All Chapters of หวนคืนครานี้ไม่เป็นแล้วสตรีที่ถูกหลอกใช้: Chapter 31 - Chapter 40

“มีเรื่องอันใดอย่างนั้นหรือ เหตุใดท่านแม่ต้องให้เจ้ารีบกลับไปขนาดนั้นด้วย” ลู่เหว่ยหรงเอ่ยถามน้องสาวด้วยความไม่เข้าใจ ลู่ฟางหนิงเพิ่งเข้ามาฝึกที่ค่ายทหารแห่งนี้ได้เพียงแค่เดือนกว่าๆ เท่านั้น มารดาก็เรียกตัวนางกลับเมืองหลวงเสียแล้ว แบบนี้ฝีมือของนางจะก้าวหน้าได้อย่างไร“ท่านแม่คงคิดถึงข้ากระมัง” ลู่ฟางหนิงเอ่ยตอบพี่ชายคนรองไปเพียงเท่านั้น ส่วนเหตุผลที่มารดารีบร้อนเรียกนางกลับเมืองหลวงโดยด่วน คงหนีไม่พ้นเรื่องการคัดเลือกชายารัชทายาทใช่แล้ว…อีกไม่กี่วันข้างหน้า ฮองเฮาจะทรงจัดงานเลี้ยงชมบุปผาขึ้น สตรีชนชั้นสูงทุกคนจะได้รับเทียบเชิญให้เข้าร่วมงานเลี้ยง นอกจากนี้ภายในงานเลี้ยงชมบุปผา ฮองเฮายังคิดที่จะประกาศเรื่องการแต่งตั้งชายารัชทายาทและคนที่ถูกรับเลือกก็คือนาง….ภายในเทียบเชิญที่ฮองเฮาส่งมายังจวนสกุลลู่นั้นระบุเอาไว้ว่านางจะถูกแต่งตั้งให้เป็นชายาเอกขององค์รัชทายาท ด้วยเหตุนี้มารดาของนางถึงได้รีบร้อนส่งจดหมายเรียกตัวนางกลับเมืองหลวงโดยด่วน ทว่าน่าเสียดายที่ชาติก่อนนางยังไปไม่ถึงงานเลี้ยงก็เกิดเรื่องขึ้นระหว่างทางเสียก่อนหากมิใช่เพราะแผนการของโจวหยางเทียน ในชาติก่อนนางคงกลายเป็นชายาของโ

ณ ตำหนักองค์รัชทายาทโจวหยางอวี้กำลังเตรียมตัวสำหรับงานเลี้ยงชมบุปผา แม้จะรู้ว่างานเลี้ยงในครั้งนี้พระมารดาคิดจะจับคู่ให้เขากับคุณหนูตระกูลสูงศักดิ์ ทว่าโจวหยางอวี้ก็หาได้เกรงกลัว เพราะเขามีสตรีในดวงใจอยู่แล้ว และวันนี้เขาก็คิดที่จะบอกความรู้สึกของตนให้นางได้รับรู้ระหว่างที่กำลังครุ่นคิดเช่นนั้น จู่ๆ ลูกธนูดอกหนึ่งที่ไม่รู้ว่าพุ่งมาจากทิศทางไหนก็ปักเข้าตรงฉากกั้นที่อยู่ไม่ไกลจากจุดที่โจวหยางอวี้ยืนอยู่เท่าใดนัก“มีคนปองร้ายองค์รัชทายาท!”ทหารองครักษ์รีบเข้ามาคุ้มกันโจวหยางอวี้ทันทีที่เห็นว่ามีลูกธนูพุ่งเข้ามาในตำหนัก ทว่าโจวหยางอวี้กลับยกมือขึ้นห้าม เมื่อเห็นว่าบนหัวธนูมีจดหมายฉบับหนึ่งปักอยู่เขายื่นมือไปดึงลูกธนูดอกนั้นออกมา จากนั้นจึงเปิดอ่านเนื้อหาที่อยู่ด้านใน‘ลู่ฟางหนิงกำลังตกอยู่ในอันตราย’หลังได้อ่านเนื้อหาในจดหมายฉบับนั้น โจวหยางอวี้ก็รีบออกจากตำหนักไปทันที แม้จะไม่มั่นใจนักว่าจดหมายที่ส่งมาให้เขาเป็นเรื่องจริงหรือเรื่องโกหก แต่เมื่อข้อความที่อยู่ด้านในนั้นมีชื่อของลู่ฟางหนิงปรากฏอยู่ ต่อให้เป็นเรื่องโกหกเขาก็ยินดีออกไปช่วยนาง“องค์รัชทายาทได้โปรดหยุดก่อนพ่ะย่ะค่ะ จดหมายฉบั

