Chapter 3: Lord Graham and his man - 2

เกรแฮมเลิกคิ้วสูงกับคำขู่นั้น

“ข้าต้องกลัวหรือไม่?”

ออเดรย์พูดไม่ออก

ไม่...ไม่จำเป็นต้องกลัว เพราะมนุษย์อย่างเขาไม่สามารถที่จะต่อกรกับแวมไพร์ได้ ถ้าทำได้ เขาคงไม่ตกที่นั่งลำบากอย่างนี้หรอก

“ถ้าไม่จำเป็นต้องกลัว เห็นทีข้าก็คงจะไม่เกรงใจ”

สิ้นเสียงก็พุ่งเข้ามาหาอดีตกัปตันเรือทันที ออเดรย์สะดุ้งเฮือกจนหน้าถอดสีเมื่อเห็นว่าเกรแฮมมาปรากฏอยู่ตรงหน้าในระยะประชิด ก่อนที่จะถูกอีกฝ่ายจัดการแบกขึ้นพาดบ่า โยนลงบนเตียงที่เต็มไปด้วยผ้าสีตุ่นๆ เป็นที่เรียบร้อย

โยนอย่างเดียวไม่ว่า โถมร่างขึ้นมาทาบทับอีกด้วย มิหนำซ้ำยังว่าเสียงหวานกระเส่า

“ทำตัวให้น่ารัก เหยื่อของข้า...”

จากนั้นก็ซุกปลายจมูกลงบนซอกคอ มีเสียงสูดลมหายใจทั้งที่ไม่มีลมหายใจมาให้ได้ยิน ปลายลิ้นที่เย็นชืดราวกับน้ำแข็งถูกลากไล้ไปทั่วลำคอแกร่ง แสดงความกระหายออกมาอย่างไม่ปกปิดว่าต้องการอีกฝ่ายแค่ไหน ทั้งคำพูด ทั้งน้ำเสียง อีกทั้งยังการกระทำเพราะนอกจากที่เขาจะละเลียดชิมผิวกายของคนใต้ร่างด้วยปลายลิ้นแล้ว มือทั้งสองข้างก็ถอดชุดกรุยกรายบนร่างกายตัวเองออกอีก

ออเดรย์พรึงเพริดยิ่งเสียกว่าตอนได้เห็นอีกฝ่ายในหีบสมบัตินั่นครั้งแรก มองร่างไร้ซึ่งอาภรณ์ของเกรแฮมนิ่ง มันก็ขวนให้มองดีอยู่หรอกเพราะแวมไพร์ตรงหน้ามีรูปโฉมที่งดงามไปตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า แต่มันก็ไม่ได้หมายความว่าเขาจะยอมให้อีกฝ่ายสมสู่ด้วยเสียหน่อย!

เป็นผู้ชายด้วยกันก็ว่าแย่แล้ว นี่ยังเป็นแวมไพร์อีก ใครมันจะไปนอนถ่างขาให้กัน!

สองขาถีบกระถดหนีไปจนติดหัวเตียงทันที เกรแฮมหัวเราะให้กับท่าทางนั้น ทั้งที่รู้ว่าหนีไม่ได้ก็ยังจะดิ้นหนีราวกับเป็นหนูตัวเล็กๆ ที่ติดจั่น

“ไม่ต้องกลัว ข้าจะถนอมเจ้า”

เรื่องสำคัญมันไม่ได้อยู่ตรงนั้น มันอยู่ตรงที่เขากำลังจะถูกแวมไพร์ซึ่งเป็นเพศชายด้วยกันข่มเหงต่างหาก!

“หากเจ้าแตะต้องข้า ข้าสาบานต่อพระผู้เป็นเจ้าเลยว่าหากหลุดรอดไปเมื่อไร ข้าจะฆ่าเจ้า!”

ได้ยินประโยคนั้น เกรแฮมก็เลิกคิ้วสูง

“ฆ่าข้าอย่างนั้นรึ?”

