All Chapters of ทรายสีกุหลาบ: Chapter 11 - Chapter 20

ด้านราอูลที่เข้าใจความกดดันของราล์ฟดี เพราะเขาเองก็ได้ชื่อว่าเป็นลูกที่พ่อไม่ต้องการเช่นกัน อดไม่ได้ที่จะอธิบายความจริงอันเรียบง่ายให้อีกฝ่ายฟัง “จริงอยู่ที่องค์สุลต่านพยายามชดเชยทุกอย่างให้คุณราล์ฟเพื่อแลกกับการลบบาดแผลที่พระองค์ทอดทิ้งเขาไป ถึงขนาดยอมเฉือนอาณาจักรบางส่วนคือโอเอซิสอาเคเซียห์ยกให้ แต่นั่นก็เป็นเพียงแค่การเสียสละเล็กๆ ที่ทำให้ตัวเองรู้สึกดีขึ้นหลังจากทำความผิด ราล์ฟไม่ได้ต้องการสิ่งนั้น เขาไม่ได้ต้องการการชดเชย เพราะวันนี้เขามีพร้อมทุกอย่างแล้ว เหลือก็เพียงสิ่งเดียวที่เขายังไม่ได้ นั่นก็คือการยอมรับจากพระองค์ ยอมรับว่าเขาเป็นลูกชายที่มีค่ามากกว่าบัลลังก์ที่พระองค์ปรารถนาจะครอบครอง” ราอูลจ้องตาอีกฝ่ายไม่กะพริบ หวังใจว่าผู้อาวุโสกว่าจะเข้าใจในคำพูดของเขา รวมทั้งรับรู้ถึงความปวดร้าวที่ราล์ฟต้องแบกรับไว้เกือบทั้งชีวิต “นั่นล่ะ เจ้านายผมสู้เพื่อสิ่งนั้น สู้เพื่อที่จะได้พิสูจน์ตัวเองกับคนที่ไม่เคยเห็นคุณค่า ซ้ำยังเคยเดินหันหลังให้เขา...คุณเองก็เช่นกัน เชื่อมั่นในตัวราล์ฟเถอะ คุณรู้ดีอยู่แล้วนี่ว่าเขาไม่เคยทำให้ใครผิดหวัง” ลูกครึ่งคูฮาร์กับชนเผ่าพื้นเมืองรูปร่างสูง

และก็เป็นจริงตามคาด เมื่อลูกสาวคนสวยของประธานาธิบดีอีวานแห่งอัลซาริบาห์ก้าวพ้นออกมาจากเงามืดของม่านไหมเหนือกรอบประตู ราล์ฟจำเธอได้ทันที แม้ทั้งคู่เพิ่งมีโอกาสได้พบกันเพียงครั้งเดียวเมื่อคราวที่คูฮาร์จัดงานเปิดตัวท่าเรืออัลเดย์จัฟฟาขึ้นอย่างยิ่งใหญ่ พูดกันตามประสาผู้ชาย รูปร่างหน้าตา และทรวดทรงของคาลิฟาห์ดูยั่วยวนใจหนุ่มๆ ไม่น้อย “เป็นเกียรติที่ได้พบคุณอีกครั้งมิสคาลิฟาห์” เจ้าของดวงตาคมค้อมศีรษะลงเล็กน้อยขณะกล่าวคำทักทายกับเธอ และโดยไม่รอให้ราล์ฟเชื้อเชิญ หญิงสาวก็ทรุดร่างลงนั่งเคียงข้างกันกับเขา หากยังคงรักษาระยะห่างเอาไว้ตามความเหมาะสม ถ้าจะเปรียบตระกูลเอลมันยาห์ของเธอเป็นราชวงศ์หนึ่งของอัลซาริบาห์ก็คงไม่ผิด เพราะความเป็นอยู่หรูหราของคาลิฟาห์แทบไม่ต่างอะไรกับความเป็นอยู่ของเจ้าหญิงในราชวงศ์อื่นเลยแม้แต่น้อย และด้วยเหตุนี้เองที่ทำให้เธอคิดว่าราล์ฟจะเป็นผู้ชายที่เหมาะสม และคู่ควรกับเธอที่สุดหากได้ครองคู่กัน “ฉันพาแขกคุณพ่อมารับรองที่นี่พอดี ต้องขอโทษด้วยนะคะ ที่จู่ๆ ก็เข้ามารบกวนเวลาส่วนตัวของคุณ แต่ก็ยังดีเสียกว่าต้องกลับไปนั่งเสียดายที่ไม่