ภายในวังหลวงกำลังวุ่นวาย งานเลี้ยงชมบุปผาที่จะจัดขึ้นในอีกไม่ช้าก็ถูกยกเลิกกลางคันเพราะองค์รัชทายาทถูกลอบสังหารจนได้รับบาดเจ็บสาหัส คืนนั้นทั้งคืนเหล่าหมอหลวงถูกเรียกตัวเข้าวัง พวกเขาทำงานอย่างหนักเพราะต้องกำจัดพิษออกจากร่างกายขององค์รัชทายาท แต่ไม่ว่าพวกเขาจะใชัวิธีการรักษาอย่างไร อาการขององค์รัชทายาทก็ไม่มีทีท่าว่าจะดีขึ้นเลย แต่พวกเขาก็ถอดใจไม่ได้ เพราะฮ่องเต้กับฮองเฮาทรงคาดหวังกับพวกเขาเอาไว้สูง ต่อให้ขาข้างหนึ่งขององค์รัชทายาทจะก้าวข้ามประตูปรโลกไปแล้ว พวกเขาก็ต้องดึงกลับมาให้ได้ขณะที่เหล่าหมอหลวงกำลังทำหน้าที่ของพวกตนอย่างหนัก เหล่าทหารราชองครักษ์ก็ออกตามล่าตัวคนร้ายที่ลอบปลงพระชนม์องค์รัชทายาทเช่นกันหลังจากที่ใช้เวลาสืบหาไม่นาน พวกเขาก็พบหลักฐานว่ากลุ่มคนที่ต่อสู้กับองค์รัชทายาทในเวลานั้นคือนักฆ่าสกุลเฟย ทางการจึงออกประกาศจับตัวพวกเขาทั่วทั้งแผ่นดินแคว้นโจวทางด้านของเซวียกุ้ยเฟย ยามที่ได้ยินข่าวว่าหมอหลวงไม่สามารถรักษาอาการขององค์รัชทายาทได้ พระนางก็แย้มรอยยิ้มด้วยความยินดียิ่งนัก เพราะหากโจวหยางอวี้ตายไป คนที่จะได้ครองบัลลังก์คนถัดไปคงหนีไม่พ้นบุตรชายของพระนางเป็นแน่ ทว่าเซ

สองชั่วยามผ่านไปโจวหยางอวี้แสร้งนอนป่วยอยู่บนเตียง พลันได้ยินเสียงฝีเท้าของผู้คนดังขึ้นที่ด้านหน้าประตูตำหนัก จากนั้นจึงตามมาด้วยเสียงสนทนากันเบาๆ เขาจดจำน้ำเสียงเหล่านี้ได้เป็นอย่างดี เพราะเป็นเสียงของพระมารดาและน้องสาวของเขาหวังฮองเฮานั่งลงข้างเตียงของโจวหยางอวี้ โดยมีองค์หญิงสามยืนอยู่ด้านข้าง ทั้งสองต่างมองโจวหยางอวี้ด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความห่วงใย โดยเฉพาะหวังฮองเฮาที่ยามนี้เอื้อมไปจับมือของบุตรชายมากุมไว้“อวี้เอ๋อร์ เมื่อใดเจ้าจะฟื้นขึ้นมา”โจวหยางอวี้รับรู้ได้ถึงความห่วงใยของหวังฮองเฮาผ่านความอบอุ่นจากฝ่ามือของพระนาง แม้เขาจะรู้สึกเสียใจที่เขาต้องทำเช่นนี้ แต่เพราะเขาไม่อยากให้พวกนางสองคนต้องตายเพราะน้ำมือของโจวหยางเทียน เขาจำต้องแสร้งเล่นละครให้แนบเนียนอย่างถึงที่สุด เรื่องที่เขาฟื้นขึ้นมาจะให้ใครล่วงรู้ไม่ได้เป็นอันขาด นอกจากองครักษ์ประจำกาย“อีกไม่นาน เสด็จพี่ต้องฟื้นขึ้นมาแน่เพคะ ยามนี้เสด็จพ่อประกาศรับสมัครหมอจากทั่วทุกสารทิศ อย่างไรก็ต้องมีสักคนที่รักษาอาการป่วยของเสด็จพี่ได้”โจวหยางอวี้ได้ยินคำพูดนี้ของน้องสาว เขาก็รับรู้ได้ทันทีว่าในชีวิตก่อนตลอดระยะเวลาที่เขานอนป่

“ท่านอ๋องอย่าปฏิเสธเลยนะเพคะ หม่อมฉันกับพี่ชายอยากตอบแทนท่านอ๋องจริงๆ หากตอนนั้นท่านอ๋องไม่ช่วยเหลือเอาไว้ ป่านนี้หม่อมฉันคงจะตายไปแล้ว”เมื่อเห็นว่ารุ่ยอ๋องไม่ตอบรับในทันที อีกทั้งยังเหมือนกับกำลังครุ่นคิดอะไรบางอย่างอยู่ ซูเยี่ยนหลิงจึงพยายามใช้น้ำเสียงออดอ้อน และส่งสายตาที่คิดว่าแลดูน่าสงสารที่สุดให้กับเขา เพราะหากเขาปฏิเสธ แผนการของนางได้จบเห่แน่ๆทว่าซูเยี่ยนหลิงหารู้ไม่ว่าเรื่องนี้ยังทำให้โจวหยางเทียนแค้นใจไม่หาย หากนางไม่มอบถุงหอมให้กับลู่ฟางหนิงผิด ป่านนี้แผนการของโจวหยางเทียนคงสำเร็จไปนานแล้วแต่ถึงแม้ว่าโจวหยางเทียนจะไม่พอใจซูเยี่ยนหลิงสักเพียงใด ทว่าเขาก็จำต้องเก็บรักษาสีหน้าและท่าทางเอาไว้ อีกทั้งก่อนหน้านี้มารดายังกำชับมาว่าให้เขาดึงซูเยี่ยนหลิงมาเป็นพวกให้ได้ ดังนั้นเขาจึงแย้มรอยยิ้มอ่อนโยนส่งให้พวกนางสองพี่น้อง จากนั้นจึงเอ่ยว่า “ในเมื่อพวกเจ้ามีน้ำใจอยากตอบแทนบุญคุณ ข้าจะปฏิเสธได้อย่างไรเล่า”เมื่อได้ยินคำพูดนี้ ซูเยี่ยนหลิงก็แย้มรอยยิ้มออกมาอย่างปิดไม่มิด เพราะนั่นหมายความว่าแผนการของนางสำเร็จไปหนึ่งขั้นแล้ว“เช่นนั้นเชิญท่านอ๋องพ่ะย่ะค่ะ กระหม่อมจัดเตรียมห้องอาหารเอา