ไม่มีคำตอบจากคนตรงหน้า

“ก็เอาสิ หากคิดว่าจะฆ่าข้าอีกครั้งได้ก็สุดแล้วแต่ใจเจ้า”

ช่างไม่ได้เกรงกลัวต่อสิ่งใดๆ เลยแม้แต่น้อย ก็อย่างว่า เขาตายมาแล้วหนึ่งรอบจากการขายวิญญาณให้กับแม่มดตนนั้น มีชีวิตเป็นอมตะแล้ว เหตุใดจะต้องกลัวที่จะถูกฆ่ากันอีกล่ะ

ออเดรย์รู้ตัวเลยว่าการขู่นั้นไม่ได้ผล พลันก็คิดหาทางหนีทีไล่จนฉุกคิดอะไรบางอย่างขึ้นมาได้ ก่อนจะตะเบ็งเสียงออกมาอีกด้วยจู่ๆ ก็นึกถึงการปราบแวมไพร์จากตำนานที่ผู้เฒ่าผู้แก่เล่าขานได้ขึ้นมา

“หากเจ้าคิดจะทำอะไรข้าแล้วล่ะก็ ข้าจะเอาลิ่มไม้ตอกที่หัวใจของเจ้า!”

พอเปลี่ยนคำพูด เกรแฮมจึงชะงัก

ลิ่มไม้ตอกที่หัวใจ... ถึงเขาจะเป็นแวมไพร์ที่มีชีวิตเป็นอมตะ แต่ก็ใช่ว่าจะดับสูญไม่ได้ ปืนผาหน้าไม้ไม่สามารถทำอะไรเขาได้ก็จริง แต่ลิ่มไม้นั้น...ทำเขาหายไปจากโลกนี้ตลอดกาลได้เลย โดยเฉพาะลิ่มไม้ที่ถูกมัดเป็นรูปกางเขน รับรองเลยว่าเขาไม่เหลือแม้แต่เถ้าธุลีแน่

“ตอนแรกข้าก็ว่าเจ้าน่าเอ็นดูดี แต่ตอนนี้ชักจะไม่เสียแล้วสิ”

ดวงตาสีแดงประกายวาวโรจน์ ทำเอาออเดรย์รู้สึกผิดที่โพล่งออกไปอย่างนั้น

ไม่ได้รู้สึกผิดกับเกรแฮมนะ รู้สึกผิดกับตัวเขาเองนี่ล่ะ!

“แล้วอย่ามาหาว่าข้าไม่ถนอมเจ้าก็แล้วกัน อดีตกัปตัน”

มือฉุดกระชากข้อเท้าของออเดรย์ให้เคลื่อนลงมานอนราบไปกับเตียง ก่อนที่จะกระชากเสื้อผ้าที่ยังคงปกปิดช่วงล่างบนกายเขาออกเป็นชิ้นๆ

ออเดรย์เห็นท่าไม่ดีแล้ว เรี่ยวแรงมีแค่ไหนก็ดีดดิ้นหนีสุดกำลัง หากแต่ก็ต้องนิ่งงันไปเมื่อร่างกายถูกฝ่ามือใหญ่ลากไล้ไปตามผิวเนื้อ

ฝ่ามือนั้น...เย็นเฉียบดุจน้ำแข็ง หากแต่ก็เหมือนกับถูกอาบไปด้วยมนตราจนทำให้เขาขยับกายไปไหนไม่ได้ ก่อนที่จะต้องแอ่นสะท้านเมื่อริมฝีปากนุ่มของอีกฝ่ายจรดจูบลงมาบนตุ่มไตเม็ดเล็กบนแผงอก

ปลายลิ้นเย็นลากไล้ ตวัดกลืนกินอย่างกระหาย ความรู้สึกต่อต้านพร่างพรายไปทั่วร่างของออเดรย์ เขาพยายามที่จะดิ้นรนขัดขืน

ทว่า...มันไม่ใช่เรื่องง่ายดายขนาดนั้น หากอีกฝ่ายที่รุกล้ำเขาอยู่เป็นมนุษย์ มันอาจจะง่ายดายกว่านี้ก็เป็นได้ แต่เมื่ออีกฝ่ายเป็นแวมไพร์แล้ว เขาก็ไม่แน่ใจนักว่าแวมไพร์ตรงหน้ามีเวทมนตร์ใดที่สะกดให้เขาหลงระเริงไปกับรสสัมผัสหรือไม่

ยิ่งไร้ซึ่งการต่อต้านขัดขืน เกรแฮมก็ได้ใจ ตะโบมจูบลูบไล้เสียจนกายแกร่งนั่นสั่นสะท้าน หัวสมองของออเดรย์มึนงงไปชั่วครู่ ก่อนที่ร่างกายจะเกิดปฏิกิริยาที่ไม่สมควรเกิด

เขากำลังเกิดกำหนัด!

