All Chapters of Captain Vampire กัปตันแวมไพร์: Chapter 1 - Chapter 10

กล่าวกันว่าสำหรับพวกโจรสลัดแล้ว พวกมันเชื่อว่าเรือคือบ้าน มหาสมุทรคือมาดร หากแต่ชายฝั่งคือขุมทรัพย์ จึงไม่แปลกหากเหล่าโจรสลัดผู้กระหายในสมบัติเงินตราจะออกล่าขุมทรัพย์ไปทั่วน่านน้ำของทะเลแคริบเบียน ทั้งปล้นชิง ทั้งไล่ฆ่า อาจหาญปล้นไม่เว้นแม้แต่กองเรือของทางรัฐ ทำเอาผืนทะเลอันกว้างใหญ่แปรสภาพเป็นดินแดนอันตรายที่ไม่มีผู้ใดกล้าย่างกราย หรือแม้แต่ชายฝั่งในบางแห่งซึ่งต้องกลายเป็นพื้นที่รกร้างด้วยถูกเหล่าโจรสลัดระรานจนไม่มีผู้ใดทนอยู่ได้ไหวเรียกได้ว่ามันเป็นศตวรรษแห่งกลียุค...แม้ว่าทางกองเรือของรัฐบาลของนานาประเทศในน่านน้ำนี้จะพยายามอย่างยิ่งที่จะปราบปรามเพียงใด แต่ก็หาได้ทำให้โจรสลัดโสมมเหล่านั้นลดจำนวนลงได้เลยสักนิด จึงได้แต่ออกอุบายให้เหล่าโจรสลัดไล่ประหัตประหารกันเองด้วยการวางฆ่าหัวของโจรสลัดที่มีชื่อเสียงเรื่องความร้ายกาจไว้เป็นสิ่งล่อใจกัปตันเรือโจรสลัดแบล็กคราเคนเองก็เป็นหนึ่งในผู้ที่มีรางวัลค่าหัวสูงเป็นอันดับต้นๆ โดยการประกาศจับของรัฐบาลอังกฤษกัปตันออเดรย์ แบรล์...ในแถบทะเลแคริบเบียนนี้ไม่มีผู้ใดไม่เคยได้ยินชื่อเขา ชายหนุ่มซึ่งขึ้นมารับช่วงเป็นกัปตันเรือโจรสลัดแทนบิดาบุญธรรมที่

การปล้นชายฝั่งของพอร์ตรอยัลและคฤหาสน์ของท่านข้าหลวงในราตรีนี้สำเร็จลุล่วงเป็นอย่างดี ทรัพย์สมบัติมากมายที่ถูกปล้นชิงมา ออเดรย์สั่งให้แจกจ่ายแบ่งปันกันไปถ้วนหน้า เสียงสรรเสริญยกยอกัปตันเรือดังขึ้นก้องทั่วทั้งทะเลไม่หยุดหย่อน ขณะที่งานเลี้ยงฉลองชัยชนะกำลังดำเนินไป ออเดรย์กลับไม่ได้พึงใจที่สร้างความเดือดร้อนให้แก่ผู้ที่เคยกระทำกับตนจนเป็นเหตุให้ต้องมีชีวิตเช่นนี้สักเท่าไรนักในหัวของเขาเอาแต่คิดวุ่นเรื่องหีบนั้นไม่หยุด...หีบนั่น...มีอะไรกันนะ“จอห์น”คิดแล้วก็ออกปากเรียก จอห์นที่กำลังดื่มร่ำสุรากับพลพรรคจนเมามายไปส่วนหนึ่งแล้วหันมามองพลางส่งเสียงอ้อแอ้“ขอรับกัปตัน”“ให้กะลาสีไปขนหีบนั่นมาที่นี่ที ข้าจะเปิดมัน”“ได้ขอรับ”จอห์นไม่ปฏิเสธใดๆ เขาเองก็อยากจะรู้เช่นกันว่าในนั้นมันมีอะไร ก่อนที่จะร้องตะโกนบอกดังไปทั่วทั้งเรือ ไม่นานหีบก็ถูกลากมาที่กลางดาดฟ้าเรือ ออเดรย์ก้าวมาหยุดตรงหน้า สำรวจหีบนั้นอยู่อีกครู่หนึ่งหีบนั่น...น่าจะเป็นหีบที่มีความสำคัญจริงๆ นั่นแหละ เพราะนอกจากจะมีทั้งแม่กุญแจและโซ่พันธนาการอยู่แล้ว ที่ฝาของหีบยังมีการสลักตราประทับประจำตระกูลของลอร์ดผู้นั้นไว้อีกด้วย แต่อะไรก็

“ส่งเจ้าพวกไร้ประโยชน์ไป”หลังจากหารือกันแล้ว ออเดรย์ก็ออกคำสั่งเช่นนั้นด้วยเห็นตรงกันว่าในเมื่อเวลานี้ยังไม่มีโอกาสที่จะหนีได้ เพราะหนึ่ง...พวกเขายังอยู่กลางทะเล และสอง...มันเป็นเวลากลางคืน แวมไพร์ซึ่งมีชีวิตอยู่ภายใต้เงารัตติกาลย่อมตามไปกระชากวิญญาณออกจากร่างพวกเขาได้อย่างแน่นอนถ้าคิดจะหนีเอาชีวิตรอดกันในเวลานี้ ดังนั้นคนที่ไร้ประโยชน์ที่สุดบนเรือจึงต้องถูกสังเวยเพื่อเป็นเหยื่อหนึ่งในนั้น...คือกะลาสีเด็กที่เพิ่งจะขึ้นเรือมาได้ไม่นาน โดยปกติแล้วจะมีหน้าที่ทำความสะอาดดาดฟ้าเรือและช่วยงานในครัวช่วยงานในครัว... อย่างนั้นก็เหมาะเลย ทำอาหารเป็นประจำอยู่แล้ว คงจะทำตัวเองให้ดูน่าอร่อยได้ไม่ยาก!พลันเด็กหนุ่มคนนั้นก็ถูกส่งเข้าไปในห้องกัปตันเรือทันที ออเดรย์ออกจะหัวเสียอยู่ไม่น้อยที่เห็นแวมไพร์ตนนั้นนอนเอกเขนกอยู่บนเตียงของเขาเจ้านั่น... ทำอย่างกับว่าเป็นกัปตันเรือแบล็กคราเคนอย่างไรอย่างนั้นแหละ!แต่อีกฝ่ายจะสนใจสิ่งใดกัน นอกจากปรายตาสำรวจมองอาหารของตนที่กำลังร้องไห้ละล่ำละลักด้วยความหวาดกลัว ก่อนที่จะเบ้หน้าออกมา“สกปรกโสโครกเช่นนั้นน่ะรึที่พวกเจ้าส่งมาเป็นอาหารของข้า”“...”ไร้ซึ่งเสียงต

