Chapter 1: Treasure - 2

การปล้นชายฝั่งของพอร์ตรอยัลและคฤหาสน์ของท่านข้าหลวงในราตรีนี้สำเร็จลุล่วงเป็นอย่างดี ทรัพย์สมบัติมากมายที่ถูกปล้นชิงมา ออเดรย์สั่งให้แจกจ่ายแบ่งปันกันไปถ้วนหน้า เสียงสรรเสริญยกยอกัปตันเรือดังขึ้นก้องทั่วทั้งทะเลไม่หยุดหย่อน ขณะที่งานเลี้ยงฉลองชัยชนะกำลังดำเนินไป ออเดรย์กลับไม่ได้พึงใจที่สร้างความเดือดร้อนให้แก่ผู้ที่เคยกระทำกับตนจนเป็นเหตุให้ต้องมีชีวิตเช่นนี้สักเท่าไรนัก

ในหัวของเขาเอาแต่คิดวุ่นเรื่องหีบนั้นไม่หยุด...

หีบนั่น...มีอะไรกันนะ

“จอห์น”

คิดแล้วก็ออกปากเรียก จอห์นที่กำลังดื่มร่ำสุรากับพลพรรคจนเมามายไปส่วนหนึ่งแล้วหันมามองพลางส่งเสียงอ้อแอ้

“ขอรับกัปตัน”

“ให้กะลาสีไปขนหีบนั่นมาที่นี่ที ข้าจะเปิดมัน”

“ได้ขอรับ”

จอห์นไม่ปฏิเสธใดๆ เขาเองก็อยากจะรู้เช่นกันว่าในนั้นมันมีอะไร ก่อนที่จะร้องตะโกนบอกดังไปทั่วทั้งเรือ ไม่นานหีบก็ถูกลากมาที่กลางดาดฟ้าเรือ ออเดรย์ก้าวมาหยุดตรงหน้า สำรวจหีบนั้นอยู่อีกครู่หนึ่ง

หีบนั่น...น่าจะเป็นหีบที่มีความสำคัญจริงๆ นั่นแหละ เพราะนอกจากจะมีทั้งแม่กุญแจและโซ่พันธนาการอยู่แล้ว ที่ฝาของหีบยังมีการสลักตราประทับประจำตระกูลของลอร์ดผู้นั้นไว้อีกด้วย แต่อะไรก็ไม่น่าสนใจเท่ากับความยาวของหีบที่แทบจะเท่าตัวของคน

ไม่แทบจะเท่า...มันเท่าเลยล่ะ ออกจะยาวกว่าด้วยซ้ำ ผู้ชายตัวใหญ่ๆ ลงไปนอนในนั้นได้สบายๆ

“ให้เปิดเลยไหมขอรับ”

ออเดรย์โบกมือเล็กน้อย พลันเสียงขวานที่ถูกฟันลงมาบนโซ่นั้นก็ดังกึกก้องไปทั่วทั้งลำเรือ นานทีเดียวกว่าที่โซ่เส้นหนาจะขาดสะบั้นจากกัน ออเดรย์ยื่นมือออกไปตรงหน้า เป็นสัญญาณว่าให้กะลาสีเรือที่ทำหน้าที่หั่นโซ่นั้นส่งขวานมา

ทันทีที่ข้ามขวานอยู่ในมือ เขาก็ฟันมันลงไปบนแม่กุญแจ

เคร้ง!

เสียงแม่กุญแจที่หักจากกันร่วงหล่นลงบนพื้น เป็นสัญญาณว่าหีบนั้นพ้นจากพันธนาการแล้ว ทุกชีวิตบนเรือตื่นเต้นที่จะได้เห็นทรัพย์สมบัติภายในหีบนั้นจนเบนความสนใจไปที่กัปตันเรือกันหมด ขณะที่ออเดรย์ทิ้งขวานลงบนพื้น โน้มตัวลงพลางเอื้อมมือไปเปิดฝาหีบออก

ฝาหีบถูกแง้มทีละนิดท่ามกลางความลุ้นระทึกของเหล่ากะลาสี

สมบัติ...ข้างในจะต้องมีสมบัติอยู่เป็นแน่

ทว่าเมื่อฝาหีบถูกเปิดออก สิ่งที่พวกเขาเห็นหาใช่สมบัติตระการตา หากแต่เป็นร่างของชายคนหนึ่งนอนนิ่งอยู่ด้านใน ดวงตาของออเดรย์จับจ้องไปยังผู้ชายคนนั้นที่หลับตาพริ้มอยู่ ก่อนที่จะเอื้อมมือไปสัมผัสยังมือของร่างแน่นิ่งนั้นซึ่งประสานอยู่บนหน้าอก

เย็นเฉียบ...