น่าละอายที่มันเกิดกับบุรุษเพศ น่าละอายยิ่งกว่าที่คนที่ทำให้ความรู้สึกนี้บังเกิดไม่ใช่มนุษย์!

“ยะ...อย่า...”

เขาพยายามจะต้านทานด้วยการปราม ทว่าเกรแฮมเป็นนักรัก เมื่อขึ้นสู่สังเวียนแล้วก็ไม่มีวันที่จะถอยหลังลงมาง่ายๆ เขาละเลียดจูบพรมไปบนแอ่งชีพจรของอีกฝ่าย รับเอาทุกอณูความร้อนของร่างกายใต้ร่างที่เขาไม่มีมาโอบอุ้มไว้อย่างโหยหา ก่อนจะปิดปากออเดรย์ที่พยายามจะร้องปรามเขาอีกครั้งด้วยริมฝีปาก

“ข้า...ข้าจะฆ่าเจ้า...”

เมื่อจุมพิตถูกถอดถอน น้ำเสียงแหบห้าวก็ดังขึ้น หากแต่ไร้ซึ่งการสร้างความกลัวเกรงให้กับเกรแฮม มีเพียงรอยยิ้มหยันเท่านั้นที่พร่างพรายอยู่บนใบหน้าของเขา

“ฆ่าข้าด้วยรสรักของเจ้าเลย อดีตกัปตัน...”

สิ้นเสียงก็ประทับริมฝีปากจุมพิต ดูดกลืนราวกับว่าจะกระชากวิญญาณของออเดรย์ให้หลุดออกจากร่าง ออเดรย์พยายามแล้วที่จะปฏิเสธการรุกรานนั้น แต่เมื่อเผลอเผยอริมฝีปาก ปลายลิ้นของเกรแฮมก็แทรกเข้ามาตวัดตักตวงทุกสิ่งจากเขาไปเสียหมดสิ้น ก่อนที่อีกฝ่ายจะครางฮืมในลำคออย่างพอใจ

แม้ว่าโจรสลัดตรงหน้าจะดูสกปรกโสมม แต่เมื่อได้ชิมแล้ว กลับหวานล้ำจนไม่อาจยับยั้งใจได้...

รสจูบของออเดรย์ทำให้เกรแฮมสงสัยยิ่งนักว่าร่างกายส่วนอื่นจะมีรสชาติเช่นใด เมื่อถอนริมฝีปากออกมา เขาก็วนเวียนไล่พรมจูบไปทั่วซอกคอ กระถดถอยลงมายังแผ่นอก ลากไล้ปลายลิ้นกลืนกินทุกส่วนอ่อนไหวอีกครั้ง ก่อนที่จะทำให้ออเดรย์ต้องคลั่งเมื่อเรียวปากนุ่มแตะลงไปบนหน้าท้อง จากนั้นก็มาหยุดยังส่วนกลางของลำตัวอันเป็นจุดศูนย์รวมของความรู้สึกทั้งหมด

“รสชาติของเจ้าจะเป็นเช่นไรกันนะ”

น้ำเสียงหยอกเย้าดังเข้ามาในหู ออเดรย์ทอดสายตามองไปก็พบว่าแก่นกายกลางลำตัวของตนกำลังถูกฝ่ามือของเกรแฮมหยอกเย้าอยู่

เขาควรจะหยุดมัน!

แต่...จะยับยั้งอย่างไรกันเล่าในเมื่อพอถูกสัมผัสแล้ว สะโพกของเขากลับแอ่นรับอย่างเป็นจังหวะเช่นนั้น ร้ายไปกว่านั้นคือการที่เขาตอบสนองเป็นอย่างดีเมื่อถูกโพรงปากของแวมไพร์กลืนกินเข้าไปทีละนิดราวกับว่าหลงใหลในสิ่งที่เกรแฮมปรนเปรอให้ ยิ่งไปกว่านั้น ความคุ้นเคยบางอย่างก็ยิ่งแผ่ซ่าน

คุ้นเคย...