เกรแฮมเลิกคิ้วสูงกับคำขู่นั้น“ข้าต้องกลัวหรือไม่?”ออเดรย์พูดไม่ออกไม่...ไม่จำเป็นต้องกลัว เพราะมนุษย์อย่างเขาไม่สามารถที่จะต่อกรกับแวมไพร์ได้ ถ้าทำได้ เขาคงไม่ตกที่นั่งลำบากอย่างนี้หรอก“ถ้าไม่จำเป็นต้องกลัว เห็นทีข้าก็คงจะไม่เกรงใจ”สิ้นเสียงก็พุ่งเข้ามาหาอดีตกัปตันเรือทันที ออเดรย์สะดุ้งเฮือกจนหน้าถอดสีเมื่อเห็นว่าเกรแฮมมาปรากฏอยู่ตรงหน้าในระยะประชิด ก่อนที่จะถูกอีกฝ่ายจัดการแบกขึ้นพาดบ่า โยนลงบนเตียงที่เต็มไปด้วยผ้าสีตุ่นๆ เป็นที่เรียบร้อยโยนอย่างเดียวไม่ว่า โถมร่างขึ้นมาทาบทับอีกด้วย มิหนำซ้ำยังว่าเสียงหวานกระเส่า“ทำตัวให้น่ารัก เหยื่อของข้า...”จากนั้นก็ซุกปลายจมูกลงบนซอกคอ มีเสียงสูดลมหายใจทั้งที่ไม่มีลมหายใจมาให้ได้ยิน ปลายลิ้นที่เย็นชืดราวกับน้ำแข็งถูกลากไล้ไปทั่วลำคอแกร่ง แสดงความกระหายออกมาอย่างไม่ปกปิดว่าต้องการอีกฝ่ายแค่ไหน ทั้งคำพูด ทั้งน้ำเสียง อีกทั้งยังการกระทำเพราะนอกจากที่เขาจะละเลียดชิมผิวกายของคนใต้ร่างด้วยปลายลิ้นแล้ว มือทั้งสองข้างก็ถอดชุดกรุยกรายบนร่างกายตัวเองออกอีกออเดรย์พรึงเพริดยิ่งเสียกว่าตอนได้เห็นอีกฝ่ายในหีบสมบัตินั่นครั้งแรก มองร่างไร้ซึ่งอาภรณ์ขอ

ที่ออเดรย์ผูกใจเจ็บไม่ใช่แค่เรื่องถูกแวมไพร์ตนนั้นล่วงเกิน แต่เขาเจ็บใจที่ตนเองเผลอหลงใหลเคลิบเคลิ้มไปกับรสสัมผัสของเกรแฮมต่างหาก อย่างที่รู้กันว่าตอนที่ยังมีชีวิตอยู่ เกรแฮมนั้นเป็นนักรัก อีกทั้งยังเป็นเทพบุตรจากสวรรค์ลงมาเดินดินด้วยรูปร่างหน้าตาของเขางดงามเกินกว่าที่บุรุษใดจะพึงมี แต่มันก็ไม่ได้หมายความว่าจะเป็นปัจจัยที่ทำให้ออเดรย์เผลอไผลจนยอมพลีกายให้อีกฝ่ายโดยง่ายเสียหน่อย!ต้องมีเวทมนตร์...เจ้าแวมไพร์นั่นต้องมีเวทมนตร์อย่างแน่นอน!ออเดรย์พยายามบอกกับตัวเองว่าอย่างนั้น หากแต่ในความเป็นจริงก็ต้องยอมรับว่าที่เผลอไผลไปคงเป็นเพราะลีลารักของเกรแฮมมากกว่า ไหนจะรูปร่างหน้าตาที่แลดูจะยั่วยวนทั้งชายและหญิงให้ติดกับโดยง่ายนั่นเองเขาตกหลุมกับดักที่เกรแฮมทั้งที่อีกฝ่ายไม่ได้ทำอะไรเลยต่างหากเล่า!แต่คืนนี้เขาจะไม่ปล่อยให้ตัวเองเผลอไผลเคลิบเคลิ้มไปกับใบหน้าหล่อเหลาและสัมผัสจากฝ่ามือหยาบกร้านเย็นเยียบของเกรแฮมอีกแล้ว ในเมื่อตัดสินใจเช่นนั้น ออเดรย์จึงเป็นฝ่ายชิงลงมือก่อนทันที“เกิดสิ่งใดขึ้นอย่างนั้นรึ เจ้าถึงได้ร้อนรนอยากจะเอาใจข้านัก”เสียงแหบห้าวของเกรแฮมดังขึ้นระคนกระเส่า สายตาทอดมองไปยัง