พลันก็เลื่อนไปอังที่ปลายจมูก

ไร้ซึ่งลมหายใจ...

นี่มันศพนี่นา!

ปัง!

ออเดรย์ปิดฝาหีบลงทันที ความลุ้นระทึกก่อนหน้าอันตรธานหายไปหมด เหลือเพียงสีหน้าซีดเซียวระคนสนเท่ห์ของเหล่าลูกเรือ

“อย่าบอกนะว่าเป็นโลงศพ?”

จอห์นเป็นคนแรกที่ทำลายความเงียบขึ้น ขณะที่หัวคิ้วของออเดรย์ขมวดมุ่น

“ไอ้บัดซบตัวไหนมันบอกให้ขนหีบสัปปะรังเคนี่ขึ้นมา!”

น้ำเสียงเกรี้ยวกราดดังขึ้น พลันปลายนิ้วของบรรดากะลาสีที่ได้รับคำสั่งให้ขนหีบใบนั้นก็ชี้ไปทางกัปตันเรืออย่างรวดเร็ว

บัดซบ! เขาเป็นคนสั่งเอง!

“เอาไปโยนทิ้งลงทะเล อย่าให้ข้าได้เห็นมันอีก!”

จากนั้นก็หงุดหงิดเสียจนแทบทนไม่ไหว

ลอร์ดนรกนั่น... ตั้งใจจะแกล้งเขาล่ะสินะถึงได้ทำกับดักล่อลวงไว้อย่างนี้ หากไม่ได้ตั้งใจจะแกล้ง ก็คงไม่เอาศพมาใส่หีบเอาไว้หรอก มีใครที่ไหนบรรจุศพลงในหีบสมบัติกันบ้าง!

กะลาสีรีบร้อนทำตามคำสั่งด้วยกลัวว่าจะทำให้ออเดรย์หัวเสียจนออกคำสั่งลงโทษพวกตน หีบถูกยกขึ้นวางพาดกับกราบเรือ ขณะที่กำลังจะถูกทิ้งลงไปในทะเล พลันออเดรย์ก็ฉุกใจคิดขึ้นมาได้

ศพของผู้ชายที่อยู่ในหีบนั่น...หน้าตาเหมือนภาพวาดบนผนังห้องโถงของคฤหาสน์หลังนั้นเลยนี่นา

“ประเดี๋ยวก่อน...”

หันขวับกลับมาจะบอกให้พวกกะลาสีอย่าเพิ่งทิ้ง แต่ไม่ทันการเสียแล้ว เสียงดังตูมจากของชิ้นใหญ่ที่หล่นลงกระแทกผิวน้ำดังมาให้ได้ยิน

น่าเสียดาย...ผู้ชายคนนั้นอาจจะเป็นคนสำคัญของตระกูลลอร์ดก็เป็นได้ ไม่อย่างนั้นคงไม่ถูกเก็บรักษาในหีบ มิหนำซ้ำยังพันธนาการเสียแน่นหนา

รู้อย่างนี้น่าจะเอาไว้เป็นเครื่องมือในการต่อรองกับเจ้าข้าหลวงผู้นั้น แต่ช่างมันเถิด ทิ้งไปแล้วก็ทิ้งไป ยังดีกว่าปล่อยให้ศพนั่นมาส่งกลิ่นเน่าเหม็นบนเรือของเขา