คุ้นเคยอะไรกัน เขาไม่เคยรู้จักเกรแฮมสักนิด ที่สำคัญ เขาไม่เคยร่วมรักกับบุรุษใดมาก่อน จะมาคุ้นเคยกับการสัมผัสของบุรุษตรงหน้าได้อย่างไร!

เสียงครางกระเส่าดังลอยขึ้นมาให้ได้ยิน ความคิดก่อนหน้านั้นมลายหาย ลมหายใจของออเดรย์ขาดห้วงเป็นระยะเมื่อเกรแฮมเร่งเร้ามากขึ้น

การกระทำของเกรแฮมเสมือนกับพายุที่ทำให้เรือของออเดรย์โคลงเคลงเสียแทบคว่ำ แม้ว่าจะพยายามบังคับให้เรือทรงตัวอยู่ได้เพียงใด แต่สุดท้ายแล้วก็มิอาจจะทัดทานต่อพายุแห่งกามารมณ์ได้ไหว จนสุดท้ายความอัดอั้นที่ถูกกักเก็บอยู่ภายในก็ปะทุออกมา

ร่างกายของอดีตกัปตันหนุ่มสั่นสะท้าน เกรแฮมพอใจกับรสชาติที่ได้รับอย่างถึงที่สุด เขากลืนกินทุกหยาดหยดอย่างไม่รังเกียจราวกับลืมไปแล้วว่าก่อนหน้านั้น โจรสลัดผู้นี้ดูซกมกมากเพียงใด

“ข้าจะทำให้เจ้าสุขสมมากกว่านี้ ออเดรย์ แบลร์...”

ออเดรย์ไม่สนใจหรอกว่าอีกฝ่ายจะรู้ชื่อเต็มของเขาได้อย่างไร ดูท่าแล้วก็คงเป็นพวกลูกเรือทรยศของเขานั่นล่ะที่บอก เขารู้แต่เพียงว่าบัดนี้ขาทั้งสองข้างของเขาถูกจับขึ้นตั้งชัน ก่อนที่อีกฝ่ายจะแหวกมันออก แล้วค่อยๆ โน้มใบหน้าลงต่ำไปทีละน้อย

ออเดรย์พรึงเพริดเมื่อความเย็นแตะลงมาเบาๆ ยังส่วนที่ลึกที่สุดของร่างกาย

“จะ...เจ้า...”

มือทั้งสองรีบดันเอาศีรษะของอีกฝ่ายออกอย่างรวดเร็ว แต่ก็ป่วยการเปล่าเพราะนอกจากจะไม่ช่วยอะไรแล้ว เกรแฮมยังชำแรกดุนดันเข้ามาจนร่างกายของออเดรย์อ่อนระทวยไปหมด

มีเวทมนตร์...

แวมไพร์ตนนี้จะต้องมีเวทมนตร์อย่างแน่นอน!

ออเดรย์เชื่ออย่างนั้นไปแล้ว เพราะไม่อย่างนั้น เหตุใดเขาถึงได้คล้อยตามไปจนเคลิบเคลิ้มได้ถึงเพียงนี้กันล่ะ

กว่าที่จะยอมถอดถอนปลายลิ้นออกมา ก็ทำเอามนุษย์หนุ่มถึงกับหายใจติดขัดไปหมด พลันจุมพิตแผ่วเบาก็ถูกประทับลงมายังริมฝีปากอีกครั้ง

“มอบร่างกายของเจ้าให้กับข้า แล้วข้าจะไม่ทำร้ายเจ้า”

จะยินดีหรือไม่ ในยามนี้ออเดรย์จะไปขัดขืนอะไรได้อีก แม้จะไม่พยักหน้ารับ แต่ดวงตาสีฟ้าน้ำทะเลที่มองใบหน้าของอีกฝ่ายฉ่ำเยิ้มก็เป็นคำตอบที่ชัดเจนแล้วว่า 'ยินยอมให้กระทำตามใจทุกสิ่ง'

