้คิดจะจ้างพวกเขาไปสังหารคน แล้วเหตุใดต้องถ่อสังขารมาถึงหอชิงสุ่ยด้วยเล่า ลู่ฟางหนิงได้ยินเช่นนั้นจึงเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่าสีหน้ากลับแฝงไปด้วยความอาฆาตอยู่หลายส่วน “บุรุษผู้นั้นคือรุ่ยอ๋อง..”“รุ่ยอ๋องอย่างนั้นหรือ!” พี่น