ออเดรย์ไม่สนใจสิ่งใดอีก ปล่อยให้บรรดาลูกเรือร้องรำทำเพลงไปตามประสา ราตรีนี้เขาเหนื่อยมากแล้ว ตั้งใจว่าจะกลับเข้าไปในห้องกัปตันเพื่อพักผ่อน ทว่าเมื่อก้าวเดินไปได้ไม่กี่ก้าว คบไฟบนเรือก็ถูกสายลมพัดดับวูบ หากมันเป็นลมทะเลธรรมดา เขาอาจจะไม่สนใจเลยก็ได้ แต่เมื่อครู่นั้นเป็นลมที่พัดมาวูบหนึ่งแล้วก็ผ่านไป เมื่อหันไปมองก็พบว่าคบไฟที่ถูกจุดไว้ในแต่ละแห่งบนดาดฟ้าเรือค่อยๆ ดับวูบไปทีละอัน เท่านั้นมือของทุกชีวิตก็คว้าเอาอาวุธมากระชับในมือทันที

และก็คิดถูกแล้วที่ทำเช่นนั้น ท่ามกลางความมืดมิดและเงียบสงัด มีเสียงของบางสิ่งบินผ่านตัดอากาศดังฉวัดเฉวียน ครั้นหันไปมองก็เห็นว่ามีเงาของอะไรบางอย่างวูบไหวผ่านหน้าจากนั้นก็หายไปด้วยความรวดเร็ว

นั่นมัน...

“นั่นอะไร...”

ใครบางคนเอ่ยถามเสียงแผ่ว แต่ไร้ซึ่งคำตอบ ออเดรย์กระชับดาบในมือตนเองมั่น ก่อนที่จะต้องแทบหยุดหายใจเมื่อได้ยินเสียงกรีดร้องของลูกเรือคนหนึ่งดังโหยหวนออกมา

“อ๊าก!”

“ช่วยด้วย! ไม่! อ๊าก!”

ตามมาด้วยเสียงของใครต่อใครอีกหลายคนที่ดังมาไม่หยุดหย่อน ระคนกับเสียงของบางสิ่งถูกโยนลงน้ำซึ่งพอจะคาดเดาได้ว่าเป็นเสียงที่เกิดจากร่างไร้วิญญาณของผู้เป็นเจ้าของเสียงกรีดร้องเมื่อครู่นี้ ลูกเรือพากันขวัญหนีดีฝ่อด้วยไม่เห็นว่าตอนนี้ตัวเองกำลังเผชิญอยู่กับอะไร ออเดรย์รีบร้องสั่งการทันควัน

“จุดคบเพลิง! จุดคบเพลิงเร็วเข้า!”

พอจะได้สติขึ้นมากันบ้างแล้ว ทุกอย่างดำเนินไปอย่างเร่งรีบ คบเพลิงอันหนึ่งถูกส่งมาให้กับออเดรย์ เมื่อเขารับไปถือและหันกลับมาทางเดิม เขาก็ต้องตกใจจนทำคบเพลิงร่วงหล่นไปบนพื้นเรือเมื่อเห็นว่ามีใครบางคนมายืนอยู่ตรงหน้าเขาในระยะประชิด

แสงไฟจากคบเพลิงที่กลิ้งไปบนพื้นสว่างพอที่จะทำให้เห็นใบหน้าของคนที่มายืนอยู่ตรงนั้น

รูปหน้าสมมาตรปานรูปปั้นเทพบุตร...

เส้นผมสีบลอนด์หยักศกยาวสลายจนถึงกลางหลัง...

อาภรณ์ของชนชั้นสูงที่สวมใส่...

คนผู้นั้น...ศพเมื่อกี้นี่นา!?

ออเดรย์พรึงเพริด รีบกระถดถอยห่างทันที แต่ไม่ทันการเมื่ออีกฝ่ายเอื้อมมือไปคว้าเอาลำคอของเขาไว้อย่างรวดเร็วจนหนีไปไหนไม่ได้ ฝ่ามือเย็นเยียบทำให้ความหวาดกลัวแล่นพล่านขึ้นสู่สมองของออเดรย์ แต่อะไรก็ไม่ทำให้เขาหวั่นใจได้มากเท่ากับคำพูดที่อีกฝ่ายเอ่ยออกมา

“ขอบน้ำใจที่ปลดปล่อยข้า...กัปตัน”