นิ้วเรียวของเกรแฮมค่อยๆ แทรกเข้ามาในกายของคนใต้ร่าง ในวูบแรกความอึดอัดนั้นทำให้ออเดรย์เบ้หน้า แต่เมื่อเกรแฮมเริ่มค่อยๆ ขยับเพื่อให้เกิดความคุ้นชิน ความอึดอัดนั้นก็บังเกิดเป็นความหฤหรรษ์ในชั่วพริบตา กำหนัดที่ถูกขจัดไปแล้วในครั้งก่อนพร่างพรายขึ้นมาอีกครั้ง ส่วนที่อ่อนนุ่มยังกลางลำตัวแข็งขืนชูชันอีกระลอก เมื่อเกรแฮมถอนนิ้วออก ออเดรย์ก็ทอดมองด้วยสายตาเชื้อเชิญ

“อยากจะหยุดหรือไม่กัปตัน...”

ถามออกมาทั้งที่รู้คำตอบดีว่าในตอนนี้ ออเดรย์ไม่สามารถหยุดได้อีกแล้ว ต่อให้ไม่อยากถูกสัมผัส ต่อให้ไม่อยากทำ แต่ความกำหนัดก็สะกดให้เขาต้องพยักหน้ารับ

“ไม่...อย่าหยุด...”

เพียงเท่านี้ เกรแฮมก็หยักยิ้มอย่างพึงใจ ค่อยๆ แทรกลำตัวเข้าไปสอดประสานเป็นหนึ่งเดียวกับอีกฝ่าย ออเดรย์ผวาเฮือก ตวัดสองแขนโอบกอดร่างของคนตรงหน้าแน่น แรงกดที่ส่งผ่านปลายนิ้วลงมายังแผ่นหลังของเกรแฮมนั้นทำให้เขารู้ได้ทันทีว่าอีกฝ่ายยังบริสุทธิ์

“ไม่เป็นไร ข้าบอกเจ้าแล้วว่าจะอ่อนโยน”

ก็บริสุทธิ์แค่ช่องทางนั้นน่ะนะ ใช่ว่าออเดรย์จะไม่เคยมีสัมพันธ์สวาทกับผู้อื่นเสียที่ไหน โสเภณีบนฝั่งก็ล้วนแล้วเคยชิมชม แม้ว่าจะไม่ค่อยชอบสักเท่าไรก็ตามที

“ผ่อนคลาย...”

น้ำเสียงทุ้มดังขึ้นให้ได้ยินอีกครั้ง ออเดรย์เชื่อฟังอย่างว่าง่ายประหนึ่งว่าไม่เป็นตัวของตัวเอง ขณะที่เกรแฮมค่อยๆ ขยับตัวอย่างเชื่องช้าทีละน้อย กระทั่งเห็นว่าความหวามไหวผุดพรายเข้ามาแทนที่ความหวาดหวั่นนั่นแล้ว แรงเคลื่อนไหวถึงได้ทวีมากขึ้นตามลำดับ

ออเดรย์ครางกระเส่า ใบหน้าคร้ามในยามนี้เต็มไปด้วยความกำหนัดที่แสดงออกมาให้เห็นอย่างเต็มตา เส้นผมสีดำที่สยายอยู่บนหมอนกระจายไปทั่วจนยุ่งเหยิง หากแต่นั่นเป็นภาพที่ชวนให้มองสำหรับเกรแฮมอยู่ไม่น้อย

ยิ่งมอง...เขาก็ยิ่งนึกถึงใครบางคนจนอดใจไม่ได้ที่จะประทับจูบไปทั่วใบหน้านั้น ก่อนจะกระซิบเสียงพร่าที่ข้างหู

“ออเดรย์...ยอดรักของข้า”

จากนั้นบทเพลงรักก็ดำเนินต่อไป...

เสียงกระเส่าดังออกมาจากห้องของกัปตันไม่หยุดหย่อน เหล่าลูกเรือพาต่างมองหน้ากันด้วยความรู้สึกอิหลักอิเหลื่อ คิดไม่ออกเลยว่าภายในนั้นจะเป็นเช่นไรบ้าง ขณะที่ออเดรย์ในยามนี้รู้แต่เพียงว่า...

...การมีสัมพันธ์สวาทกับบุรุษด้วยกันก็ไม่เห็นจะเลวร้ายตรงไหนเลย