หลังพักรักษาตัวไม่กี่วัน อันนาก็กลับมายังเมดิสันอเวนิวอีกครั้ง และอีกนิดเดียวร่างบางก็จะก้าวไปถึงหน้าวินโดว์ดิสเพลย์บานโปรดของเมลานีโอต์ กูตูร์อยู่แล้ว แต่ทว่าขณะที่กำลังจะก้าวต่อไปนั้น เจ้าของดวงตากลมโตภายใต้กรอบแว่นก็ก้มหน้าซ่อนรอยยิ้มแห่งความสุขเอาไว้ พร้อมกับเลื่อนสายตามองผ่านไปยังอีกฟากถนนหนึ่ง ซึ่งตอนนี้คาเฟ่ของบาร์ตได้อันตรธานหายไปแล้วอย่างไร้ร่องรอย‘สะใจชะมัด’ อันนานึกอย่างสมใจ ขอเวลานอกสักนิดที่เธอจะเล่นบทเป็นตัวร้าย ถึงภาพนั้นจะชวนให้รู้สึกใจหาย แต่มันก็สมควรแล้วกับความงี่เง่าเห็นแก่ตัวของบาร์ตั้น “เอาเป็นว่า ฉันเสียใจด้วยก็แล้วกันนะบาร์ต คุณนี่ไม่น่ารนหาที่เลย เจ้าอันธพาลอลันนั่นก็อีกคน สุดท้ายเป็นไงล่ะ ได้เข้าไปนอนคุกกันยกแก๊ง เล่นกับใครไม่เล่น” หญิงสาวพึมพำกับตัวเองเสร็จก็ส่งเสียงหัวเราะแจ่มใสออกมาอย่างคนที่กลั้นความสุขไว้ไม่อยู่สิ้นสุดกันเสียทีกับการกดขี่ข่มเหง และความหน้าเลือดที่นายจ้างเก่ามีต่อเธอ ตอนนี้บาร์ตบาร์ไม่เหลืออะไรแล้วให้ผู้คนแถวนี้ได้จดจำ ทั้งร้านถูกทุบทำลายจนไม่เหลือซาก เตรียมปรับพื้นที่เพื่อขยายสาขาแห่งใหม่ของเมลานี แต่ที่น่ายินดีไปมากกว่านั้น

เจ้าของร่างสูงเพรียว ผมหยักเป็นลอนสีบลอนด์ เหลียวหลังกลับมาเห็นท่าทางเธอก็ยิ้มให้อย่างเอ็นดู กระทั่งเข้ามาถึงส่วนกลาง มิลเลอร์ก็พาเธอขึ้นลิฟต์มาส่งยังชั้นบนสุด ระหว่างทางที่ลิฟต์เคลื่อนขึ้นมา เขาก็อธิบายให้เธอเข้าใจไปพร้อมกันด้วย “ชั้นแรกเป็นโชว์รูม ด้านหลังเป็นห้องเย็บปักสำหรับแก้ไขอะไรเล็กๆน้อยๆ คอยให้บริการลูกค้าหลังมาลองเสื้อ ชั้นสองเป็นห้องปัก และห้องตัดเย็บแบบเต็มรูปแบบ มีห้องเก็บผ้า ลูกไม้ ตลอดจนวัตถุดิบต่างๆ จากทั่วประเทศในการสร้างสรรค์เสื้อผ้าที่เปรียบได้กับงานศิลปะชั้นสูง ช่างปัก และช่างตัดเย็บในชั้นนี้ล้วนแล้วแต่เป็นช่างฝีมือดีระดับโลกทุกคน เพราะฉะนั้นเวลาที่เธอมาติดต่อประสานงานกับชั้นนี้ ต้องให้เกียรติทุกคนนะรู้มั้ย เพราะทุกคนในชั้นนี้เป็นหัวใจหลักของแบรนด์ เมลานีโอต์ กูตูร์เลยก็ว่าได้” มิลเลอร์ให้ข้อมูลวงใน และเมื่อลิฟต์เคลื่อนขึ้นมายังชั้นสุดท้าย เขาก็พูดต่ออีกว่า“และชั้นสาม เป็นศูนย์บัญชาการทางการตลาดของเมลานี ในการวาง กลยุทธ์โปรโมทแบรนด์ ชั้นนี้จะรวมสไตล์ลิส เมกอัพอาร์ติส แฮร์สไตล์ลิส ช่างภาพ และเหล่านางแบบเอาไว้ มีสตูดิโอ และฝ่ายเทคนิคพร้อม เพ

“ขอบคุณค่ะฟินธ์ ที่ให้คำแนะนำดีๆ กับฉัน” แทนที่จะขุ่นเคืองอีกฝ่าย อันนากลับคิดว่าฟินธ์ใจดีกับเธอมาก เพราะจะมีสักกี่คนกัน ที่ยอมบอกทางลัดไปสู่ความสำเร็จให้กับคนที่ตัวเองเพิ่งพบหน้า เธอยิ้มอย่างอ่อนหวานให้อีกฝ่าย และดูเหมือนว่ารอยยิ้มนั้นจะทำให้ฟินธ์มองเห็นแววบางอย่างในตัวเธอฉายออกมา ประกายบางอย่างที่บอกว่า เด็กคนนี้มีหัวคิด สามารถจับมาเจียระไนได้ ตลอดช่วงเช้ายันเย็น อันนาใช้เวลาเรียนรู้งานอยู่กับฟินธ์แทบทั้งวัน โดยช่วงกลางวันมีแม่บ้านขึ้นมาเสิร์ฟมื้อเที่ยงให้ ซึ่งถือเป็นมื้ออาหารที่สุดแสนวิเศษสำหรับเธอ แม้ว่าสำหรับคนอื่นๆ ที่ร่วมวงด้วยกันแล้วอย่างฟินธ์หรือมิลเลอร์ สองคนนั้นจะถือว่ามันเบสิกมากก็ตามกระทั่งถึงเวลาเลิกงาน อันนาก็ตระเตรียมเก็บข้าวของกลับบ้าน ไม่น่าเชื่อว่าการทำงานพิเศษที่นี่จะไม่ทำให้เธอเหน็ดเหนื่อยเมื่อยล้าอะไรเลย ช่างแตกต่างจากงานที่ร้านบาร์ตลิบลับ แถมเงินเดือนยังสูงกว่าอย่างเหมาะสมอีกต่างหาก เธอยิ้มไปพลางเก็บของไปพลางอย่างมีความสุข นึกทบทวนถึงเรื่องผ้าชนิดต่างๆ ที่ฟินธ์สอนไป ลูกไม้เกรดต่างๆ ตลอดจนชื่อลวดลายปักตามแบบฉบับของเมลานี ที่ฟิ